Revolver

1kelime1işlem

2011-02-27T01:39:00.001-08:00

Bence Türkçe'deki en güzel kelimeler bütünü : "Bu da bi'şey". Dünyanın en mutlu cümlesi olabilir. Niye mi? Dur açıklıyorum.

Bu cümlenin söylenebileceği senaryolarını kademe kademe şöyle sıralayabiliriz :

- Daha kötüsü olamazdı herhalde, ama olsun bunu da tecrübe ettik artık bir daha yapmayız bu hatayı.
- Tam olmadı ama yine de seviyoruz biz seni, gel sarılalım.
- Oldu ama istediğimiz gibi olmadı, olsun biz yine akşamında içkili bir kutlama yaparız.

Hepsinde "sağlığından önemli mi, boşver" teması var. Benim felsefem budur abi bundan sonra. Zaten şunun surasında en fazla 80 yıl ömrüm kalmış, strese hiç gerek yok.

Not: Bu cümlenin ingilizcesini arıyorum iki saattir bulamadım, en yakın çeviri "Everything is something happened" olabilir. İngilizcesini iddia eden okuyucular varsa onlara sesleniyorum : Konuşalım bu konuyu.

bazen

2011-02-21T14:16:00.000-08:00

Ergenliğini yaşayan gençler gibi şarkı sözü yazmak istiyorum bazen bu sayfaya.

Bazen şiir yazmayı düşlüyorum. Kendimi şiir yazarken istiyorum. Özlüyorum o halimi.

Öyle işte.

nezih

2011-02-08T16:19:00.000-08:00

Ben eskiden şiir yazardım. Uzun süredir denemiyorum bile. Şimdi ise kalemim en durağan zamanlarını yaşıyor. Çok durdu yerinde, hareket vakti gelmiş olmalı. Kadıköye gitmişken hazır, kendime şiir defteri aldım. Belki yazar, burada yayınlarım bir kaçını.

Galiba bir süre buraya "yaptığım" şeyleri, defterime de kafamın içindekileri yazacağım. Belki uslu bir çocuk olursanız, o defteri de okuyabilirsiniz.

Ayrıca, Fransızlar sempatik lan. Çok konuşan ve gülen insanlar olarak tanımlamazlar Fransızları halbuki. Benim tanıştıklarım tam tersi veya.

5dakikaDaha

2011-02-07T20:02:00.000-08:00

Boş ve tatilde olduğumdan mütevellit, okulumuzun yenilenen spor salonuna gittim dün. Çok fazla zamanım yoktu, o yüzden "2 km koşar, odaya dönerim" diye düşünüyordum. Her koşu bandının önünde birer ekran var, internete girebiliyorsun ve televizyon izleyebiliyorsun o ekranlarda. İlk yaptığım iş, twitter'a girip "su anda kosuyorum" (türkçe karakter yok malesef) yazmaktı. Gerçekten çok eğlendim bunu yaparken (sensin gerizekalı). Hikayeye devam edeyim. Sonra televizyonu açtım, Türkiye Basketbol Ligi all-star haftasonu etkinlikleri vardı. Smaç yarışmasının olduğu ana denk gelmişim. İzliyorum, bir yandan da koşuyorum tabi. "Şu smacı da izleyim" diye diye sağ bacağımın üst kısmı ağrıyana kadar izledim. Sonra mesafeyi açtım, ve şunu gördüm : 5.02 km.

Sağ bacağımın üst kısmıyla, sol baldırımı hissetmiyorum. Herkese iyi sabahlar.

hasret

2011-02-05T12:09:00.000-08:00

Denizli'deydim 8 gündür. Denizli'deyken internetten çok uzakta yaşıyorum. Bunun iki sebebi var, birincisi internetim kotalı, dolayısıyla zevksiz. Ne vidyo izleyebiliyorum, ne msn/skype kullanabiliyorum. İkinci sebep ise, internete girecek vaktim olmuyor. Denizli'de yaptığım rutinlerin üzerine bir de akraba ziyareti/Isparta/köy gezileri eklenince kafamı kaşıyacak vaktim kalmıyor.

Yine bir Denizli turu daha bittiğine göre, oturup neler yapmışım onlardan konuşalım :

Cuma : Denizli'ye varış. Köyde akşam yemeği, babannemlerle hasret gidermek.
Cumartesi : Kuzenlerle Lalezar nargile- Jazz-Rock lokali bira.
Pazar : Akrabalarla akşam yemeği. Gecesinde başka bir akrabanın sahne aldığı TAÇEV'de canlı müzik.
Pazartesi - Salı : Isparta.
Çarşamba : Hamam. Akşamında köyde viski-bira. Sohbet.
Perşembe : Amcamın evinde akşam yemeği.
Cuma : Alışveriş. Dönüş.

Dedem ile babannemden bir anı ile bitireyim :

(Köyde BJK - Gaziantep Belediye maçı izlenmektedir)
D: Kim kim oynuyo şimdi?
M: Beşiktaş'la, Antep oynuyo dede.
D: Beyazlar Beşiktaş mı?
M: Evet.
D: Nerde oynanıyo maç?
M: İstanbul'da.
D: O kadar insanın ne işi var o soğukta.
B: Seyirden adam üşür mü herif (Seyirtmek - Koşmak)
D: (Güler) Ben oyuncuları mı diyom, izleyenleri diyom.

bitti (günlük blog)

2011-01-24T12:52:00.000-08:00

Son finalim bittikten sonra yaklaşık 2 saat kendime "ee, şimdi ne yapıcaktım" diye sordum. Hiç hazırlıklı değilmişim finallerin bitmesine.

Analiz (Math301) finalinden çıktıktan sonra, ilk iş odayı topladım (3 aydır bıraktığım yerden ihtiyacım olmadıkça kaldırmıyordum hiç bir şeyi). Çok uzun süreceğini düşünüp hızlı yapmış olacağım ki, 35 dakikada bitti her şey. Odamı da düzenli bir şekilde görmeyi özlemişim hani. Eskiden annemin korkusuna odamı toplar, düzenlerim zannediyordum, meğer derli-toplu görüntüden hoşlanıyormuşum. Bunu daha sık tekrarlamalıyım.

Çok günlük gibi oldu, o yüzden başlığı değiştirdim. Neyse, devam.

Bu aralar en çok heyecanlandığım şey, Maroon 5 konseri. En son 2 yıl önce Deep Purple İstanbul'a geldiğinde çok heyecanlıydım. Deep Purple bilet çekilişine katılmıştım, bilet bana çıktı (bu da ilk çekiliş/loto/ikramiye kazanışım olarak tarihe geçti, caps aşağıda). "Tamam" dedim, "hem bileti bedavaya getirdin, hem de en sevdiğin grup geliyor, hazırlan oğlm". Fakat sonra konser tarihinde Amerika'da bulunacağım için gidemedim, bileti de sattım (çekilişte alınan şey parayla satılamaz, mutlaka kullanman gerekir diye bir kural olsa ya mesela). O yüzden bu konserde de bir aksilik çıkacakmış gibi geliyor bana (Yalnız Amerika'ya gidişime aksilik dedim, düşün artık ne kadar seviyorum Deep Purple'ı). Nasip, kısmet bu işler.

Şimdi farkettim de, lisede müzik seçerken "adam akıllı müzik yapsınlar, solo olsun 3-4 dakika, mümkünse hard rock'ın babalarını dinleyim" kafasını yaşarken, Sabancı'da "eğlensin yeter abi" kafasını yaşıyormuşum. Deep Purple ile Maroon 5'a insan aynı şekilde heyecanlanır mı lan. Biri diğerinin babası gibi.

muhabbet

2011-01-18T18:15:00.001-08:00

A : Bazen beni sevmediğini düşünüyorum.
M : Evet, bazen seni sevmiyorum.
A : Yok yanlış anladın, ben bazen düşünüyorum.

girdi

2011-01-04T02:36:00.000-08:00

Arabalara olan ilgisizliğim kendimi bildim bileli aynı. Hiç değişmiyor. 18'i doldurup ertesi gün ehliyet sınavına başvuranların olduğu bir dünyada yaşıyorum. Ben ehliyet almayı 20 yaşımda hatırladım. Şoförün yanındaki koltukta daha rahat hissediyorum kendimi, o kesin.

18 aralık günü benim için çok ilginç bir tarihti. 17 aralık gecesi Nane L. ile İndigo'da konsere çıkıp, okula saat 4'te döndüm. Konser yorgunluğunu bilenler vardır aranızda. O yorgunluğu sadece bir duş ile üzerimden atmaya çalışıp, sabah 10'a kadar ehliyet sınavına çalışıp, hiç uyumadan sınava girdim. Aldığım sonuçta da "GİRDİ" yazıyor, ahanda aşağıda.

Yeni yılı kutladık zaten biz

2010-12-31T08:38:00.001-08:00

2010 çok meşgul bir yıl oldu benim için. Sayısını başka bir blog'umda bulabileceğiniz konserler, stüdyo kayıtları, fotoğraf çekimleri, akademik yoğunluk, ödevler, projeler, Proj102 asistanlığı ve Okyanus Kulübü başkanlığı ve editörlüğü, Müzikus hangar sorumluluğu, başkan yardımcılığı, Öğrenci Birliği seçimleri ile geçen bir 2010'dan sonra 2011'le ilgili tek isteğim daha rahat geçmesi.

Başlıktaki cümle bu yazının sonunda bahsedeceğim şeyin konusuydu, unutma ihtimalime karşı yazdım. Bu sabah (ki kendileri saat 3 civarına tekabül ediyor) uyandığımda bir yılbaşı planımın olmadığını farkettim. Aslında ilginç nokta, yılbaşını kutlama planımın olmaması değil, olmadığını bugün farketmemdi. Niye diye düşündüm bir süre, cevap olarak şunu buldum : Zaten ben kutlamıştım yılbaşını iki gün önce, Müzikus'la birlikte. Hatta Ghetto sahnesinde kutladığım için çok da güzel bir kutlamaydı benim için. Yine de adettendir deyip, bir Kadıköy içmecesi ayarladık biraz evvel.

Nefis bir yıl dileğiyle.

indigo'nun taşı toprağı altın

2010-12-17T17:56:00.000-08:00

İndigo isminde genellikle elektronik müzik yapan (tabir-i caizse "clubber") bir bar var İstiklal Caddesi'nde. Bu sene değişiklik istemişler ve canlı müzik de sahnelemeye niyetlenmişler. Bu niyetlerini Müzikus'a iletince de, senenin Müzikus projesi olan "Şehre müzik taşıyalım" meyvelerini birer ikişer vermeye başladı. Öncelikle 24 Kasım'da Shuffle ve Banner Runner sahne aldı. 17 Aralık'ta ise (bu gece oluyor) nane limon olarak ben yine sahnedeydim. Para almadım bu iki konserden de. Zaten sahne alacak müzisyenlere verilen 2 adet içki fişi yetti.

Bahsedeceğim konu ise, iki konserde de çaldığım grubun konserden iner inmez başka bir konser için teklif alması. Geçen konserde Shuffle ile sahnede kalıp 18 şarkı çaldığımızda İndigo'nun yöneticilerinden birisi gelip bize sürekli olarak bir program teklif etti. Hala ciddi olarak düşündüğümüz bu teklif için yarın kayda giriyoruz. Bugünkü teklif ise, sahneden iner inmez beni tebrik etmek isteyen bir kişiden geldi. Ocak ayında albümü çıkacak bir Işık Üniversitesi grubu, bir aylık bir reklam sürecinden sonra şubatta Bronx'ta konser vereceklermiş. Bize o konserde alt grup olarak çıkmamızı teklif ettiler.

Bu tekliflerden sonra hissettiğim şeyi tam olarak anlatamasam da biraz ifade edebilirim : "Biz bu şarkıları hep çalıyoduk ki, burada çalınca mı iyi olduk". Aynı şeyi başka bir mekanda tekrarlayınca farklı tepki almak beni hep şaşırtmıştır, hala da şaşırtıyor.

format

2010-12-15T15:38:00.000-08:00

Bilgisayarımın 64-bit olması bana uzun süredir sıkıntı çıkarmaktaydı. Öncelikle CS 303 lab'ında kullandığımız Xilinx programını çalıştırmadı. Bir şekilde lab arkadaşımın bilgisayarını veya asistanın bilgisayarını kullanarak geçer not alabildim. Daha sonra, IC'deki çalışacağım yeni işin gerekli programı Millennium'u da çalıştırmadı. En sonunda haftasonu Cihan'ın attığı format ile bilgisayarım 32-bite döndü. Format sonrası bilgisayarımdaki tüm dosyalar gibi, firefox kısayollarım da silindi haliyle. İşte 8 gündür blog yazmamamın bir sebebi budur, "blog sayfamı unutmam". Evet, bildiğin unuttum bir blog'um olduğunu. Tamam evet, çok unutkan birisiyimdir ezelden beridir (dizi olandan bahsetmiyorum), ama blog'umu unuttuğuma ekstra üzüldüm, yalan yok.

Hafıza demişken, muhtemelen bu haftayı, cumasında Nane L. olarak Müzikus İndigo konserinde sahne alacağım hafta olarak hatırlayacağım. Sürekli aralıklarla prova alan bir gruptan çok hobiydi bizim için Nane L. (babama gönderme içeriyor bu cümle). "Son akustik konserim, kırmayın beni" ile başlayıp, "Son okul grupları konserim, giderayak bir kez daha sahneye çıkalım" ile devam eden bir grup aslında. Davulcumuz Haluk gerçekten de Hollanda'ya gitti bu sözlerinden sonra. Kalanlar olarak biz de (Esat, İdil ve ben) aylık Müzikus İndigo konserine grup arayışlarında son noktaya gelince "E bari biz çıkalım" deyip konsere çıkıyoruz bu cuma. Sürpriz de mevcut konserde. Gelin.

Ayrıca bugün Beşiktaş maçını izlediğim TV odasındaki 2 kişi kendi aralarında konuşurken, "Cuma günü İndigo'da parti varmış, gidelim mi abi" dediler. "Dostum o dediğin parti değil konser" diyecektim, belki parti olduğunu düşündükleri için geliyorlardır, iki kişi iki kişidir deyip vazgeçtim.

Havalar soğuyunca veya gökyüzünün tamamı bulutla kaplıyken çok mutsuz oluyorum ben. İkisi birlikteyken zaten efsane mutsuz oluyorum. Mutsuz olunca da içesim geliyor. İçtiğim gecenin sabahı baş ağrısıyla uyanınca da mutsuz oluyorum. Negative feedback döngüsü gibi (Gürdal hoca'ya selamlar).

Diyarbakır aksanıyla yazılmış bir kitabın 360 sayfasını okuduktan sonra "oğlim, bize gelirsiğiz, yalavuz ğhtek bir şartim ğvar" gibi bir cümle kurdum. Sonra durdum. Baştan tekrar kurdum o cümleyi. Kalan 140 sayfadan sonra neler olacak acaba?

Bitirmeye çalışıp gereksiz uzattım yazıyı. Öptüm.

analysis

2010-12-08T19:20:00.001-08:00

Başlığın olduğu sınava tam olarak 5 saat var. Ben daha uyumadım. Ders Matematik yan dal yapacak öğrencilerin alması zorunlu 3 dersten birisi ve çok zor dolayısıyla. Derste sonsuz elemanlı bir kümenin elemanlarının sayılabilir olduğunu falan ispatlıyoruz. İşin ilginç ve zor kısmı, mesela A = B, B = C daha önceden verilmiş olsun, A = C'yi ispatlaman için "e zaten öyle" diyemiyorsun, C'nin tanımına atıfta bulunman gerekiyor. Karın ağrısı denir ya, onun İngilizcesi işte (zira "ders çok zor beyler, şu dersi Türkçe yapalım bari de adamlar anlasın" dememişler, dolayısıyla İngilizce anlatılıyor diğer tüm dersler gibi).

Ders çalışırken duyurulara bakayım dedim. Önümüzdeki dönemin fakülte derslerinin programının belli olduğunu söylüyordu. Üşendim ilk başta, "Amaan, benim alacağım dersler belli abi zaten, hiç bakmaya gerek yok" dedim. Fakat sonra, belki okul tarihinde bir ilk olmuş ve ENS 208 (Introduction to Manufacturing Sciences) dersi açılmıştır bahar döneminde diye düşünüp baktım, hakkaten de açılmış! Keşke başka bir şey dileseymişim, bu dilek hakkım çok ucuza gitti. Çok sevindim tabi canım, orası ayrı.

Bugünkü seçimler çok heyecanlı oldu. Çok az farklarla ilk 5 aday belirlendi, ilk defa oylar bu kadar bölündü. Benim özendiğim nokta ise, ben hariç seçilen her insan "Destekleriniz için teşekkürler, beni şu göreve layık görmüşsünüz, elimden geleni yapacağım" demiş facebook'ta. Ben niye diyemiyorum, çünkü rakipsizdim. Seçildiğim 1 hafta önceden belliydi. Oylarımın toplam sayısını bile saymamışlar zaten.

Ayrıca iki gündür midem ağrıyor. Göbeğim bir süredir sevilmediğinden olsa gerek.
Yatayım (gachayım).

bölüm

2010-11-30T12:42:00.000-08:00

Bu blog yazısı, hayatıma yön veren en önemli kararı anlatacağı için benim için diğerlerinden birazcık daha önemli bir yazı olacak. Genel olarak bu kararı verdiğim dönem boyunca kafamdaki dinamikleri anlatacağım.

Sabancı Üniversitesi'ndeki uygulamaya göre, mezun olacağı bölümü 2. sınıfın sonunda seçiyor öğrenciler. Bölümü konusunda kararsız olan bir çok öğrencinin Sabancı'yı tercih etme sebebi doğal olarak bu. Bölümü konusunda kararlı olanlar için de bir fırsat aslında, çünkü bir çok bölümden ders alıp, hangi bölümden daha çok zevk aldığını anlayabiliyorsun.

Bu güzel uygulama, pek bana uygun değilmiş. Çünkü ben üniversite tercih döneminde kararımı vermiştim, Endüstri Mühendisi olcaktım. 5 tercihimi de ona göre yapmıştım. Hatta bu kararı ÖSS'den 2 yıl önce vermiştim. Sabancı'yı kazandığımı görünce de, "2 yıl önceden karar vermiştim ben ama bana iki yıl daha veriyorlar" diye düşünmüştüm. Dünyanın en değişken, en sıkılgan ve en unutkan insanı için bu olay pek bir avantaj değilmiş. Zira ben 2 yıl boyunca bana tek meslek tercihi yaptıracak bütün sebepleri sırayla unutmaya başladım. Niye kendime en uygun meslek olarak gördüğümü kendime anlatamamaya başladım. O sıralar bilgisayar programlamaya giriş dersi alıp, çok zevk alınca bu dönem hep bilgisayar dersleri aldım. Bölümü deklare edeceğim zaman yaklaştıkça kafamda bilgisayar bilimleri'ni tercih etmek gibi bir düşünce oluştu.

Bu düşünce sebebiyle sürekli olarak "piyasadaki bilgisayar mühendisleri hangi konularla ilgilenir?" ve "bilgisayar mühendisleri neleri konuşur?" gibi soruları merak edip çeşitli bilgisayar dersleri almaya başladım. Chip, PC-Net, Java Dergisi gibi dergiler alıp inceledim. Bu arada bilgisayar bilimleri bölümü hocaları ile sürekli irtibat kurup, birlikte bir projeye adım atmak istedim. Fakat sonradan farkettim ki, ben bilgisayar mühendislerinin dilini konuşmuyorum, konuşmak da istemiyorum. Dergilerin hiçbirisini bitir(e)medim, dergilerde konuşulan hiç bir konu da dikkatimi çekmemiş. Hocaların heyecanlandığı projelerle zerre kadar ilgilenmiyormuşum. Bilgisayar hayatımı kolaylaştırsın, ama hayatım olmasın istiyormuşum. Ben daha fiziksel hayatıyla ilgilenen biriymişim, dijital hayatımın ön planda olmasından rahatsızmışım.

Bu yüzden kararımı Üretim Sistemleri ve Endüstri Mühendisliği'nden yana verdim. Bilgisayar Bilimleri'nin derslerini de ağırlıklı olarak alacağım. Matematik yan dal da yapıyorum. Yine belirtmek gerekirse, bu blog'u tarihe not düşmek için yazdım. Pek bir yorum beklemiyorum okuyuculardan.

sahne

2010-11-26T15:44:00.000-08:00

Üniversiteye (İstanbul'da yaşamaya) başlayalı iki sene iki ay olmuş. Hafızam o kadar kötü ki, ben bu süre içinde ne yaptığımı sadece geçmişte yazdığım tweet'lerden, facebook durum güncellemelerinden ve küçük kara defterlerime yazdığım notlardan hatırlayabiliyorum. Bana çok büyük hayal kırıklığı yaşatan, hayatımı 3 ay boyunca kötü etkileyen bir olay olmuş diyelim mesela bu süre içinde (ki çok seneler önceden bahsetmiyorum, 2 yıl olmuş maximum), ben bunu şu anda hatırlamıyorum. Aynı şekilde, beni çok mutlu eden, hatırladıkça gülümsediğim olayları da anca lafı geçtiği zaman (yani başka bir insan "abi sen şunu yapmıştın ya, ulan ne günlerdi heheh" dediğinde) veya başka bir yerden çağrışım yaptığında anlık olarak hatırlayabiliyorum. Kısacası, hafızam o kadar kötü ki, benim hayatımı etrafımdakiler benden daha iyi hatırlıyor.

Ama ilginçtir, "Bu sürede ne yaptım acaba?" diye düşündüğüm zaman, aklıma spesifik olarak konser tarihleri ve sahneye çıktığım zamanlar geliyor. Hatta hiç zorlanmadan ve hiç bir yere bakmadan hemen yazabilirim tarihleriyle birlikte. Şimdi böyle söyleyince 2 yılda toplamda max. 3 konsere çıkmışım gibi hissedildi, amma lakin ki öyle değil. Ahanda yazıyorum :

Mart 2009 - Neşeli Günler Kumpanyası @Koç Fest, Koç Üniversitesi Sevgi Gönül Sahnesi
Nisan 2009 - Neşeli Günler Kumpanyası @Levent İkiz Kuleler, AkçanSA Moral Gecesi
Mayıs 2009 - Neşeli Günler Kumpanyası @Haydarpaşa Lisesi Gösteri Salonu, Marmara Üniversitesi Thinker & Talker Camp
Mayıs 2009 - Neşeli Günler Kumpanyası @Sabancı Üniversitesi Sinema Salonu, CIP Güneş Günü
Ekim 2009 - Neşeli Günler Kumpanyası @Ege Üniversitesi, MÖTBE Kültür Merkezi
Mayıs 2010 - Neşeli Günler Kumpanyası @SGM
Mayıs 2010 - Neşeli Günler Kumpanyası @Sabancı Üniversitesi Sinema Salonu, CIP Güneş Günü
Haziran 2010 - Neşeli Günler Kumpanyası @Spil Dağı, Zirve Dağcılık 10. Yıl Kutlamaları
Temmuz 2010 - Neşeli Günler Kumpanyası @Tuzla Sahil, Tuzla Belediyesi Halk Konseri
Nisan 2009, Aralık 2009, Nisan 2010 - Akustik konser @Hangar, feat. NaneLimon, NAT, Sufle, İsimsiz grup (Güçhan, Nedim, Berkay, ben)
Ekim 2009, Kasım 2009 - Shuffle @Hangar
Mart 2010 - Shuffle @Bronx
Ekim 2010 - Shuffle @Müzikus Hoşgeldin Partisi
Kasım 2010 - Shuffle @İndigo
Mayıs 2010 - NaneL. @Müzikus Okul Grupları Konseri
Mayıs 2010 - KoroSU @SGM

Bunların haricinde, ipod touch'ımı aldığım tarihi hatırlıyorum (çünkü özel bir günde çıkmıştı ve ben çıktıktan iki gün sonra almıştım : 11.9.9) . Amerika'ya gidiş dönüş uçak biletlerimi hatırlıyorum (ikisi de ayın 13. idi : haziran 13, eylül 13; ve ben "heheh, uğursuz günlerde uçuyorum, uçak düşmese bari" geyiği yapmıştım). Onun dışında özel hayatımdan da bi'kaç şey hatırlıyorum. Ama konser haricinde hatırladığım şeylerin sayısı bir elin 5 parmağını geçmiyor.

Buna tıp dilinde muhtemelen "sahne hastalığı", "sahne bağımlılığı", "sahnemanlık" anlamına gelecek bir sürü şey söylüyorlardır. Ne deseler haklılar.

Neyse ben biraz yeni albüm dinleyim. Kasabian'ın son albümü baya iyiymiş diyollar.

indigo

2010-11-25T18:42:00.000-08:00

Dün gece saat 21.45'te biten bir sınavım, ve 23.00'ta başlayacak bir konserim vardı. Sınavımın olduğu üniversite ile, konserin olduğu istiklal caddesi arasında ise yaklaşık 50 km. Tüm bu aksiliklere rağmen çok başarılı bir konser geçirdik, hem kendi adıma hem grup arkadaşlarım adına çok iyi bir performanstı (insanların yorumları da bu yöndeydi). İnsanların "Shuffle kendini çok geliştirdi" demesini duymak çok mutlu ediyor beni. Mekanın en çok sevdiğim noktası ise, müzisyenlere 2 ücretsiz içki sağlaması oldu. Sınav stresini müzik ile atmanın tadı ise paha biçilemez. Her konser sonrası uzun uzun blog entry'si yazardım hep. Fakat bu konseri 24 saat içinde o kadar çok kritik ettim ki, artık bu konuyla ilgili pek yazasım yok. O yüzden kısa bir yazı oldu.

I <3 (küçüktürüç) Shuffle.

varan

2010-11-21T09:01:00.000-08:00

Denizli'ye ne zaman gidecek olsak, gidiş biletini alır almaz annemi ararım. Annem de, tatilden bir gün öncesine bizim (ben ve Ebru) için Denizli-İstanbul otobüs biletini alır. Hangi otobüs şirketinden alacağı tamamen o günkü ruh haline bağlıdır. Ona göre hiç farketmez. Fakat bu seferki bilet için özellikle Varan'dan al dediğim için, bundan 3 hafta kadar önce Varan'ın Denizli'deki yazıhanesine gitmiş.

Yazıhanedeki adam, "Bilet yok, üzgünüm" demiş. Annem bir süre adamla dertleşmiş, en son "Ben oğlum için alıyorum, kendim için değil, adı da Murat Mustafa Tunç oğlumun" demiş. Karşıdaki adam bunu duyunca, "Oo, Murat hep bizden alır biletini, Varan kartı da var, devamlı müşterimizdir o. Onun için olduğunu daha önceden söyleseydiniz ya" demiş, ve biletimi kesmiş tam istediğimiz güne. Annem bu hikayeyi telefonda anlattığında "Hıhı, evet, hadi anne kapatıyorum" demiş, inanmamıştım. Meğerse doğruymuş. Tatilde sürekli bunu anlattı durdu.

kurban

2010-11-16T06:52:00.000-08:00

Kurban Bayramı'nın hiç değişmeyen bir kaç özelliği var. Mesela, Kurban Bayramı'nı hep Denizli'de geçiriyorum. Bayramın 1. günü köye gidip öğle yemeğinde kavurma yiyorum. Aynı yemekte, amcamlar, halamlar, babannem, dedem ve bizim aile toplaşıyor, sohbet ediyoruz. Bunlar 20 senedir olan şeyler. Fakat, en çok o birlikte kavurma yeyip, sohbet ettiğimiz uzun masanın hastasıyım ben. En kötü günümüz böyle olsun denir ama o "böyle"nin nasıl olduğu söylenmez ya, benim "böyle"m o masadır. Halbuki o masanın birliktelikten başka hiç bir özelliği yok (bi' de kavurma tabi, ama yemeğinde değilim ben). Yani sadece 4 aile birlikte yemek yiyor olmak ve bunu 20 senedir yapıyor olmak beni mutlu ediyor.

Ayrıca, dün dedem sakalıma "Güzel olmuş" dedi !! İki ünlemle ifade edilemeyecek kadar çok bir şaşkınlık içerisindeyim hala. Dedemin hayata karşı memnuniyetsizliğini kısaca şöyle anlatayım. Bundan 5-6 sene evvel dedem bir adak adamış, ve bunun sonucunda köydeki insanlara yemek yaptırıyordu. Bu sebeple iki tane aşçı tuttu, onlar yapıyordu yemeği. Dedem, ki yemek yapmanın y'sinden anlamaz, bu aşçılara gün boyunca karışıp, "Ooolm, o öyle mi yapılır, çekilin şurdan" diyen bir insandır. Benim de kişisel olarak sakalıma, küpeme, saçıma falan sürekli takılır. Direkt olarak bana hiç bi'şey demez ama, öyle bir laf çarpıtır ki, yerin dibine girerim ben. Artık beni küpeyle görmüyor mesela sırf bu yüzden. Onun yanına ne zaman gitsem, küpelerimi gömleğimin üst cebine koyuyorum, laf etmesin diye. Fakat galiba ömrümde ilk kez, dedemden güzel bir iltifat aldım, o iltifat da "kirli sakal"ıma olunca, haliyle bayağ şaşırdım. Gerçi ben üniversiteyi kazandıktan sonra bana karşı daha bir şevkatli yaklaşmaya başladı, anca 2 ayda bir yanına uğrayabildiğim için galiba. Yaşlılar daha çok özlüyor bence.

Tüm sevdiklerimin bayramını kutlarım. Öptüm gözlerinizden.

çıldır

2010-11-13T02:04:00.000-08:00

İki gece evvel, 11 kasımda geleneksel olarak kutladığımız bir Sabancı çıldırışına daha tanık olduk. Konu benim özel ilgi alanıma giriyor neredeyse, zira geçen sene bu konuyla ilgili bir yazım Okyanus Dergisi'nde yayınlanmıştı. Bu yılki çıldırmayla ilgili de bir inceleme yazısı yazayım istedim, oturdum sözlüğün başına yazdım olabildiğince.

"geleneksel olarak 20 kasımda yapılan çıldırmamızın, tatil dolayısıyla mıdır bilinmez, 11 kasıma alınarak yapılanıdır.

ayrıca geçen senekinden farklı olarak, çok güzel olmuştur. sebebleri de vardır, şimdi yazacağım : (geçen senekinin güzel olmamasının sebepleri : ahanda )

- öncelikle beklenmedik bir zamanda yapıldı bu etkinlik. o kadar beklenmiyordu ki, çıldırma başladığında "yurtlarda çıldırma başlamış, lazerler falan sallanıyormuş" dendiğinde bana, "olm, her gün yapıyolar onu a6'da" deyip inanmamıştım. geçen sene bu konuyla ilgili okyanus'a yazdığım bir inceleme yazısında demiştim ki : "20 kasım ruhu devam etmeli, ama 20 kasımda olacak diye tutturmayalım. 5 nisanda veya 3 ekimde "20 kasım çıldırması" yapalım. diğer türlü spontane gelişmesi gereken bu çıldırmanın facebook event'i bile oluyor, hoş olmuyor." hakkaten de dediğim gibi yapıldı bu seneki. çok spontane gelişti. dolayısıyla tam bir seferberlik halinde herkes, her türlü anarşi örneği gösterdi okulda. projeksiyonla dedeler gösterildi yani, ötesi yoktur herhalde. a1'in 3. katından damacanalar atıldı aşağıya.

- ikincisi, üst üste gelen yasaklar, kapatmalar sabancı öğrencisi'ni çileden çıkarmaya başlamıştı zaten. son hamle olarak da sabancı'yı çekilir kılan en önemli unsur bk'nın kapatılması, insanların içine patlamayı bekleyen bir bomba gibi yerleşti. bu bomba da, hem geleneksel olan, hem de yemek eylemlerine kıyasla daha yüksek bir anarşi düzeyine çıkabilen bu eylemde patladı resmen. özellikle projeksiyonda sık aralıklarla yansıtılan "bk'ya uzanan eller kırılsın" görüntüsü motivasyonları arttırarak, olayın gecenin ilerleyen saatlerine kadar sürmesini sağladı.

- üçüncü olarak da sınavların yine yoğun olarak yaşandığı bir haftadan sonra yapılınca, ister istemez tutuyor böyle bir eylemsel bağırış. "sikecem ama şu dersi, yeter ulan" şeklinde dolaşıyor insanlar zira.

not : uzun eşek oynamayı özlemişim lan (yastık bile olsam hoşuma gitti olm)."

iverson

2010-11-02T13:50:00.000-07:00

Benim yaşım 8'di, senelerden '98. Salonun kapısının arkasına asılmış küçücük bir basket çemberi vardı (panya olmadığı için pota diyemiyorum) ve o çemberin içine anca sığan bir basketbol topum vardı. Türkiye basketbol ligini takip ediyordum salondaki büyük televizyonda. Efes Pilsen maçı vardı ve ben Mirsad Türkcan'ın aldığı rebound'lara, atladığı toplara, çılgınlar gibi sevindiği basketlerine bakıp, o topu o çemberden atmaya uğraşırdım her mola verildiğinde. Her basket olduğunda da "mirsat attı sayın seyirciler" diye bağırıyordum. Ben ki, geçmişimi ailemin benim hakkında anlattığı hikayeler ile hayal edebilen bir insanım. Küçüklüğüme dair çok çok az anım vardır. Biraz önce anlattığım anı ise tamamen içimdeki en yüksek duyguların patlaması sonucu (hırs, azim, istek, kazanma arzusu) hatırımda kalmış birkaç saniyenin öyküsüydü.

O sıralar NBA izleyemiyorum tabi, daha NBA TV'ye geçmemize 5 sene vardı aile olarak. Fakat duymuştum ki, yine aynı senelerde Mirsad'ın Türkiye'de yaptığını NBA'de yapan, yani her topa atlayan, her rebound'a çıkan, Iverson isimli bir basketbolcu vardı. Bir arkadaşım "ayvırsıııın, ayvırsın atıyooor" diye diye turnike atardı tek başına okul bahçesindeki potaya. İnsanlar Iverson'a özenerek basketbola başlıyorlardı. (basketbola başlatanın Jordan olduğu bir dönem daha varmış eskilerden) Hani mihenk taşı denir ya, dünya basketbolunun mihenk taşlarından biridir işte bu Iverson.

Şimdi bu adam önümüzdeki iki yıl boyunca Beşiktaş Cola Turka'nın 3 numaralı formasını giyecek. NBA'in all-time sayı ortalamasında Jordan'dan sonra ikinci gelen bir adam, Beşiktaş Cola Turka'nın formasını giyecek. Kombine almaya hiç bu kadar yakın hissetmemiştim kendimi. IVERSON OLM.

konser sonrası vol.2

2010-10-28T03:47:00.000-07:00

Müzikus BronxPi Sahne

Canımdan çok sevdiğim Müzikus'un İstanbul'un içine taşınma isteği yavaş yavaş gerçekleşmeye başlıyor. Bu senenin hemen başında yaptığımız bu BronxPi Sahne konseri ile de bunun sinyallerini vermeye başladık. Konserde sahne alan Müzikus grupları ise, sırasıyla Never Say No To Panda, Add-Drop, Beebots idi.

Never Say No To Panda, geçtiğimiz Müzikus BronxPi konserinde "Hitmen" ismiyle yer alan grubun solistinin değişmiş versiyonuydu. Fakat, yaptıkları müziği hardcore rock, metal tarzından, daha alternatif rock'a kaydırmışlardı. Heyecanları yüzlerinden yansıyan grubun bir takım ses sıkıntısı oldu ve vokallerinin sesi neredeyse hiç duyulmadı. Özellikle ilk 4-5 şarkısı, karaoke club müziği gibi idi. Fakat son şarkılara doğru toparlanıp, güzel bir bitiriş yaptılar.

Add-Drop günün bombasıydı. Şahsi olarak en çok izlemeyi istediğim gruptu kendileri. Çok eğlenceli bir repertuvarları vardı. Özellikle bazı yörelerde "kopkop" olarak da adlandırılan, Lady Gaga ve Shakira şarkılarının rock coverlarını çok başarılı bir şekilde yaptılar. Müzikus'un en yeni ama en yetenekli insanlarından oluşan grubu olma ünvanının da sahibi oldular kanımca. Seyirciyi müzikleriyle sarhoş ettiler. Herkes hep bir ağızdan şarkıları söylemeye ve şarkı sonlarında uzun uzun alkışlamaya başladı. Davulcu Nedim'in enerjisi (kafasını ritmik bir biçimde sallaması ve ara sıra dışarıya çıkardığı dili, kendi seyrini zevkli kıldı) çok başarılıydı. Müzikleri çok dolgundu. Kısaca on numara müzik yaptılar, on numara eğlendirdiler. Sahne alan insanların hepsinin yakın arkadaşlarım olması da gururumu bir kademe daha arttırdı.

Beebots ise, "sert müzikten taviz vermeyenleri öne davet etmesi" ile gönüllerde ayrı bir yer tuttu. Smoke on the Water, Big in Japan ( Guano Apes coverı) ve Fuel gibi bir çok sert parçayı, orjinalleri gibi çaldılar. Soloları atarken hiç zorlanmıyormuş gibi görünen Öncü'ye bir kez daha hayran olduk. Gitarist ve vokal Burak'ın enerjisi, seyirci ile bütünleşmesi, bazı şarkılarda mikrofonu seyirciye uzatması izleyenleri sahnenin bir adım daha önüne çekti. Yeni basçıları Çağrı ise kendinden beklenmeyecek derecede iyi bir performans ortaya koydu. Elementi bas gitar olmamasına rağmen yapmış olduğu bu performans, onu ilerideki Müzikus konserlerinde çok daha fazla izleyeceğimiz anlamına geliyor bence. Genel olarak çok başarılıydılar. Konserin kapanışını yapmanın stresini hiç yaşamadılar. Gayet rahat bir şekilde şarkıları performe ettiler.

Kendimle ilgili de ufak bir şey söyleyim. İçkili bir Müzikus etkinliğinde galiba 2 yıldır ilk defa ne görevli ne de konsere çıkan insan pozisyonundaydım. O yüzden özellikle benim için özlenmiş bir duygu olan izleyici zevkini doyasıya yaşadım. İçtim, bağıra çağıra eğlendim. Gerek sahne üzerinde, gerek sahne arkasında bir Müzikus işçisi olma sıfatımı bir kenara atıp, Müzikus konserinde eğlenen seyirci oldum. Bu yüzden bu gecenin yeri benim için apayrıydı. Çok eğlendim, çok zıpladım. Harika bir geceydi.

Viva la Müzikus.

konser sonrası vol.1

2010-10-26T14:40:00.000-07:00

Feridun Düzağaç

SGM'deki Feridun Düzağaç konserini izlemeye gittim bugün. Yaklaşık 1 yıl kadar sonra bir "SGM etkinliği"ne biletimi alarak, paşa paşa baştan sonuna kadar oturarak izlemeye gitmiş oldum. Hemen izlenimlerimi anlatayım:

Öncelikle Oya'nın olmayışı, beni derin hüzünlere itti. Halbuki Oya'yı çıplak gözle izlemek isterdim (cinsel içerikli konuşmuşum gibi oldu, bir kadın adının yanında çıplak deyince).

Oya'sız kadrosu ile, yani 7 siyah giyinmiş yaşlı erkek grubu olarak Feridun Düzağaç, sahnede ilginç bir şekilde alabildiğine çekici ve sempatikti (ya da çirkinden öte ne kullanılırsa kullanılsın bu tanıma uyuyor) (ayrıca, Feridun Düzağaç diyerek grubu hedef alıyorum, soliste de Feridun diyeceğim artık bu yazıda). Feridun'un "colormatik" gözlüğü, gitaristlerin amfilerinin tasarımlarının güzel, hatta F.D. tabiriyle "şekilli" olması, sahnede bir keman bulunması (kemanın bir kadını çağrıştıran bir enstrüman olması, kadınsız sahnede bu açıdan önemli oluyor) bu güzelliği ve çekiciliği artırmış olabilir pek tabi.

Sahnenin ötesinde, yeni şarkılar ile eskileri çok güzel yedirdiler. İnsanlara, Duman'ın son albümünün hemen sonrasındaki konserinde olduğu gibi "Yea, ben bu şarkıları bilmiyom, eski çalın lan" dedirtmediler. Seyirci ile dialogları ve esprileri hiç sırıtmadı. Konserden bir dialog :

S: Biz FeridunDüzağaçFanSitesi'nden geliyoruz.
F: Ya, fan demişken, salondaki fan'ları bi' açabilir miyiz, sıcak oldu içerisi.

Çok şarkı çaldılar, yaklaşık 2 saat sürdü konser, ve muhtemelen 25- 30 arası şarkı çaldılar (evet, evet). Fakat bir süreden sonra, hazırlandıkları konser şarkılarının hepsini çalmış, fakat salondaki istek üzerine daha fazla şarkı çalmaya niyetlenmişlerdi. Amma velakin unutulmuş şarkılardı bir çoğu (yani Feridun Düzağaç tarafından). Düzgün çalamadılar sondaki şarkıları. Feridun en sonunda itiraf etti : "Şarkılar çok olunca unutuluyor tabi" diye.

Her şeye rağmen çok güzel bir müzik gecesiydi.

Ayrıca, bundan sonra her konser tecrübemi buraya "konser sonrası" serisi ile yazacağım. Takipte kalın.

rakı

2010-10-24T13:47:00.000-07:00

Birazdan anlatacağım münferit olay dün gerçekleşti.

Bir gün öncesinde içmiş olduğumuz 1 litre Yeşil Efe ve 70cl'lik Yeni Rakı'yı olduğu yerde bırakmış, yeni uyanmış mahmur gözlerle ailemi karşılamaya gidiyordum. Odadan çıkışımı yaptıktan sonra bir daha odaya geldiğim anın, annemlerle birlikte olacağından habersizdim. Veya "Herhalde oda arkadaşlarım toplar" diye düşündüğümden önemsemedim odanın o durumunu. Aile günü (bkz. bir önceki yazı) bitişinde annemleri odaya davet ettim, biraz oturup dinlensinler diye. Odanın kapısını açtığım anda gördüğüm manzarayı şöyle özetliyorum : Bunu yapan insan olamaz.

TV odasından ödünç (ç)alınmış bir yemek masası, hemen yanında küçük bir IKEA masası, üzerlerinde 5 çeşit meze, 7 rakı bardağı, boş şişeleriyle Yeşil Efe ve Yeni Rakı, ortadaki tabakta leblebi, birkaç bira şişesi, bir adet şarap şişesi.

Manzarayı gören annem (ki kendisi ilk bira içişimin sebebidir "İç, iç, bi' tanesi faydalı bile bunun, böbreği çalıştırır") :

- Karaciğerine yazık.

dedi. Babam :

- İçkiyi ben bıraktım, sen başlamışsın benim yerime.

dedi. Utandım biraz. Sonra da şakaya vurup, "Haydi toplamama yardım edin bari" dedim. Bomboş olan büyük bir çöp kutusunu doldurup, masayı TV odasına geri koydum.

veli

2010-10-23T11:06:00.001-07:00

Bugün aile günü (bunu mu demek istediniz? veli toplantısı, (veya) homecoming) denilen bir etkinlik vardı okulda. Programı şöyleydi : Önce okulda yapılanlar (mesela 7.nötron yıldızının keşfi, suralp) ailelere anlatıldı. Sonra, sunumlara geçildi. Sunumlar arasında öyle güzel bir konu vardı ki, benim bile gidesim geldi : "Bilmeden nelere yüksek fiyat ödüyorsunuz... Ve niye bunu bilseniz de ödemeye devam edeceksiniz?" Bu sunumların ardından yemek yendi, ve öğleden sonra hist ve sps derslerinin bir prototipi yapıldı. Ailelere güzelce, "Oğlunuzu/kızınızı okula gönderdiniz amma, ne yapıyor bu çocuk" anlatıldı bir tam gün boyunca.

Benim ailem ta Denizli'den geldi dün, sırf bu etkinlik için. Ve bugün benim 2 senede içime işlemişlik ve kanıksamışlığımla zaten doğduğum günden beridir var olduğunu zannettiğim bir çok bilgiden ve olaydan haberlerinin olmadığını öğrendim. Okulu ve olayları hayretle dinleyen aileme kabataslak bir açıklama yaptım. En kısa cümlelerle ve en hızlı şekilde her şeyi anlatmaya çalıştım. Hal böyleyken, okula bir genel bakış atma fırsatım oldu ister istemez.

1- Rektör çok şahane bir adam. O kadar mütevazı ki, her tokalaşmada sanki biz onun ismini bilmiyormuşçasına "Ben Nihat, merhaba" diyor. Başka okullarda, rektörün arabasını görünce sevinen insanlar oluyor.

2- SUNUM (Nano teknoloji lab'ı)'un inşaatı bitip, orda araştırma yapılmaya başlandığında galiba Türkiye'de yarışacağı başka bir üniversite kalmayacak Sabancı'nın, dünyadaki emsalleriyle kıyaslanak.

3- Yemek fiyatları çok pahalı. Ama bu mevzudan hem öğrenciler şikayetçi, hem de işletmeciler. Cihan Köpüklü Kahve'den kola alıp, 2.15 TL verdiğinde "Niye her sene zamlanıyor?" (geçen sene 2 TL idi kola) diye sorup, "Ya sorma, adam akıllı zam yapmamıza izin vermiyorlar ki" cevabını almış.

4- Okul arazisi çok büyük. (müş. Bunu annem dediğinde, "Harbiden lan" dedim içimden)

5- Shuttle'lar saniyesi saniyesine söylenen saatte kalkıyor. (muş. Bunu da babam dedi, şaşırmış baya bu duruma. 30 saniyeyle falan kaçırmışlar shuttle'ı)

Aklıma geldikçe ekleyeceğim bu listeye.

bitince bu mutlu düğün

2010-10-17T10:49:00.000-07:00

Şimdi, dünkü kına gecesi özetimi okuduysanız, bunu da okuyun, serinin devam filmidir çünkü bu yazacaklarım.

Nikah gündüz saatlerinde oldu. Nikah salonu dedikleri yer, bir nevi tiyatro salonuydu aslında. Sahne, sahnenin önünde protokol koltuklar ve protokolün arkasında normal izleyici koltukları vardı. Sahneye çıkanları izleyip, her "evet"de alkışlayan seyirciler de işe iyice tiyatro havası kattı.

Nikahtan sonra da fasıla gidip, aile arasında bir düğünümsü düzenledik. Ayrıca farkettim ki, bana "rakı-balık-künefe" deyin, her yere giderim.

kız kınası

2010-10-16T14:51:00.001-07:00

Halamın nikah töreni dolayısıyla yapıyor olduğum iki günlük Denizli seyahatimin tam ortasındayım şu anda. İlk günün sonunda, güne kısa bir bakış atacağım.

Biraz daha geriden başlamaya karar verdim. Salı günü öğle vakitlerinde Denizli biletimi aldığım anda sadece 1 tane ödevim vardı hafta sonu için. Şu anda ise toplamda 6 tane. Murphy diye bir amca varmış, kural mural koymuş "diyollar".

Denizli ziyaretim kesinleştikten sonra verilen 6 ödevin sorumluluğunu üzerimden atamadığım için, bir çanta dolusu kitap ve akustik gitarımla geldim buraya. Sabahın ilk ışıklarıyla geldiğim memlekette yaptığım ilk iş aileyle kahvaltı oldu. Akşam da kına gecesine gittim haliyle.

Kına gecesine damat gelmezmiş adetlere göre (ilginç bence). Çocukluğuma dair hiç bir kına gecesi zihnimde yer etmemiş meğer, hatırlamıyordum nasıl olduğunu. Gece boyunca sanki dünyada ilk defa böyle şeyler yapılıyormuşçasına hayretle etrafımı izledim : kına yakıldığında herkesin ağlamasını, söylenilen ağıtları, ikram edilen gül lokumlarını vs.

Heyecan ve merakla gittiğim ilk nikahtır bu. Zira düğünlerde sıkılırım ben hep. İlk defaya mahsus olan bu heyecanımın sebebi ise ilk defa değer verdiğim iki insanın evleniyor olması galiba. Daha önce damadı ve gelini nikahtan önce arkadaşmışçasına tanıdığım olmamıştı.

Yarın nikah, akşamında yemek olacak. Benim ise hala 6 ödevim, saat 22'ye otobüsüm ve pazartesi sabahına lab'ım var.

buGeçerliBİrBahaneDeğil

2010-10-11T09:25:00.000-07:00

Benim buraya uzun süreler yaz(a)mamamdaki sebepleri açıklıyorum bu yazıda. Mesela, geçen perşembe akşamı 23-01 arası halı saha yaptık, hava da soğuk mu soğuktu, hastalandım. İlaç almadan hastalığı atlatmak konusunda diretip, çorba-ıhlamur ikilisine başvurdum. Hala burnumun bir deliği tam takır çalışıyor değil, ama inancım tam.

İkincil olarak da, ödevlerim 3. haftanın şu ilk günlerinde çok gereksiz bir şekilde arttı. Lab assignment'lar, okuma ödevleri, ispatlar, örnek çözümlü ödevler, her an quiz olabilir havası akademik hayatımı daha dikkatli bir şekilde yaşamam gerektiğini hatırlattı bana. Ayrıca her hafta yaklaşık 200 sayfalık kitap okuyorum çünkü o kitabın tartışıldığı bir dersim var bu dönem (Modern Turkish Literature).

Üçüncü sebep, yarın bir konserim var. Müzikus'un ilk partisinde Jukebox'ın altında çalacak bir grubum var ve haliyle konser öncesi provalarım oluyor. Provalardan yorgun gelip, yatıyorum hemen.

Son ve en zevkli sebebim de, Müzikus. Yarınki partinin sorumlusu oldum, afiş asılmasından güvenlikçilerle konuşulmasına kadar her şeye koşuşturuyorum. Parti tanıtımlarındaki standın kurumunu yapıyorum, gerekirse stand başında Müzikus'a insanları üye yapıyorum.

"Allah kahretsin, çok meşgulüm, off yhaa" tribi atmışım gibi olmuş. Amma, lakin ki öyle değil.

Alakasız dip not : Peyami Safa'nın Sözde Kızlar kitabının dizisi çekilse Aşk-ı Memnu'dan fazla tutar yeminle. Zaten kitabın yakışıklı karakterinin adı da Behiç. Behlül'ü unutamayan Türkiye halkı, Behiç'i iki gözü yaşlı karşılayacaktır. Yok mu radyo-televizyon okuyan bir okur, ayarlayın olm bişeyler.

karabasan

2010-10-04T13:59:00.000-07:00

Korkunç bir hikaye anlatacağım. İki gün önce, yatağıma yattığımda kulağımın içinde çok gürültülü, gitar amfisinin feedback yapmasına benzeyen sesler duydum. Sesin rahatsızlığından sola döndüm, sağa döndüm, sesler azalmaya başladığında da uykuya daldım. Hemen uykumun başlangıcında, sağ tarafımdan omzumu dürten bir köpek hissettim. Görmedim ama, hissettiğim kadarıyla burnuyla omzumu dürtüyordu. Hafifçe sağa dönüp, köpeği savuşturdum. Köpek inat edip üzerime çıktı (pati gibi bir şeyler hissettim), üzerimden hemen atlayıp sol tarafıma yattı (yine görmüyorum, sadece hissediyor /veya hayal ediyorum). Ben de soluma dönüp, köpeği tekrar kovmak için hamle etmeye çalıştığımda, vücudumun tek bir eklemini bile oynatamadığımı farkettim. İçimden 5'e kadar saydım: "1, 2, 3, 4, 5, şimdi dönüp köpeği kovuyorum" deyip, bunu tekrarladığım 3 kerede de hareket edemedim. Son olarak aniden uyandığımı hatırlıyorum.

Küçüklüğümüzde geceleri mahallenin en popüler oturma köşesinde, mahallenin gençleri olarak oturduğumuz yerde, birbirimize korkutucu hikayeler anlatırdık. Ben hariç herkes, gece gelen karabasan hikayelerini anlatırdı. Üzerlerine çıktığını hissettiklerini ve kıpırdayamadıklarını anlatırlardı. Belki okuyanlar olarak aranızda böyle benzer hisleri tatmış olanlar da vardır, bilemiyorum. Bildiğim şey şu ki, köpek olarak hissettiğim şey muhtemelen bir köpek değildi.

Ayrıca en son beş gün önce beyti yediğim gece, saçma sapan kabuslarla dolu bir gece geçirmiştim. Çok soğuk olan yurt odamızın penceresini, gecenin bir vakti bolca ter basmasından dolayı açmıştım. Kötü bir geceydi kısaca. Bu akşam yemeğinde tekrar beyti, üzerine de kaymaklı künefe yedim. Bir süre yemek yemeyi ve bu gece uyumayı düşünmüyorum.

Facebook profilimi güncellemek lazım bi' ara.
Dini inanç : Künefe.
Siyasi inanç : Kemal Paşa.

alkolAldıkMı

2010-10-02T07:00:00.000-07:00

Geçen yine taksimdeyiz arkadaşlarla (bu kalıbın hastasıyım). Birdenbire, sol elimi masaya çat diye vurmak suretiyle sabit bıraktım. Ne başlatmaya çalıştığımı anlayan masa arkadaşlarım (Esat, Nogay, Atilla, Doğu) art arda elimin üzerine şaplaklar atarak oyunuma eşlik ettiler. Her şaplakta bir "aaah" yükseldi, her "aaah"la birlikte birkaç damar çatladı. Oyunun sonunda hiç bir şey hissetmesem de (muhtemelen alkolün etkisiyle), sabah uyandığımda elimdeki acı ve gözle görülür morluklar "niye ?!!" sorusunu sordu bana. Cevab veriyorum : "Sarhoştum, hatırlamıyorum."

Ayrıca, ben "cevab veremedi", "olm" veya "X gibin" şeklinde şeyler yazmayı sevdiğimden öyle yazıyorum, doğrusunu bilmediğimden değil. Türkçenin güzel kullanılmasını her zaman için destekledim. Üniversitedeki tek öğrenci dergisini çıkaran kulübün başkanlığını ve editörlüğünü bile yaptım. Bu tarz konuşma bozukluklarını özellikle kullanma sebebim, blogumun samimi bir konuşuyormuşluk havasına bürümek istememdir sadece. "Ha, bunu da böyle bilsinler."

bugün

2010-09-29T16:02:00.000-07:00

çok konuştum, çok yazdım. blog'a da bir şeyler yazayım dedim, yer kalmadı zihnimde. şimdi de yatağıma giden yola bakıyorum. galiba uyumaya hazırım, tam anlamıyla. yarına güzel bir yazı gelecek inşallah.

oh

2010-09-29T13:42:00.001-07:00

Okul başladığından beridir kendime yapacağıma dair söz verdiğim bir takım planlar vardı. Öncelikle oryantasyondan sonraki gün (cumartesi) gittiğim Şebnem Ferah Harbiye Açık Hava Tiyatrosu Akustik Konserini anlatan ekşiSözlük entry'mi bir de blogumda paylaşıyorum.

"mükemmel bir gecenin ardından yatağıma huzurla dönmenin sebebi olan konser.

konser öncesini anlatarak başlayayım. korkunç bir sıra vardı sol giriş kapısında. beşiktaştan kalkan dolmuşla gelenlerin direk olarak karşılaştığı bir sıraydı bu. herkes de haliyle gördükleri ilk sıraya katıldı, böylece uzayıp giden akılalmaz bir kuyruk oluştu. fakat taksimden yürüyerek gelenlerden birisi olarak biliyordum ki, uzun kuyruğun yanında 15-20 kişilik bir kuyruğa girip içeriye 3 dakikada girmek de mümkündü. onlarca dakika ayakta konser alanına girmeyi bekleyen çokça kişinin hakkını yemiş gibi, ama haksız da bir şey yapmıyormuş gibi hissetmenin ne demek olduğunu orda anladım işte.

sahne ise, her şebnem ferah konseri gibi şıktı. bir ev odasını andıran dekorasyonda, deri koltuk, siyah masa, 3 tane yerden yükselen sarı aydınlatma ışığı, arka tarafta davulun platformuna doğru yükselen kırmızı merdivenler, iki yanda yukarıdan sarkan avizeler vardı. güzel görüntüyü o kadar ciddiye almışlardı ki, metin türkcan'ı ile defa "üstlü" gördük. konser boyunca konuk olarak sahne alan bir ritim gitarist, bir klarnetçi ve 4 kişiden oluşan yaylı orkestrayla birlikte toplamda 13 kişi (gerçi 14 de sayılabilir, geri vokal yapan ceren tügen hamileydi) şarkıları akustik bir biçimde performe ettiler. şarkıları orjinal akışına çok benzer şekilde çaldılar. hatta davulun bile sesini bastırmamışlardı ki, birçok şarkıda oturduğum yerden kafa sallamaya niyetlendim. konserin tek kötü yanı, en sevdiğim albüm olan benim adım orman albümünden sadece 5 şarkı çaldılar (insanlık, ateşe yakın, eski, istiklal caddesi kadar, yalnız) . 9.30'da sahne almaya başlayıp, açık havada verilen konserin saat 12'de sonlandırma zorunluluğu gereği tam 12'de bitirdiler. "daha çok çalalım mı, engel var mı çalmamıza" diye sorup seyirciyi tek bir ağızdan "daha çok çalın" diye bağırttıktan ve "rejiden bir sorun yokmuş cevabı aldık, o zaman doya doya çalabiliriz şarkıları" deyip, yine de 12'de sahneden inince, biraz kandırılmış da hissettim açıkçası.

ayrıca, şebnem ferah dobra dobra şunları da söyleri : "olur olmaz kafalarına eseni yapanların sebep olarak "burası demokratik bir ülke" demesi üzerine, biz de geç saatlere kadar dilediğimiz gibi müzik yapıp "burası demokratik bir ülke" deme hakkına sahip oluyoruz". lafı gediğine koymak böyle bir şey işte.

hastasıyız."

oryanta(n)s(i)yon

2010-09-25T05:17:00.000-07:00

Tansiyonu yüksek bir oryantasyon oldu bu seneki. Öncelikle sabahın köründe SGM sahnesinde tek şarkılık spoiler performansıyla KoroSU ile konser verdim. SGM koltukları dolmaya başladığında, aniden sahneye çıkarıldık. Işıkların kapanıp, perdenin açılması o kadar ani oldu ki, perde açıldığında gitarımın jakı bile takılı değildi. Seyircilerin gözü önünde, o karanlık sahnede jak aradım bir süre. Allahtan turuncuydu jak, bulması kolay oldu. Ayrıca tek bir şarkıdan sonra sahneden ayrılmak istemiyormuş insan. Sahne hastalığı diye bir şey varsa, ben yakalandım.

İkinci konser de Shuffle ile açık hava sahnesinde gerçekleşti. Konser öncesinde teknik eksikliklerden kaynaklı bir problem oluştu. Uzun süren hararetli telefon görüşmeleri sonucunda "davulsuz mu, yoksa sistemsiz mi" prova alacağımızı tartışıp, davulsuz olmasının daha hayırlı olacağına karar verdik. Fakat şans eseri kurulan tek trampet, yamuk tom ve kick'ten oluşan bir davulla prova aldık.

Bu yorgun günün sonunda ise tüm gözler gülüyordü. Kıssadan hisse : I love the way müzikus moves.

meydan-ı siyaset

2010-09-17T03:30:00.000-07:00

Siyasi partilerin kendini sevimli gösterme zamanı oluyor böyle. Ne bileyim, sporla ilgilenmeler, maçlara gitmeler, sporculara prim açıklamalar, sonra müzikten de anlıyoruz öyle ki dünyaca ünlü bir müzik grubu Türkiye'ye geldiğinde onlara köprü gezisi yaptırmalar falan. Anlatmaya çalışayım azcık, bana hak vereceksiniz bence.

12 Dev Adam'ın devleşip dünya ikincisi olduğu turnuva sonrasında, Hidayet'in nezaket kuralları içinde ve olanca sempatikliğiyle istediği primi başbakan açıkladı hemen(kişi başı 1.5 milyon TL), hatta gizemli davranıp final için özel sürprizim var dedi. Final maçından hemen önce de seçim sonuçlarına dair yaptığı konuşmada, "Birazdan da maç var, umarım çifte bayram olur bizim için" dedi. Yine AKP referandum mitinglerinin birisine Hakan Şükür'ü getirmişti. Alt metin : Sporun ve sporcunun dostuyuz.

Bir başka örnek de, U2 geldiğinde başbakan hemen grupla bir odaya kapanıp, grubun Türkiye hakkındaki politik ve jeolojik düşüncelerini aldı. Ama yaptığı açıklamayla da, kendini öyle bir sevimli gösterdi ki : "Hapise giriş hikayemi anlattım, Bono kahkahayı bastı". Bu cümlenin anlamı da şu : "Haksız ve absürd bir şekilde hapse atıldım. Bono bile bana hak verdi ve o devirdeki hukuku eleştirir bir tavırla kahkahayla güldü". Öyle bir ilgilenildi ki U2 ile, Bono Türkiye'de her amatör müzik grubuna aylık maaş, yemek, yol artı SSK yardımı yapıldığını falan zannetse yeridir.

Şimdi yine bu sevimlilik halinin alt metinlerine bakacak olursak, şunlarla karşılaşıyoruz.
1 - "Biz de sizlerden biriyiz, biz de sanatın hastasıyız, aramızda hiç bir fark yok" mesajı vermek (halbuki adama yaklaşamazsın korumaları yüzünden, veya haksızlığa uğradığında mahkemeye veremezsin)
2 - Sanatıyla bir çok kişi tarafından saygı uyandıran sanatçılar ile iyi ilişkiler geliştirerek, ister istemez o sanatçıya değer veren insanların o siyasi kanala (parti veya başka bir şey olabilir bu kanal) sempati beslemesini sağlamak
3 - Üstelik, eskiden mecliste birbirlerine su atıp, tekmeler savuran siyasetçilerin, medyanın sanatçı ile ilgilenilen bu görüntüleri gereksiz yere defalarca göstermesi ile zihinlerdeki çirkin görüntüsünü biraz olsun temizlemek

Sevimsiz bir yazı olduğunun ben de farkındayım. Fakat yazmam lazımdı bunları.

Ayrıca tekrar okuyunca farkettim, "öyle ... ki" kalıbını yeni öğrenmiş gibi heyecanla kullanmışım yazıda.

tarih

2010-09-11T15:46:00.000-07:00

Bugünkü Türkiye - Sırbistan maçının en skoreri olan, 18 sayı atıp, 7 ribaund alan, kendinden beklenmeyen bir katkı yapan Sırbistan'lı Keselj'i ilk gördüğüm andan itibaren "Oğlum, birine benziyor bu, ama kime" diyordum. Sonunda buldum.

Bu Keselj.

Bu da Keselj'ye benzeyen, bin Galatasaraylı ile on bin Fenerliyi yok(tç) eden adam.

Dip not : 12 Dev Adam tarih yazdı bugün, dünya basketbol şampiyonasında finale çıktı. Kalbim hop oturdu, hop kalktı maç boyunca. Kerem Tunçeri'nin de bayramını kutlar, ellerinden öperim.

denizli

2010-09-07T08:33:00.000-07:00

Denizi olmayan şehrimde batışını gördüğüm dördüncü güneş bugünkü. Dört güneş boyunca yaptıklarımı anlatayım biraz.

Lise arkadaşlarımla olan sohbetlerimin neredeyse tamamı, hala eski günlere atıf yapıyor. Eski anılara hala gözlerim yaşlı gülebiliyorum. Bunu yapabildiğin, başka bir yer var mı bildiğin ? (lise arkadaşları buluşması reklam sloganı)
Play-station3'te Pes oynamayı unutmuşum, alışması zaman aldı baya. Ayrıca, 2 saat aralıksız oynadığım için, ve sürekli sol baş parmağım konsolun yön tuşlarına bastığı için mevzu bahis parmağı şu anda kullanamıyorum.
İstanbul havasının ani bir düşüş yaşamasının akşamı kaptığım şifa (şifayı kapmak deyiminin aslında iyi bir anlamı olması lazım. şifa güzel bir şey değil mi ki, niye kapınca hasta oluyosun? ) dün iyice azalttı kendini. Otrivine' bağımlı oldum.
Köy hayatının hastasıyım ayrıca. Hayatın tadı bence, tarlaların kenarındaki böğürtlen çalılarından koparıp yediğin böğürtlenlerin, ellerini mora dönüştürmesidir.
Dünya basketbol şampiyonası da hala hayatımın yoğun bir paydasını oluşturuyor.

entrika

2010-09-02T16:13:00.000-07:00

Dünya basketbol şampiyonasının Türkiye'de yapılıyor olması, Türk basketbolunun ne kadar önemli noktalara geldiğinin çok büyük bir kanıtı bence. Dünya basketbol şampiyonasına ilk kez 2002'de katılan Türkiye, 2010'daki şampiyonaya ev sahipliği yapıyor. Bu büyük bir gelişme. Kıl payı, bir oyla Fransa'ya kaçırdığımız avrupa futbol şampiyonasına üzülmeyi bırakıp, artık dünya basketbolunu ağırladığımız için sevinmeliyiz bence. Her gün, mümkün olabildiğince maçları ve istatistikleri takip eden bir insan olarak, bir süre sadece şampiyonayı yazabilirim buraya.

Basketbolu severim, zira lisanslı bir amatör basketbolcuyumdur. Ama mücadeleci basketbolu, terinin son damlasına kadar savaşan basketbolu, yenemiyorsa bile hala koşan basketbolu severim. Sahanın içinde bütün iyi veya kötü niyetli stratejik hamleleri de severim. Topsuz alandaki omuzlaşmayı da severim, çaktırmadan yapılan kol çimdiklemeleri ve dirsek atmaları da severim, çok da yaptım oynarken. Fakat oyunun sonucunun, maçtan önce yapılan hesaplamalar sonucu belirlenmesinden nefret ettim bugün.

Kısaca anlatayım : Fransa, grup ikinciliğinin en büyük adayı. Bugün, grup dördüncüsü Yeni Zelanda ile maç yaptılar. Normal şartlarda çok rahat yenecek seviyedeler, fakat basketbol bu belli olmuyor tabi ki. Maç öncesi yapılan yorumlarda, Yeni Zelanda'nın 12 sayı ya da daha farklı yenmesi halinde, Fransa'nın birden dördüncülüğe düşeceği ve Türkiye'nin 2. turdaki rakibi olacağı söyleniyordu. Kendileri de yapmış olacaklar ki bu hesabı, 12 sayı ile yenildiler. Türkiye ile eşleşmek neden bu kadar değerli, çünkü Türkiye grup birincisi olarak Amerika ile finale kadar eşleşmemeyi garantiledi. Yani Türkiye'nin fikstürü çok güzel. Gruptan ikinci olarak çıksalardı, çeyrek finalde Amerika ile karşılaşacaktı Fransa, bunu düşünüp Türkiye'nin fikstürüne hallenmeyi tercih ettiler.

İkinci büyük entrika da Yunanistan'dan geldi bugün. Yine favori olarak çıktıları Rusya maçında, önde iken 7 dakikada 2 sayı atıp geriye düştüler. Üçlük atan oyuncuya arkadan gereksiz şekilde faul yaptılar. Sonuç olarak yenildiler. Yunanistan'ın yenilmeyi istemesinin sebebi de, Fransa'nın grup 2. olacağını tahmin etmeleri, ve onlarla eşleşmek istemeleri. Eğer Yunanistan yenseydi, yaptıkları hesaba göre grup 3. olacak olan İspanya ile oynayacaklardı, ki son avrupa şampiyonu ile oynamak hiç de işlerine gelmedi. Onlar da yenildi.

Allahın sopası yok işte. Fransa da hesap kitap işine girişince, İspanya 2. oldu. Böylece Yunanistan boşuna yenildi, zira yenselerdi o grubun en zayıf halkası olan Yeni Zelanda ile oynayacaklardı.

Çirkin şeyler bunlar. Basketbolun zevkini körelten şeyler... Bugün okuduğum bir cümleyi daha iyi anladım şu anda : "Formula 1'de artık pilotlar değil, mühendisler yarışıyor." Bugün de basketbolu oyuncular değil, matematikçiler oynadı. Sinirlendim.

Dipnot : Türkiye'nin maşallahı var.

anket

2010-08-29T06:19:00.000-07:00

Referandum hakkında güvenilir bir anketin olmadığı, +5,-5 tahminlerin bile artık hiç bir haberde yer almadığı bir seçime gidiyoruz. Sebebi ise, muhtemelen artık tüm anketlerde inciSözlük parmağı olduğu için. İnciSözlük hedefine ulaşmışken, bizi de heyecanlı bir seçim bekliyor.

En çok da seçim gecesi, pasta dilimleri arasından seçim oylarını izlemeyi seviyorum.

başkaKimseVarMı

2010-08-24T15:53:00.000-07:00

Şimdi kafamdaki tüm çelişkileri falan bıraktım, şu iki soruyu merak ediyorum sadece :

Mor ve Ötesi'nin albümünlerine geldi sıra iTunes'ta. Yaklaşık 7 saattir akıyor şarkılar bir bir. Maroon 5'ın albümlerini indirmiştim, m'den devam etmiş arkadaş. Herneyse, soruya gelelim. Uyan'ın 10. dakikasından başlayarak 17 dakika boyunca çalan hidden track'i albümün en tüyler ürpertici şarkısı bulan bir tek ben miyim acaba dünyada ?

İkincisi de böyle aklına bir tespit geldiğinde mesela, "Bunu nereye yazayım lan, twitter'a mı, facebook'a mı, bloga mı?" ikilemini yaşayan benden başka kimse var mı?

Dipnot : Başlığımı istemsizce naming convention'a uygun olarak yazdım.

havuz

2010-08-21T14:21:00.000-07:00

Perşembe günü, Shuffle olarak aldığım prova ile, önümüzdeki yılın prova maratonunu açmış bulunuyorum. Uzun bir müzik yılının daha beni beklediğini, ve bu sene özel sürprizlerle sahneye çıkacağımı biliyor ve sizlere aktarıyorum. Bazı müzik projesi fikirlerim beni heyecanlandırıyor. Herneyse, provaya dönersek, ta Bronx konserinden bu yana ilk defa Shuffle'ın müziğinden çok haz aldım. Birbirini okuyan 5 elemanın müzik yapması kadar güzeli yokmuş bu piyasada.

Provanın ertesi günü de, Utku'larda mangal partisi (mangal partisi deyince sanki 9 abazan erkekten oluşan gürültülü bir ekiple, çirkin şakalar eşliğinde takılmışız gibi oldu. En iyisi alafranga versiyonunu kullanalım, "barbekü partisi" diyelim. ) ayarladık. İçki ve yemek alışverişinde bile eğlenebilen bir grup olarak sızana kadar güldük. Geceden akılda kalan azıcık tuhaf hikayeleri yazayım :

- Gitmeye hazır halde, saatler 14'ü gösterirken beklenen insan Selimcan gelene kadar gökyüzünde bir tek bulut yoktu. Güneş tam bizi uzaklardan gelen kavruk Brezilyalı forvetlere benzetirken Selimcan geldi. Tam o anda güneşin el sallayarak uzaklaştığına tanık olduk. Hamama girelim bir an evvel (derin nüktecikler, şakalar falan).

- Alışveriş sırasında, içkileri aldıktan sonra et ve tavuk reyonunu bir 10 dakika aramışızdır muhtemelen. Meğer içki reyonunun yan bitişiğindeymiş. Her ne kadar "ama yolda cips mips aldık eabi" diye avunsak da, içimiz gitti bence.

- Havuza giren 6 kişinin 30 saniyelik beyin fırtınası sonucunda yaratılan sutopu (ama tüylü tenis topuyla) son zamanlarda en zevk alarak oynadığım oyun oldu. Her ne kadar parmak ucumdaki yarığın ve sağ pazumdaki morluğun sebebi o oyun olsa da, güzel bir galibiyet aldık (bkz: kanının son damlasına kadar oynamak). Tabi huylu huyundan vazgeçmiyor, perdeleme yapıp pick-and-roll ile takımıma sayı kazandırdım. İbret niteliğinde vidyolar çekildi maç esnasında, onları da ısrarla isteyiniz.

- Mangalın ilk defa sorunsuz yapıldığı bir organizasyondu. Çok da güzeldi. Oruçları bozmamak için bu paragrafı atlıyorum derhal.

- Gitarlar çalınmaya başlandığında, yine "Promises-Bu böyle" nakarat şenlikleri geleneği, tüm bağırışlarıyla sürdü. Creep'teki "run"ları söyledikten 30 saniye sonra, güvenlikten uyarı aldık ("müziğim ben öldükten 50 sene sonra anlaşılacak". Ben öldükten sonra anlaşılacağım tribi de en sevdiğimdir). İki gitardan birinin mi teli, diğerinin re teli yoktu, gerçi kıyak kafayla tribünden marş söyler gibi söylenen müziklerde böyle ufak detayların önemi yoktur bence.

- White russian'lar seviyeyi biraz yükseltti içki konusunda. Esat'ın parasıyla aldığı mataranın kaybolup, aynı şişeye güvenlik kameralarına çaktırmadan konulan ikinci mataranın sahibinin mutlu mesut evine dönmesi mutsuzluk tanımıdır dün gece için. Allahın sopası varmış ama nişan alma yetenekleri yokmuş meğer.

- Herkeste bir armani code black çılgınlığı var ki, sorma gitsin.

- Deniz otobüsü de İstanbul'un trafik sorununu çözmüyorsa, o sorun çözülmez arkadaş. Bu kadar konforlu bir yolculuk yapmadım ben İstanbul'da. Bir ara, "Herhalde durduk lan, çok acayip, tekeri de patlamaz bu meretin" diye sağıma baktım, hala hızlı bir şekilde hareket halinde olduğumuzu gördüm.

- Belki yüzyılın tespiti değil ama, İstanbul'daki semtlerin köy yavşaklığından utanıyorum. Bakırköy, Yeniköy, Ataköy, Kadıköy... Bu liste uzar gider.

ada sahilleri

2010-08-14T09:03:00.000-07:00

Burcu ile bir iddiamız vardı dönem başında. Dönem içinde kimin GPA'yi daha yüksek olursa, o diğerini boğaza sıfır bir yerde balık-rakı yapmaya götürecekti. Dün bu sorumluluğu, yenilen taraf olarak yerine getirmeden önce yaptıklarımı azıcık da olsa anlatıp, geleceğe not düşmek istedim.

Evvelden konuşup programladığımız gibi, bisiklet kiraladık önce. Burcu'yla kiraladığımız çift kişilik bisiklet (tandem de denir) ile seyir halinde cam apartmanın önündeki çöplüğün az öncesinde, 5 metre kadar önümdeki Cemre'nin sesiyle irkilip kafamı kaldırdığımda, Cemre'nin dizi ve kalçasının aynı çizgi üzerinde, yere paralel ve kafamın bir 15-20 santim üzerinde olduğunu görüp frenlere bastım. Biraz sonra Cemre ağır çekimde yere düştü (Cemre'yi havada gördüm, şahitlerim var). Kıssadan hisse : Esat'ın ellerini bırakmış bir şekilde bisiklet kullanırken fotoğrafını çekmeye çalışmak tehlikelidir.

Büyükadayla ilgili bir tespit : "Adada ne kadar tekel bayi, manav, restoran, bisiklet kiralama işletmecisi varsa, hepsinin de gözü renkli."

Aya Yorgi kilisesine (hatta girdiğim ilk kiliseye) ilk adım atışım, bir ramazan ayının ilk cuması öğleden sonra olacak deseler, herhalde "Murat Mustafa'daki akıl almaz mantık hatası !!bir1 (bu espriyi her ünlemde yapayım ki, ekşisözlük yazarı olduğumu bir kez daha gözler önüne sereyim)" derdim. Girişte mum dikip, amen dedim (dua etmedim ama). Önceki gün iftar trafiği olur diyerek revzen'e iki saat daha geç gitmeyi düşünmüştüm halbuki. Bir yanda iftar, diğer yanda mumlar kafam karıştırmadı değil.

Büyükadayla ilgili ikinci bir tespit : "Balıkçılar sokağında, iskeleden uzaklaştıkça fiyatlar azalıyor, künefe ikramları artıyor."

Halk plajındaki denizde, derinlik diz boyunu hafifçe geçmişken görülen deniz anası aklıma, "Acaba halk plajı ve diğer beach'leri birbirinden ayıran fark giriş ücreti dışında, bu deniz anası mıdır?" sorusunu getirmedi değil. Ayrıca halk plajına giriş : 5 tl, ikinci el erkek mayosu : 5 tl (yok lan saçmalama, almadım tabi ki), tüm adayı daha önce iki kere faytonla gezmemin rahatlığıyla gaza gelip yaptığım "tandem bisikletle büyük tur" sonrası yorgunluğu ile, halk plajında denize karşı 45 dakika uzanmak priceless.

Büyükadayla ilgili üçüncü bir tespit : "Turistler güzel fotoğraf çekemiyor. Gönülleri kırılmasın diye "Thank you" diyosun ama yine de. "

Güzel, mutlu bir gezintinin yanında tatlı yorgunluğu da ücretsiz veriyorlar.

Galiba bitti.

sus

2010-08-07T16:19:00.000-07:00

Çok yakın bir arkadaşımın, Amerika'ya gitmeden önceki son hafta sonunu güzel geçirmek adına katıldığım içmeceyi çok başarılı buldum. Liseden arkadaşlarla, konuşma tarzında, hatta hiddetli tartışmalardaki bağırış, çağırışlarda dahi bir değişiklik görmediğim insanlarla lise tadında muhabbet etmek, eski geyikleri derleyip düzenlemek, yeni projeler konuşmak gibi lezzetli mezeleri vardı akşamın. Based on a true story

Sabancı'da yaz okulu = İstanbul'a yakın nezih bir tatil köyünde, yakınların ve sevdiklerinle yaz tatili yapmak gibiymiş. Rutin bir sıklıkta nargile içmek, sinemaya gitmek, içki içmek, bolca sohbet etmek ve spor yapmak gibi güzel hobileri varmış tatilin. Havaların bunaltıcı sıcak olmadığı bir dünya dilesem de, pervanenin "3" nolu butonuyla da idare ediyorum gayet.

Okulun bütün otomatlarındaki hoşbeş'i bitiren insana söylüyorum : "Git şimdi, aşağı marketten bana yenisini al". Ayrıca, benim ultra bilimsel teorime göre, hoşbeş'in yakalaması gereken yüksek satış grafiği ve aşırı karlılık oranı, hoşbeş üretilen fabrikadaki işçilerin aşırı tüketimi sebebiyle (1 kere üret, 2 kere ye) mümkün olamıyor uzun süredir. Yoksa, çoggüzel olm tadı.

Recep Bey ve memur Kemal Efendi arasındaki söz düellosunu severek izliyor, daha ne kadar "isim üzerinden siyaset" konuşacaklarını ve sözü ne zaman küçük bir hukuksal devrim niteliğindeki anayasa değişikliğine getireceklerini merak ediyorum. Yine de oldukça orijinal ve/veya komik konuşuyorlar bazen : "Oy pusulasında Hayır'ın rengi kahverengi. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var. Bunlara öyle bir hayır diyelim ki, kırk yıl unutamasınlar !!!11BİR! " . Ayrıca bir politik söylevin komikliğinin (ve absürtlüğünün), sözcüklerin içinde "kırk" sayısı bulma ve onu kullanma oranıyla doğru orantılı olduğunu keşfettim şu anda (bir diğer örnek için : Devlet Bahçeli ile kırk yapar).

Son olarak, başlık, bu kaydı yazmaya başladığım saat 2.23'te karşıdaki yurtlardan gelen keman ve trompet seslerine gelsin. Yeter ulan. Odam zaten güneş görüyor ayı gibi, bir de pencere açık bir şekilde sizin enstrümanlarınızın seslerine bakınca iyice çekilmez oluyor burası. Yetkililere sesleneceğim, az kaldı.

(r) erör (erö)

2010-08-03T03:50:00.000-07:00

Derste hoca exception'ları işliyor (exception error demek java dilinde). Her exception dediğinde inception aklıma geliyor, her inception aklıma geldiğinde açıyorum ekşisözlük'ü, gerek yorum-dedikodu, gerek komplo teorileri okuyorum. Kesmiyor, Christopher Nolan'ın röportajları okuyorum.

Hayır, hoca yarın, öbür gün exception'la ilgili ödev vericek, "loop within a loop" şeklinde comment'ler yazıcam ödeve istemsiz şekilde, o olucak. Zira aklıma exception konusuyla ilgili sadece "Cobol engineering" (Cobol engineering ile Cobb'un isimlerindeki benzerliği anlatayım bi' ara, hatırlatın da ) ve "limbo" geliyor.

Film spoyler ---

Kick ekşicilerin sandalyeden düşmesiymiş.

Film spoyler ---

müzigis

2010-07-29T14:39:00.000-07:00

Tuzla'daki konser hakkında birkaç anı anlatayım diyorum.

- Konsere giderken Elif'in yanlış yola girmesiyle birlikte uzayan yol maceramız, otoyolun yanındaki elektronik billboard'larda boy boy gösterilen konser afişimizde kendimizi görmemiz, heyecanlanmamız ve otoyolun ortasında durup, telefonla fotoğrafını çekmeye çalışmamızla sonuçlandı (konser afişinde, "Tüm halkımız davetlidir" yazıyordu).
E : Ben bunu görün diye yanlış yola girmiş gibi yaptım. Plan buydu aslında.

- Konser alanına girdikten sonra davulun olmadığını farkedip okuldaki davulu almak için bir otoparka gittik önce. Tuzla belediyesinin siyah plakalı, yeşil Nissan pikapıyla yola çıktıktan sonra benzin ibresinin sıfırda olduğunu farkettik. Zaten heyecanlı olan bünyeler "Acaba hangi caddede biter lan benzin" diye düşündü azıcık. Korktuğumuz olmadı gerçi, konsere yarım saat kala yetişebildik sahneye (lan).

- Sahneye çıkmadan önce kulislerde saati beklemeye alışkın olan (bkz : "Arkadaşlar nerdeyiiz? Kulisteyiiz" vidyoları) ekip üyelerine, sahne arkasında kıyafet değiştirmek zorunda kalmak hiç koymadı ya en çok buna şaşırırım. Bendeniz, arabada giyindim (süperman misali). Arabaya sivil girip, süper neşeli kostümümle çıktım 2 dakika içinde. Grup arkadaşlarım ise boxer'larındaki desenleri sahne arkasındaki seyircilere izlettiler.

- İlk şarkıya her zamanki gibi Elif'in akordeonuyla başladık (Hababam soundtrack). Tam o sırada, eline mikrofon alan bir görevli kelimesi kelimesine : "Evet, Tuzlulllar (Tuzlalılar demek istiyor) İşte o an geldi, Sabancı Üniversitesi Müzigis (Müzikus) grubundan Neşeli Günler karşınızda, alkışlarınızla" dedi.

- Haluk'un son konseri dolayısıyla ona bir sürpriz hazırlayıp Sessiz Gemi çaldık. Tam şarkıyı anons ettiğimizde, yine bir görevli (aynı adam mı bilmiyorum) : "Armağan bey, hazır duygusal konuşmaya başlamışken ... bikbikbik ... bizi eskilere götüren Neşeli Günler'e çiçek takdim edelim mi? (cevap beklemeden) Sayın kaymakamımız Mümin Heybet'i (1.60 boyunda halbuki) sahneye davet ediyorum. " dedi. Kaymakam gergin bir müzik arka planının eşliğinde sahneye çıkıp, indi. Kayıtları dinlerken bile korkuyorum hala (Paul McCartney öldi mü, ıssız Kaymakam geldi mü).

- 2. bisin ardından sahneyi terk etmek üzereydik ki, bir seyirci " Ama allahın hakkı üçtür" dedi. Cevab veremedik, şarkı çaldık. Hakkımızı teslim ettikten sonra da seyircilerden "Tuzla sizinle gurur duyuyor" tezahüratını duyduk.

- Fotoğraflarımızı çeken Cemre, Haluk'a
- Ağlasana olm, son konserin.
- Ne ağlıcam yea, çek işte böyle.

- Sahne ekipmanları, sahne düzeni, seyircilerin çokluğu, konser sonrası sahilde yenilen köfte, ardından Bostancı sahildeki muhabbet ve (galiba) uzun bir aranın başlangıcına gelmiş olan Neşeli'nin, aradan önceki son konseri olması gibi sebeplerden, benim hafızamdan uzun zaman çıkmayacak bir konser oldu Tuzla Sahil (Live) 2010. Hem sahne performansımız, hem müzik performansımız üst düzeydi. Ayrıca en kaygısız konserimdi. Tuzla da, Müzikus'un peşini bırakmayacak gibi 2010'un sonuna kadar. Başka bir Tuzla konser sonrası yazısı gelebilir sanki, inşallah.

prova

2010-07-27T13:26:00.000-07:00

Müziği, nereden baksanız 10 senedir, gerek kulislerde konser heyecanı yaşayarak, gerek provalarda, gerekse dinleyici olarak yaşıyorum (gerek laptopumda). İlk olarak bağlama hocamın benden çalmamı beklememesine rağmen, elime tutuşturduğu notaları tek tek altına ne olduklarını yazarak çaldığım dersten zevk almıştım. Günümüze gelene kadar yaptığım müzik tarzı çok çok değişti. Türkülerden, eğlenceli pop-rock'a ne zaman dönüştü müziğim, tam olarak şemasını çizemesem de, siz anladınız işte. Değişmeyen ise bana hep zevk veren şey olmuştur : gitarın tellerinin parmaklarda yaptığı uyuşukluk.

En son Manisa konserinde (Neşeli Günler Kumpanyası, Haziran 2010) çalmıştım gitar. Bir buçuk ay olmuş. Bugünkü provaya gelene kadar ise, gitar kılıfında sessizce oturuyordu. Kılıfı açtığımda, o gür koku (tinerciler vs. kılıf koklayıcılar) yine burnuma saldırdı (gitar kılıfı kokusunu ayrı seviyorum). Provadan çıktığımda ise parmaklarım, gitar çalmadan geçen bir buçuk ayın etkisiyle alıştıkları yeni kültür ortamından ayrılmanın hüznüyle dolmuştu. İlk gitar çalmaya başladığımda, arkadaşlarıma parmak uçlarımı elletmiş, gözü yaşlı bir şekilde "Olm, nasır tutuyorlar. Artık parmaklarımı hissetmeyeceğim allam, ne güzel" diye dolaşmıştım. Bugünkü provadan sonra ise, yine o uyuşukluk-zonklama halini hissettim. Tatlı acı, beyaz yalan, mutluluk gözyaşları gibi tezat ikilemeleri yaşadım.

Çok da bir yere bağlamaya niyetim yok. Esat'a bi' geçmiş olsuna uğrayarak bitiyorum.

üzüm

2010-07-22T16:58:00.000-07:00

Uzun süredir uğraştığım java ödevimi hoca ile tartışmak için ofisine gitmek konulu bir mail attım. Dedim ki, "Hocam, yarın için bir "office hour" yazmışsınız, ama oda numarası yazmıyor, nerede oluyorsunuz o saatte". Cevap, "Vallaha bilmiyorum numarasını da, mühendislik binası part-time hoca ofisindeyim. Sekreterliğe yakın, sorsan oradakilere gösterirler." Bu tarif üzerine, okulu avucunun içi gibi bildiğimi iddia eden ben, durumumu bir kez daha gözden geçirmeye, fens'in derinliklerinde biraz daha gezinmeye niyetlenmiştim. Elimle koymuş gibi buldum odayı, tüm niyetlerim boşa gitti. Kampüste 10 kaplan gücündeyim.

"Üzümden filan" yapılan şey dedin de, canım rakı çekti. Hele şu mezelik şarkının üzerine : Sabahat Akkiraz - Gemi

Orhanlı kebab'ın yanındaki tekelin sahibi dedenin, Danimarka'nın Nobrain kentinden geldiğini düşünüyorum. Adamı görünce kafamın içinde bir ıslıktır çalmaya başladı. Zaten bize sattığı Binboğa Ice'tan (nam-ı diğer, strepsils) da hayır gelmedi, kustum.

Aranızda sarhoş olduğum zaman yaptığım rutinlerden haberi olmayan vardır belki diye yazıyorum. Başlık da üzüm olunca tabi, ister istemez aklıma böyle şeyler geliyor. Öncelikle kayboluyorum ben sarhoşken. Ya evin üçüncü katındaki tuvalette, ya da shuttle'a binmiş buluyorlar beni. İkincisi de acayip mesajlar atıyorum. Çok sarhoş olduğum gece Armağan'la mesajlaşmamı anlatıyorum :

A: Nerdesin?
M: 3. kattayiyi9
A: Napıyosun olm orda? Beşinci kata gel
M: zinn.ep otop og wktopng.

java

2010-07-15T07:20:00.000-07:00

dersteyim. 2 haftadır java'yı inceliyoruz ve ben çok başarılı buldum, yakında hastası olucam, hiç hoş değil, belirtmek istedim.

hiç adetim de değildir, böyle iki cümlelik blog'lar.

düğün

2010-07-10T17:40:00.000-07:00

Revzen'e dünya kupası üçüncülük-dördüncülük maçını izlemeye gittik birkaç arkadaşla. Sünnet düğünü varmış tam o saatlerde mekanda (ki mekanı bilmeyenler için konuşuyorum, hiç de sünnet düğünü mekanı değil, bildiğin nargileci orası. Tesis ve imkanların çok kısıtlı olduğu bir ülkede yaşıyoruz, evet). Geceye dair bir tespit : Düğün müziği sustuğunda maç daha 54. dakikadaydı. Biz buna şaşırdık, zira 80. dakika veya uzatmalarda zannediyorduk biz Emir'le birlikte. Tespiti de şöyle açıklayayım : Benim çocukluktan kalma bir huyum var, korkulu rüyam olan düğünlere karşı "kaçınılmazsa zamanın geçmesine bakacaksın" tavrı. Arkada düğün müziği eşlik ederken, ben "Öff, bitse de gitsek" diye kendimi ileri bir zamana atmışım meğer. Zaman makinası falan değil, geleneksel bir Türk düğünü (geleneksel sınırı halay ve zurnadır, bunlar yoksa geleneksel değildir) yetiyormuş olaya. Düğün müziği bittiğinde ise normal zamana dönmüş, ve "54. dakikada mıyız? Halbuki demin uzatmalardaydık, neler oluyor!!" diye şaşırmışım.

İkinci bir konu da şu ki, vuvuzelanın ve Ömer Üründül'ün sesini özledim (literally) (Bence literally'nin Türkçesi yeminle'dir, o konuyu da sonra konuşuruz bi ara. ). Maç esnasında Ömer Üründül'ün sesini duyamayınca gülemedim hiç. Farklı bir dünya kupasıymış gibi, sanki orası Afrika değilmiş gibi, Vaka Vaka yalanmış gibi hislere kapıldım. Ömer Üründül bir komedi unsuru, yorumcu kimliğiyle bir maç esnasında "Çok kral maç oluyo haa", yarı-final maçında da "Maç kritik" dedi. Bu cümleler maça zevk katıyor bence. Yorumcu olarak futbol terimleriyle boğmayan, hatta yanında elinde birayla maç izleyen bir adammışçasına "Oovv, iyi vurdu" gibi yorum yapan bir yorumcu da her maç esnasında bulunmuyor. Futboldan zerre zevk almayan bir insan olarak, nasıl oldu da dünya kupası maçlarını izleyebildim diye sormam artık kendime. Çünkü futbol gerçekten sadece futbol değil.

buzlu badem

2010-07-08T08:13:00.001-07:00

Yaz okulundan aldığım tek ders olan "Advanced Programing"i anlatan hocanın, SuCourse'a koyduğu ders programından anlamalıydık aslında değişik bir adam olduğunu. Ben bunu ikinci dersten anladım, size de anlatayım dedim.

Dersi mis gibi C++ varken, Java üzerinden anlatacak olması zaten ilgi çekmişti biz öğrencileri arasında. Yine de "Bence Java, C++'ı yok eder" üzerine bir konuşma bile yaptık ilk ders arası arkadaşlarla. Hocaya dönelim, adam İsrail'den gelmiş, ama Türkiye doğumlu, Türkçe'yi ana dili kadar olmasa da baya iyi konuşuyor. "Kartal'a dolmuşla nasıl gidiliyor" dedi ilk ders arasında (Derste İngilizce soru soran öğrenci bu soruyu duyunca sandalyeden düştü). Sınıf cevab veremedi haliyle (Şoktan değil ama, dolmuş kullanmadığımızdan). İlk dersin sonuna doğru hoca projeksiyona hem kendi laptobunu hem de sınıfın bilgisayarını bağladı. Sonra aniden durakladı bir saniyeliğine ve "Son zamanlarda gördüğüm, en güzel işleyen projeksiyon sistemi yalnız bu" dedi. Sebebi ise, gerçekten iki bilgisayar girişinin olmasıydı projeksiyonun. Bir bilgisayardan diğerine geçerken adamın gözleri doluyor, arkada bizim duyamadığımız ama hocanın duyduğu bir bando marşı çalıyormuş gibi göğsü kabarıyor falan. Zaten Java gibi bilgisayar teknolojisinin ilk ürününü anlatmayı tercih etmiş adam. Üzerine bir de bir görüntüden diğerine geçiyor diye projeksiyonu "dünyada bir numara, mesleğinde öncü teknoloji" yaptı ("Televizyon izlerken ayağa kalkıp alkışlıyor mudur acaba" dediğinizi duyar gibiyim). En son bombasını da bugün patlattı. "Klimanın sıcaklığını artırmama itiraz eden kimse var mı arkadaşlar?" diyen bir öğrenciye, "Dur dur, ben yapıyım, öğrenmiş olurum hem" dedi. Klimanın kontrolü ile bir süre bakışıp, "Üzerinde tek tuşu var, ona mı basıyorum" dedikten sonra, "Sağ tarafındaki bölmeyi açın hocam, ordan artırın ısıyı" deyip, hocanın yapamayacağını anlayan bir öğrenci tarafından işinden alıkonuldu. Öğrenci ısıyı ayarlarken, hoca kürsüye yürüdü. O anda suratındaki sırıtış şunları diyordu : "Of be, oğlum ben şimdi bunlar gittikten sonra nasıl da ayarlarım sınıfın sıcaklığını. Sonra ofisime gider, oradaki sıcaklığı -2 ye getiririm, ardından 23 derecede bırakırım. Aklıma başka şeyler de geliyor oda sıcaklığı ile yapılacak, ama onları da daha sonra yaparım, nasıl olsa sağ taraftaki bölmeyi açtım mı, tüm istediklerim bir tık kadar yakınımda."

Hayır, sevinsin, eyvallah, bir şey demiyorum, ama yarın, öbür gün birisi yanlışlıkla ağzından yurt odalarından saniyede 8mb ile film indirilebildiğini kaçırdığında, adamın bizi kafasında "Yurt odasında buzlu bademle akıl almaz şeyler yapan" öğrenciler olarak yorumlamasına nasıl engel oluruz onu bilmiyorum gerçekten.

denizli rutinleri

2010-06-29T10:30:00.000-07:00

Bu başlıkta Denizli'deki rutinlerimi tartışıyorum :

1 ) Hala ile balık rakı : Biz İstanbul'da okuyan yeğenler olarak (Ebru ve ben), halamın daveti üzerine her Denizli ziyaretinde yaparız bunu. Bir alabalık lokanta bulunur (bi' öncekinden memnun kalmayan dörtlü (bize her seferinde eşlik eden Kasım da vardır), her seferinde yeni bir lokantaya adım atar). Açılır bi' büyük, önce kendi geleceğimizi kurtarırız, sonra Türkiye'yi. Belki maç izlenir o esnada. Gecenin sonunda da konuşmalarla birlikte dağılırız. Rutinlerin içinde ayrı bir yeri vardır.

2 ) Hamam : Bu geleneği amcaoğlu ile başlattım. Çok methini duyduğu bir hamamı önerdi bana. Ben tabi gencim o zamanlar (iki yıl oldu, olmadı). Dedim tamam, kesin gidelim. Çok çılgın, böyle güzel arabalı, genç kızlı (kız güzel değildir, güzel gibidir. omzu açık elbisesi vardır üzerinde çünkü) falan filmlerdeki gibi yörenin çok saygı duyulan ve yaşlılarca gidilen (benim durumumda bu hamam oluyor) bir yere gidip "vuhu, nasıl da şaşırdınız değil mi bizim gibi gençleri x'te (hamamda) görünce !!! Biraz önce içtik biz. Şu arkadaşın babasının arabasıyla geldik, üstelik babasının haberi yok !!! Bune ne diyorsunuz ha, aklınızı mı aldık?" diycez zannediyorum ben. Saunadan çıkıp havuza girerken (all-in-one hamam bizimki) peştamalı düşürmemek için girilen telaş bağımlılık yapıyormuş meğersem. Gerçi rutinler içinde en bir kaytarılanıdır bu (şu ana kadar 2 kere yapıldığı için rutin bile sayılmayabilir).

3 ) Yolda sürekli birisiyle karşılaşmak, sohbet falan derken gideceğin yere geç kalmak: "Allah kahretsin çok arkadaşım var memleketimde" deyip hava atmaya niyetli değilim. Fakat bu oluyor niyeyse. Göz doktoruna gideceğim bugün. Şöyle bir hesap yaptım : "Yürümek 15 dakika. Yolda arkadaş görüp 10 dakika da oyalansam..." diye devam ediyor. Küçük şehir tamam. Çok fazla akrabam var, o da tamam. Ama her biriyle sohbet edip, gideceğin yere geç kalıyorum ve buna bir tamam'ım yok. Edilen 5er dakikalık sohbet şu başlıkları içeriyor genelde "Ee, nerdesin şimdi? Gelmiyorsun pek buralara. Gelmezsin tabi, okulun güzel yerde ( eşittir İstanbul'a hiç gelmedim, Sabancı nerde bilmiyorum) . Eheheh, unuttun bizi olm, arayıp sormuyosun hiç. Tamam gitmeden kesin görüşelim."

4 ) Alışverişe gitmek : Ucuz memleket vesselam. Bir de dededen ve babaanneden gelen bir miktar cep harçlığı alışmadığı yerde durmuyor tabi, çıkmak dolaşmak, haykırmak istiyor. Bu başlık kısa bitti. Neyse, nasip.

Şimdilik bu kadar. Aklıma geldikçe yazarım dahasını.

Film hakkında.2 - "Güneşi Gördüm"

2010-06-24T11:33:00.000-07:00

Güneşi Gördüm filmi hakkında bir yazı olacak bu. Spoyler ve inci'ciler için özet içerir.

Film hakkında söylemek istediklerimi başlıklar halinde toplayayım da, okuması kolay olsun :

1- Süte dökülen kan (süte boyanmış kırmızılık), sütü dökme sahnesi ve gay adamın ilişkisini yüzümüze vurup, sonra hiç sanki öyle bir şeyden bahsetmemiş gibi film bittiğinde, aniden "Kardelen"den bahsetmek da neyin nesi ! Kardelen figürünü algılayamadığımdan değil bu sitemim, Mahsun'un sağ gösterip, ne sağ, ne sol, hiç bir şekilde vurmamasındandır. Sanki süt üzerindeki kırmızılık ile gaylerin çektiği zulmü çok güzel anlatacakmış gibi oynatmış filmi, sonra küt diye bitirmiş, olmamış, cevab verememiş.
2- Kardeş katli vurgusunu biraz açalım filmdeki. Birbirini öldüren kardeşler dolayısıyla ağlayan ana ve perişan olan baba yüreği filmin ana temasıydı. Filmin başında kendi kardeşi ile çatışmada karşı karşıya gelen Berat ve Serhat kardeşler (PKK'lı Serhat ölüyor), ardından kendi erkek kardeşini cehaletten öldüren kızlar, en sonda da gay kardeşini öldüren Maho filmin en trajik sahnelerini oluşturdular. Şimdi bunları filmin mesajına bağlamak gerekirse, cehalet ve ana-baba uğruna (ben sizin için savaştım vurgusu önemli burda, daha da önemli olan bu vurgunun her iki tarafta da olmasıydı (PKK ve TSK) ) sürdürülen dava 25 yıldır kan dökülmesine sebep oluyor denmiş özetle. Filmdeki eksik ise savaşa, zulme, "Yeter artık, kardeşler birbirini öldürmesin"e vurgu var, ama çözüme dair bir öneri yok. Analar çözecek davayı dedi bir yanda, ama nasıl çözer analar söylenmemiş. Üstelik filmdeki çirkin bir gönderme de şudur : Gay kardeşini (yani normal olmayanı, başka değişle diğerini) öldüren erkek kardeşi (yani normal olan, olması gereken (!) ) "Ben sana demiştim, beni dinlemedin" diyor, duygulanıyor, ağlıyor. Burdaki mesaj şunu söylüyor : PKK'nın (teröristin, yani diğer kısmın) uyarıldığı, fakat TSK'nın teröristleri öldürmesinin gerektiği, üstelik bunun tüm uyarılara, dayaklara ve içindeki "kardeş" sevgisine rağmen kaçınılmaz olduğu , gerekçe olarak da "Biz size demiştik dağdan inin diye" denmesidir.
3- Filmin en önemlisi kısmı bence, filmin ismi ve Kardelen figürüydü. Güneşi (başka bir deyişle aşık olduğu şeyi) gören kardelen çiçeği son bir kez ona bakıp ölürmüş, filmde anlatılan şekliyle açıklamak gerekirse."Güneşi görmek" yani tüm hedefine, arzusuna, aşkına ulaşmak ve bu uğurda ölmek yüceltilen bir olgu olarak karşımıza çıkıyor. "Güneşi görünce ölmek" eşittir başarmak, nihai hedefine varmak olarak anlatılmış. Tabii, filmin konusunu da işin içine katınca, "Güneşi görünce ölmek", güneydoğudaki savaşı ( terörü ) sonlandırmak adına savaşmak, tam başarırken ölmek anlamına geliyor. Mesaj ise açık : Terörden kurtulmak için ölmek zaruridir. Bu normal, hatta gerekli bir olgudur. Böylece aşkına, arzuna, hedefine kavuşmuş olursun. "Savaş bitsin artık, kurşun sıkılmasın, insanlar ölmesin" yerine, daha karamsar bir şekilde, "Bu savaş elbet bitecek, fakat iki taraf da "aşkları" (bu aşkların ne olduğunu başka bir zamana bırakalım) uğruna ölmeye (ve öldürmeye ) devam edecekler. Sonucunda da bir taraf kazanacak. Fakat kazanan taraf, onca askeri ve ekonomik kaybın bir sonucu olarak, ölmek (yok olmak) üzereyken güneşi görecek (amacına ulaşacak)" denmiş filmde.
4- Mahsun Kırmızıgül'ün hem yönetip, hem oynaması nasıl bir durumdur, birisi açıklasın lütfen bana. Ciddiyim bak, sitem etmiyorum, kıskanmıyorum da, ama "Mahsun kamera karşısında koşarken kameranın en ortasında olduğunu falan nasıl ayarlıyor? " anlamak istediğimden sordum. Film eleştirmeni falan değilim, meraklıyım sadece. Bu işin bir yardımcı (yedek) yönetmeni illa ki vardır gibi, hatta olmalı bence.
5- Fakir edebiyatı ve görüntünün sürekli bir aç-kapa (artema) modunda olması can sıkan noktalardı film boyunca.

Özet : Gerçekten vasat ve (birbirinden alakasız sahneleriyle) sıkıcı bir filmdi. Filmi oldukça başarısız buldum. Sıkıcı ve vasat olduğunu varsayıp, ona göre izleyin.

Film hakkında.1 - "Babel"

2010-06-23T06:25:00.000-07:00

Babel filmini izledim geçen gün. "21 grams" filminin de yönetmeni olan Alejandro Gonzalez İnarritu'nun çektiği, 2007 en iyi film oscar'ını kıl payı kaçırmış bu film ile ilgili etkilendiklerimi ve düşündüklerimi yazmaya niyetlenip, böyle bir yazı oluşturdum. Ekşi sözlük'te de bu yazının bir kopyasını bulabilirsiniz. Filmi izlemeyenler için spoyler niteliğinde olan bu yazıya devam etme isteğinizi tekrar bir yoklayın derim (izlemeyenlere derim tabii ki de, izleyenler çekirdeklerini çitleyip okusun).

Filmde üçlü hikaye anlatılıyor. İlk hikaye Babil'de başlıyor, bir turist otobüsünün yeni yetme Fas'lı bir çocuk tarafından atış poligonu deneme tahtası olarak kullanılmasıyla başlıyor. Muhtemelen asma bahçelerine gidiyor turist kafilesi. Kafilenin içinde evli Amerikalı bir çift var, çocuklarını bakıcıya bırakmışlar, akılları sürekli onlarda. Diğer hikaye voleybol oynayan 15-20 yaşlarında bir Japon kızın hikayesi. Kız sağır. İlk cinsel deneyimini güçlü duygularla arıyor, genel olarak hikaye Japonya'ya döndüğünde kızın cinsel deneyim arayışından bahsediliyor. Üçüncü hikaye de Babil'deki ailenin San Diego'da bıraktıkları çocuklarının hikayesi. Bakıcının oğlunun düğünü için Meksika'ya gidiyorlar. Bu üçünün birbiri ile bağlantılı hikayeler olduğunu sezinliyor, ve heyecanla neler olacağını, yönetmenin izleyenlere neler anlatacağını bekliyor insan ilk 45 dakikada.

Sonra olaylar gelişiyor, turist kafilesini deneme tahtası olarak gören Fas'lı çocuk, çocukların annesini vuruyor. Zorunluluklardan dolayı anneyi bir köye getiriyorlar, o köyde veteriner tarafından muayene ediliyor ve temizlemek için çakmakla ısıtılmış bir iğne ile dikiş atılıyor omzuna. Politik sebeplerden dolayı uzunca bir süreden sonra ancak hastaneye götürülüyor, bu süre boyunca altına işemek durumunda kalıyor, kısaca oldukça kötü koşullarda yaşam mücadelesi veriyor. Japonya'daki hikayede kız iç çamaşırını çıkarmış bir şekilde geziyor, en sonunda evine gelen polisi çağırıp onunla ilişkiye giriyor. Meksika'ya giden çocukların hikayesi ise, düğün sonrası içmiş bir şekilde çocukları arabayla evlerine bırakmaya niyetlenen yeğenin boşboğazlığı yüzünden polislerden kaçıp, çölün ortasına bırakılmaları hikayesi kısaca. Daha sonra bakıcıları sınır dışı edilen çocuklar, çölün ortasında aç-susuz, acıyla boyanmış bir halde bulunuyorlar. Hikayeler 2 çocuklu ailenin etrafında toplanıyor. Japonya'daki kızın babası, anneyi vuran silahı Fas'taki turist rehberine bırakıyor, polisler de babayı bu yüzden arıyorlar.

Kendi çıkarımlarıma dayanarak söylüyorum, yönetmenin verdiği iki mesaj ise şunlar :

1 - "Tüm insanlar acı çekiyor, gerek üçüncü dünya ülkesinde yaşayan insanlar, gerekse dünyanın ekonomik olarak ilk iki sırasına yerleşmiş ülkelerinde (Amerika ve Japonya), refah ve zenginlik içinde yaşayan insanlar, hepsi acı çekiyorlar." Bu mesajı, Japonya'da yaşayan zengin aile üzerinden şöyle veriyor, ailenin annesi başına kurşun sıkarak intihar ediyor. Kızları sağır. Babası eve geç geliyor, kızı ile ilgilenemiyor, kız çok yalnız büyüyor, dolayısıyla cinsel ihtiyaçlarını karşılamak için her türlü içki-hap-uyuşturucu üçlüsüne başvuruyor. Babaları hala annenin ölmüş olduğunu kaldıramıyor, vay anam daha bilimum büyük acıları (!) var ailenin. Amerikalı aile üzerinden ise şöyle anlatılıyor bu mesaj : Aile gezmek için turistik gezi yapıyor, ama başıboş bir kurşun yüzünden anne kolunun kesilmesi tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor. Çocuklar, çölün ortasında aç-susuz saatlerce maruz kalıyorlar. Meksika ve Fas'taki insanların acılarını zaten anlatmaya gerek yok. Onların evlerinin, ailelerinin, köylerinin konumu ve durumu içler acısı zaten, en yakın hastahaneleri 4 saat uzaklıkta, yaptıkları düğünler içler acısı, üstelik potansiyel şüpheli olarak görülüyorlar sınır kapılarında.

Bu mesajı ben biraz yorumlayarak, şöyle sonlandırdım, "... ve zenginlik içinde yaşayan insanlar, hepsi acı çekiyorlar. Fakat refah içinde yaşayanlar acılarından şu ya da bu şekilde sıyrılabiliyorlar, diğerleri ise bu acının bedellerini ağır bir şekilde ödüyor." Fas'lı aile, bir oğlunu kaybediyor, diğer oğulları da hapislerde sürünüyor. Meksika'lı ailede ise, yeğen polis tarafından aranıyor, bakıcı ise 16 yılın ardından sınır dışı ediliyor. İki aile de uzunca yıllar yaşadıkları hayatın yok olmasını izliyor bu acılar sonrasında. Amerikalılarda ise durum şöyle; anne hastahanede yoğun bakım ardından iyileşiyor, çocukları çölde bulunuyor ve hayatlarına olduğu gibi devam ediyorlar. Japonlar ise, kız ve babanın birbirine sarılması ile mutlu mesut devam ediyorlar hayatlarına. Benim filmden çıkardığım şudur : "Her aile acı çekiyor, ama refah ve ekonomik anlamda düşük seviyedekiler bu acıların bedelini ödüyorlar."

2 - Yönetmenin verdiği ikinci mesaj ise şu, "Amerikalılar, ülke dışına çıktıkları anda mutsuz ve korumasız kalıyorlar. Amerikalı olmayan, cahil ve (sözde) vahşi insanların sorumsuzluklarının cezasını çekiyorlar." Hem çocukların, sarhoş şoför yüzünden çölde çektiği acı, hem annenin sorumsuz bir çocuk tarafından omzundan vurulması beni bu düşünceye itti. Bu mesajın altında yatanlar ise daha ilgi çekici bana kalırsa. Öncelikle, iki acının da niyetlenmeden olduğunu söylemek mümkün. Sarhoş yeğen arabayı kullandığında, "Sınırda polisten kaçsam da şu çocuklar acı çekse" diye bir düşünceye sahip değil. Fas'lı çocuk da, "Şu arabayı vursam da içindeki anne, kolunun kesilmesi tehlikesi ile karşı karşıya kalsa" diye düşünmüyor. Niyetlenmeden, fakat kaçınılmaz olarak Amerikalılara acı çektiriyorlar. İnsanın aklına şu fikri sokuyor : "Niyetlenseler zaten büyük acılar çekiliyor, 12 eylül saldırısı gibi. Niyetlenmediklerinde ise yine acı çekiyoruz biz Amerikalılar, iyisi mi biz Amerikalılar, Amerikalı olmayan insanlara dair kuşkulu, şüpheci ve korumacı tavrımızı sürdürelim." Bunun da ötesinde şöyle bir alt metin veriliyor filmde : "Biz Amerikalı'ların, Amerika dışındaki egzotik ve keşfedilmemişe dair olan gezme ve keşfetme isteğimiz (Babil ve Meksika) hep kötü sonuçlanıyor. İyisi mi bundan sonra egzotik ve keşfedilmemişe dair isteğimizi durduralım, Amerika neyimize yetmiyor, mutlu mesut yaşarız."

Ayrıca filmdeki üçlü hikayedeki bağlantıyı sürekli olarak Japon kızın cinsellik arzuları ile soğuklaştırmanın manasını da çözemedim, filmin en büyük kopuş noktaları Japonya'da oldu hep.

Filmi çok beğendim, fakat mesajlarını ve alt metinlerini çok absürt buldum. Paylaşayım istedim. Şu aralar çok film izliyorum, belki film hakkında serisine devam ederim.

argın

2010-06-20T12:56:00.000-07:00

Tatilin iki tanımı var, dinlenmek (kafa dinlemek) ve stres atmak (rahatlamak). İlkini çok başarabildiğimi söyleyemiyorum. Yüzme eylemi lahmacun yemek gibi, akşamında çıkıyor acısı.

Akşam yemeği suları. Masa yemeğini bitirmiş, üçüncü köprünün iki katlı olmasına dair hararetli bir tartışma içerisinde. Yan tarafta Altınkum'un en işlek insan caddesinde görülen garip bir tablo sohbete ara veriyor. Bir adam, üzerinde yıkanmaktan grileşmiş bir t-shirt var. Önünde dört ayağı üzerinde yürüyen beyaz bir hayvan var. Garip şemayı çiziyorum, grileşmiş t-shirt'ün arkasında "... Kebap - 0256 xxx xx xx " yazıyor. Önünde yürüyen beyaz hayvan da kuzu, muhtemelen birlikte lokantaya doğru gidiyorlar. Lokantada dönen bir "Usta, benim kuzu porsiyon nerde kaldı", "Hemen geliyor abi" muhabbetini gördüm bugün (literally).

Altınkum ilginç bir kozmopolite sahip: bir yanda Türkü Bar'lar, diğer yanda "Little Britain" temalı cafe-lokantalar, apaçi müzik sponsorluğunda tekneler, az ileride Medusa, Medusa'nın önünde develere binilen patika yollar, her sene amatör müzik piyasasının kaliteli rock gruplarının program yaptığı (iki yıl önce Repertuar Köpekleri, geçen yıl Umut Kaya) Ali Bar, vs. Çabaları turizm açısından alkışa değer bence.

How I Met Your Mother'da, Jennifer Lopez'in oynadığı bölümde (CNBC-e çevirilerini başarısız buluyorum) adı geçen "Üstelik Türk kahvesi bile getirdim" lafı ile seyircilere oynamış bence. Senaristler dizinin Amerika dışında en çok izlenme oranının Türkiye'de olduğunu bildiği için biraz gurur okşamış gibi. İzlemediğim bölümlerden birisinde lokuma gönderme bekliyorum.

sansür

2010-06-18T03:01:00.000-07:00

Oda anahtarımı teslim ettiğim andan beridir taşıdığım yüklerin hesabını tutsaydım, galiba halter milli takımına seçmelere katılmadan girebilirdim (sağ omzum konuştu biraz önce).

NTV Spor'da günün özetini izlerken sıra NBA finaline geldi, heyecanla koltuğun arkasına yaslandım, dirseğimi yastığa dayadım. Kadın bir "al dedi, git dedi" metronomunda, hatta abartayım "Ceza - Holocaust" hızında sundu maçı. Sundu dediğim de özetini okudu, arkada bir 4. periyottan, bir ilk dakikadan görüntülerle çorba gibi bir özet izledik. Sonraki haber, final maçına gelen ünlüler ile ilgiliydi, Red Hot Chili Peppers'in solisti ve Flea, Christina Aguilera, Leonardo Di Caprio, Lakers Kızları ile ilgili maç özetinin 2 katı uzunluğunda bir haber yaptıktan sonra yayını bitirdiler. NTV Magazine'le karıştırdılar bence yayını, özeti bir de NTV Magazine'de izleyeyim ben en iyisi.

Akbük'teki 24. saatimi doldurmadan, ikinci araba yolda durup bana yol sordu. İlkinde sağlık ocağını sordular, ikincisi "Where is Akbük Market" dedi, ama öyle bir market dedi ki (markıt falan değil, baya r'ye vurgu yaparak market dedi, zaten esmer kavruk bi' adamdı soran) adamın yabancı olduğunu değil, beni yabancı olarak hayal edip öyle davrandığını düşünüyorum. Dedemin "Yakında her yeri İngiliz, Fransız'lara satacaklar" dediği yakın gelmiş bu arada.

Dünya kupasında İsviçre yenince biz de yenmiş sayıldık. Ayrıca sahada Türk hakemin olduğu maça bile razıyım (dördüncü hakem bile olabilir), o derece Türk arıyor gözüm maçlar sırasında. Irkçı değilim, sadece uluslararası şampiyonalara Türklerin renk kattığını düşünüyorum. 2-0'dan son 15 dakkada maç dönmeyecekse veya 119'da yenilen golün karşılığı 121'de olmayacaksa, öpmüşüm öyle turnuvayı.

Tatildeyim. İnternette daha az vakit geçireceğim şu 10 günlük süre içinde, keza hiç bir yere giremiyorum (Binali Yıldırım feat. kota sansürü). Merak ederseniz, bi' alo deyin.

sonisphere bileti

2010-06-15T16:42:00.000-07:00

Haydan gelen huya gidiyor arkadaş, bugün bunu gördüm. Elimde bir adet 26 haziran - saha içi bileti var, gitmeyeceğim konsere, 50 TL demişim fiyatına da (çaktırmadan blogda reklam yapmak), amma lakin ki satamıyorum. En sonunda, "sende kaç var, tamam ver onu ver, al şunu hayrını gör" diyeceğim, adam sahte herhalde deyip yine almayacak.

Sonisphere bileti kazandım SUşenlikten. Olay şöyle gelişti, Haluk "olm, bu benim son şenliğim" tribinde en uzak köşedeki standa bakıp, "5 yıldır şenlikten hiç bir şey kazanmadım, gel şuna gidip şansımızı deneyelim" dedi. Gittik standa, "Bu ne oluyor" dedik. Soru sorup cevabını verene Sonisphere bileti veriyorlarmış. Haluk'a Metallica'nın 4 üyesini sordular, çat diye bildi adam. Çarkı çevirdi, gelmesi gereken yere gelmedi, bir daha çevirttiler çarkı, bu sefer durması gereken yerde durdu ve bileti verdiler. Sıra bana geldi, Metallica'nın "Grammy" ödülü almış albümünü sordular. "St. Anger" dedim, MTV Icon ödülleri zamanında çıkmıştı albüm, karıştırmışım ben de ödülleri. Adam bana baktı, bilete baktı, "İpucu veriyorum, en ünlü albümleri" dedi. Haluk karşıdan "Justice abi, kesin justice" dedi, ben "En ünlü albümleri Black'tir ama Justice de olabilir" dedim. Şöyle bir diyalog oldu ondan sonra :

-Üçünden birisi doğru hangisi karar ver.
-Justice'miş, justice mi? Justice diyorum ben.
-...
-Black albümü de olabilir.
-Bildiniz, black albümü ile kazanmışları o ödülü. Bizden Sonisphere'e bilet kazanmak için son adımdasınız.

Çarkı çevirtti bana, çevirdim gelmedi, "Çevir hadi, bi daha" dedi, çevirdim geldi bu sefer, "Son adımı da başarıyla tamamladınız, tebrik ediyorum sizi !! " dedi, bilet tutuşturdu elime.

Bu kadar ısrarla vermek istedikleri bileti elime aldığımda sevinmiştim, sanki çok zor bulunan bir şeymiş gibi. Şimdi de ben ısrarla satmak istiyorum bileti, turkrock, sahibinden.com, garaj, sonisphere facebook sayfası gibi bilimum yerlerde satılıkta uğursuz bilet.

Almazsanız almayın lan. Ama ucuz baya, piyasa fiyatının yarı fiyatına, bir telefon kadar da yakınınızda üstelik.

Dağ havası

2010-06-13T18:08:00.000-07:00

Dün gece, saat 10 sularında sahneye çıktığımız platform baya yüksekti. "Genel olarak sahne platformlarının yüksek olduğunu biliyoruz" diyenler için ek açıklama: Spil Dağı'nda Neşeli Günler Kumpanyası olarak 1500 metrede konser verdik.

En başına döneyim hikayenin. 12 haziranın final döneminin son ve sınavsız günü olduğuna dair sevincim, o günün sabahı sınavım olduğunu öğrendiğim ana kadar tıkırında ilerlemişti. Sabah Opera (bu dersin adı blog sayfamda en çok adı geçen kelime oldu bence) sınavına girip, 12.50'deki Pegasus uçağıyla İzmir'e, ardından Manisa'ya gittim. Saat 3.40'ta Spil Dağı'na vardığımızda ilk iş, sucuk ekmek-bira yemek oldu (bira bedava, bedava ya). Ders-sunum-quiz-midterm koşuşturmacasının bir değişik versiyonunu yaşadığım için, ne yol boyunca, ne de güzelim dağ havasında, çimlerin üzerinde bir gölgede bira yudumlarken "Bittiieee...!!!bir!!11" veya "Sınav hakkım doldu, sına.. DOLDO" şeklinde bir hisse kapıldım.

Ardından şenlik eğlencesi adına yapılan ve "lise nevruz kutlamaları" tadındaki geleneksel (hatta Orta Asyadaki Türklerden bu yana) olduğu varsayılan birkaç oyuna atladık. Kendileri, "Çuvalla zıplama" ve "Kayak yürüyüşü" olur. Halata da katılacaktık ama Haluk'u böcek ısırdı (bu işin bahanesi olabilir, belimizi halat çekme oyunundan daha çok seviyoruz). Saat akşam vakitlerini gösterdiğinde ise asıl mecramız olan sahnedeydik. Performansımızı beklenenin üzerinde buldum, coşmaya ve eğlenmeye gelmiş bir grup insana gereğinden fazla enerji yarattık. Bis olarak 5 şarkı çaldık, daha da istediler (gerçi arka tarafta biz çalarken yanındakiyle konuşan bi' ekibe rastladık, "Ele Güne Karşı" istedi onlar). Sahneden zar zor inebildik.

Ailem (babannem, dedem, halam dahil) Ege bölgesindeki konserlerimi kaçırmamak üzerine yemin etmişler bence. Dağ bayır dinlemeyip geldiler konsere, meyve-börek ve kekten oluşan 4 poşet yemekle. Öte yandan, 7 ay boyunca kendisiyle bir tek dağa gitmek için uçağa binme eylemini yapmamış olduğum B. da geldi konsere (ne de güzel etti). "to do" listesini tamamlamaya doğru adım adım ilerliyoruz.

Duygusallığın dibine vurmak (biraz da Haluk'laşmak) gerekirse, Elif, Bahar, Haluk, Utku, Armağan, Nazlı, Onur, Yankı ve bendenizden oluşan ekibin verdiği muhtemelen son konserdi. Bu şahane ekiple sadece "feribot sırası beklerken sohbet etmek" maksadıyla Bursa'ya bile giderim ben (feribotla gidilen başka yer bilmiyorum zira). Bye bye hepiniz, bye bye lonlinıs.

The way Hangar moves

2010-06-13T18:04:00.001-07:00

Hangar provası var KoroSU ile. Sene bu sene, ama tam vaktini bilmiyorum. Ara verip Crax almaya gidip, olmadığını görünce hangara geri geldim. "Abi kırak yoks" dedim.

Bu hikayeyi başkasına anlatırken de, "İşte, ondan sonra alamadım Crax'ı, provaya döndüm ve "abi kırak yoks" diyeceğime "abi kırak.. bi saniye yanlış oldu"" dedim. Güzel hikaye anlattığını bilen insan biraz heyecanlı oluyor.

rüya

2010-06-05T13:41:00.001-07:00

Dün gece, alışmadığım bir yatakta olduğumdan dolayı mıdır bilmem, çok garip bir rüya gördüm. Gazete okuyorum ve tüm gazetelerde "İsrail - Türkiye arasındaki soğukluk savaşa doğru ilerliyor. Çok küçük bir kıvılcım savaşı başlatabilir ! " yazıyor. Sonra beni kaçırıyor birileri (bilmiyorum İslamcılar mı, Masonlar mı), beni eğitiyorlar. Ben hissediyorum yavaştan o kıvılcımı ben yaratıcam diye, ama hiç de gocunmuyorum ha, savaş kötüdür beni bencil oyunlarınıza alet edemeyeceksiniz demiyorum (belki ailemi öldürmekle tehdit etmişlerdir, o kısmı görmedim). En son sahnede, karşımda boğaz köprüsü var (birinci köprü mü, ikinci köprü mü emin değilim). Ben köprüyü karaya bağlayan büyük, ayı gibi halatların ikisini (benim bulunduğum yakada olanları) çözüyorum. Çözmek de şöyle, ayakkabı bağcığını kendine doğru çekersin o gevşer ya, aynen öyle (artık nasıl bir eğitimden geçtiysem). Halatları kendime doğru çekip gevşetip çözdükten sonra, köprüdeki tüm arabalar denize düşüyor. Deniz dalgalanıyor ve halka halka sağa ve sola savruluyor (bu görüntü çok net kafamda). Rüya gazete manşeti ile bitiyor, "Türkiye İsrail'e savaş açtı". Sonra uyanıyorum, bakıyorum yorganım üzerimde değil.

Savaşla ilgili Çetin Altan'ın çok güzel bir deyişi var : "Devletler insaniyet veya maneviyat üzerine savaş açmazlar. Savaş eğer kârlıysa yapılır."

Mayıs ayı bitti mü - 2

2010-05-28T16:18:00.000-07:00

Mayıs ayı bitti mü yazı dizisinin devamı aşağıdadır:

17 mayıs'taki şahane KoroSU konseri bittikten ve tüm kayıtlar zevkle dinlendikten sonra, 19 mayıs tatiline geldi çattı. Bir hafta öncesinden yaptığımız plana sadık kalıp, Tekirdağına gittik (öyle dermiş oranın yerlileri). Tekirdağından zihinlerde kalanlar :

Y : Abi niye dondunuz?
Herkes : ehuehahah !!

C : Peki biz çıkmaya başladıktan üç ay sonra, E.'ın telefonunda kendi kaydımı "SU C. Müzikus" olarak görmeme ne diyorsunuz?

U, M, E : Hazır mı fotoğraf makinesi? Hadi beyler üç deyince bombalama, bir-ki-üç. *flop**pffpkşşş*

Kasaptaki amca : Siz suyun fotoorafını niye çektiğniz o zaman?
C : Amca şimdi onun ismi korusu ya, bizim de onun ismine benzer bi' ... bikbikbik ...

Hep bir ağızdan : "We starve-look at one another, short of breath walking proudly in our winter coats..." ve nakarat "dets mii, deets miiiiiYYYYY"

Her bakımdan zevkle geçen 2 gecenin ardı, perşembe oldu. Cumartesi günkü Ege Üni. Şenlik'i de, saat 8de başlayan aşırı sağanak yağmur dolayısıyla (açık hava sahnesinin son grubuydu Neşeli, saat 9da çıkacaktı, ve boş herhangi bir kapalı sahne yoktu, şenliğin diğer etkinlikleri dolayısıyla) yalan oldu.

Tabi "oğlum, sen okumaya gitmedin mi oraya" diyen bir anne olacaktır aranızda illa ki. "Okuyom ben yuaa" diyeceğim onlara, tüm gücümle. Bu tekirdağı haftasında bir sınavım, bir ödevim, 2000 kelimelik bir opera incelemem ve yoklama alınan iki dersim vardı. Cuma dersim yok, çarşamba da 19 mayısa denk geliyodu, yani tüm bu sorumluluklar 3 gün içine yayılmıştı. Bu koşuşturmaca üzerine en güzel yorum babamdan geldi. Babam ki, ben sınavdan çıktığım zaman beni arabayla almaya gelmeyen ama basketbol antremanından sonra yolunu değiştirip beni arabayla alan bir insandır. Konserlerimi en önden izler, ama veli toplantılarıma gitmezdi Denizli'deyken. Beni "sabah uyandırsana, dershaneye gitcem" dediğimde uyandırmamış, niye uyandırmadın dediğimde "boşver ya, bugün de gitmeyiver" demişti. Geçen gün beni arayıp: "Oğlum konserlerden çok yoruluyosun, 3 tane grubun olmasın artık, en az emek verdiğin gruba devam et, diğerlerinden ayrıl" dedi.

Mayıs ayı bitti mü

2010-05-28T11:38:00.000-07:00

Mayıs ayı boyunca yaz(a)madığım için bu yazı biraz intikam alma yazısı olacaktır benim için. Bakıyorum, en son 4 mayısta yazmışım, ondan sonra birkaç deneme de olmuş ama yayınlanmamışlar (blog açıp köşeyazarı tribine giren insanlardan birisi olma yolunda ilerliyorum, "notlarıma bakıyorum, yayınlanmamış yazılar" falan deyip).

6 mayısta bir Neşeli Günler Kumpanyası SGM 5.yıl konseri verdik. Çok neşeli bir konser olmadı, çeşitli tatsızlıklardan ötürü. Sahnedeki mikrofon krizi, biz konser verenleri birkaç dakikalığına Nihat Berker'in, Haluk Bal'ın önünde sessizce beklemeye itti. Konserin benim için iki büyük anlamı vardı, birincisi Nihat Berker'den bireysel olarak tebrik almamdır. Diğeri de SGM'deki ilk konserimdi bu.

Bir sonraki hafta, yaşamım ile hangar arasındaki ince çizgi kayboldu. 5 günde 4 prova aldık, ki kendileri en az 5 saat olur. Öyle ki, prova var diye Neşeli'nin Kalamış'taki konserine çıkmadım. Tüm bu insanüstü çabayı sarfettiğimiz Müzikus Çok Sesli Pop-Rock KoroSU konseri, insanlardan aldığım tepkiler, duyduğum alkış düzeyi ve kayıtlardan dinlediklerim doğrultusunda konuşuyorum, ayı gibiydi. Kritik nokta, benim açımdan çok da zevkliydi konser. Kulislere birkaç kere gir-çık yapmış olduğumdan, herhangi bir konserin benim üzerimde bu denli büyük bir etki yaratmasının sebepleri de olmalı gayet tabi. Sebebler üzerine birkaç analiz yaptım, şunları buldum: Müzikal anlamda doyurucu bir orkestra şefinin olması, repertuvarda hayatımda ilk defa çaldığım 14 şarkının bulunması (ve her yeni şarkı için yaşadığım heyecan), kolajlar ve en önemlisi konsept.

Devamı var.

Oyun

2010-05-04T01:37:00.001-07:00

Mgmt 202 dersinde, hoca tüm konuyu anlattıktan sonra bir de Türkçe özetlemeye ihtiyaç duydu. "Yabancı var mı?" diye sordu. "Var" diye cevap gelmemesini çok ilginç bulmadım aslında. Yine de anlatayım dedim.

MS 303 dersinde (iyice Faruk'a dönüştüm, tüm ders programımı sizlerle paylaşıyorum) hoca ekonomik bir başarısızlığı veya zararla kapanan kötü bir yatırımı "Kabul edilebilir mi, hayır edilemez, öyleyse diğerini seçiyoruz" diye değil, "Bu projeyi kabul ederseniz Yunanistan'a dönersiniz" diye anlatmaya başladı.

Ha, bu arada, yukarıdaki management dersi hocası, iki hafta evvel, "Artık yoklama almıyorum, dersi öğrenmek isteyen gelsin, diğerleri imza atmak için gelmesin" dediğinde "Ooh kebab, daha da gelmem" insanlarından biriydim. Tek ders saatlik olana bir uğrayayım dedim geçen gün, baktım yoklama kağıdı dönüyor, bilerek imza atmadım dersin sonunu bekledim, herkes gidince imza atmayı unutmuşum deyip hocanın yanına gittim. O malum soruyu sordum:

-Hocam, böle böle demiştiniz.
-Ehehe. Eee, ben olta attım orda, atlamamak lazım. Öğretmenlerin söylediklerine güven olmaz. Ehehe.
Ahmet abiyi çağırıp, şişe attırasım geldi tam o anda.

12 Haziran tarihinde, saat 09-12 arası finalim var, akşamına da Manisa'da konserim var. Yine de insanın konsere gitmek için uçak bileti alması güzel bi' duygu.

Deva-saz'ın SGM konserinden sonra 21 müzikus işçisi olarak Bostancı'ya gittik, dürüm yemeye. "10'dan çok 20'den az" devasaz ekibinden gelen bir tek, son şarkıda klarnet çalan Berke'ydi (tabi ışık mikserindeki ben, ve ses mikserindeki Esat'ı saymıyorum). Konser yorgunluğu diye bir şey olduğuna kanıt bu bence. Ege konserinden bir sonraki gün hiç bir derse niye gitmediğimi soran olursa, bu yazıyı referans gösteriyim diyorum.

Yazımın başlığına dönersek de, CS201 hw5'i yapana kadar ağlayan anam (literally), ödev bittiğinde benimle birlikte yazdığım "pacmanimsi" oyunumu oynadı (bu da literally). Atilla'nın odasına indim laptopla (tabi öyle multiplayer seçeneğimiz yok bizim), onunla oynadık. Oyun oynarken, "ahanda şimdi if'in içine girdi" diye düşünmekten niye iliklerime kadar zevk alıyorum bilmiyorum yine de.

opera

2010-04-29T14:18:00.000-07:00

HUM 214 diye bir ders alıyorum bu dönem : "Major works of Opera" isimli. En son hoca ödev verip operaya gitmem gerektiğinde, Atilla en can alıcı aria'nın ortasında aramıştı, ben de yüzüne kapatmıştım telefonu. "Operadayım, mesaj at" diye mesaj atmış, "Ahahah, iyi kalın giyin :D " cevabını almıştım. Bugünkü operada ise ilgi çekici olaylar ta ödevin başında başlamıştı: Türkiye'de ilk kez, canlı yayında opera izlenebilen bir etkinlikti bu. Milano'da bu akşam saat 21 sularında başlayacak olan operayı, canlı yayında beyaz perdede Nautilus CineBonus'ta izlemeye gittik.

Operanın üstyazısı olmadığı için (Milano'da İtalyanca oynanıyor çünkü) lazer altyazılı olarak oynanacaktı perdede. Fakat öyle olmadı. Bir saat boyunca bütün salon oyunu anlamadığı halde, dışarı çıkmaya niyet eden de olmadı. İki sağımızdaki adam uyudu ve ne zaman oyun sessizleşse horladı. Bir solumdaki kadının vücudu attı, bana baktı, utandı uyuduğu için ve yerini değiştirdi (veya koltuk rahatsız gelmiş olabilir).

Sonra müsademizi isteyip operayı terkettik yarısına bile gelmeden. Görevli bir adamla karşılaştık:
-Salon 1'deki oyunun altyazısı yoktu, bilette film boyu Türkçe altyazılı yazıyordu.
-Teknik bir sorun vardı. Karşıdan ulaşmadı bize yazılar. Peki niye bir saat beklediniz?
-Teknik bir sorundur, geçer belki, unutmuşsunuzdur falan diye.
-...
-... (Manidar bakar)
-Nasıl yardımcı olabilirim? (Özet geç dedi kısaca)
-Paramızı geri istiyoruz.

Ödev olarak nasıl yazacağımı düşünüyorum şimdi. Muhtemelen orjinal bir sınav kağıdım daha olacak. ( Diğeri, TLL 102 sınavında: Düşünüyorum, öyleyse varım'dan yola çıkarak, kendimi bu sorunun doğru cevabını düşünürken düşünüyorum. Ben düşündüğüm için gerçek olduğum kesindir. Kendimi doğru cevabı düşünürken düşündüğüm için, o da gerçek. Öyleyse şu anda bu soruya doğru cevap veriyorum. Sonuç : 20 / 20.)

telefon

2010-04-28T09:36:00.000-07:00

Dün SGM'de bilet keserken birisi beni aradı. Normalde mesai saatlerinde kullanmıyorum telefonu, fakat dün özel bir telefon bekliyordum (Hikayenin özeti : Biletini aldığım Teoman konserine ücretsiz girme şansım olduğundan, elimdeki bileti satmak için anlaştığım insanın aramasını bekliyordum). Tam da o anda arayan bilmediğim 05xx'li numarayı heyecanla açtım.

telefondaki kız : Merhaba. Ben piano odası 2'nin anahtarını almak istiyorum. Bunun için aradım sizi.
revolver : Galiba bir kaç yanlış anlaşılma olmuş. Öncelikle piano odası 2'nin anahtarını alamıyorsunuz, odayı rezerve ediyorsunuz, kapı sorumlusu o saatlerde odayı açık bırakıyor, sonrasında geliyor, kilitliyor. İkincisi, ki bu daha önemli, bende piano odası 2'nin anahtarı yok.
t.k : Hmm. Ya birden böyle bi' ilham geldi bana da...
r. : ...
t.k : Nasıl rezerve ediyoruz peki odayı?
r. : Müzikus üyesi iseniz bikbikbik.

- tesbit spoyler -

İnsanların yapmayı çok istediği şeyler oluyor bazen. Yapamayacaklarını öğrenince de son koz olarak çok ilginç şeyler söylüyorlar. ( Bkz. Ama ben Niğde'den geldim). Gözlemleyin azıcık, siz de göreceksiniz. Görünce ne olacak derseniz, "çok komik olcak, gülcez".

yazmazsam çatlarım vol.2

2010-04-19T11:37:00.001-07:00

Yazmazsam çatlarım'ın devamıdır bu yazı:

BÜMK Jazz Korosu, bir perküsyon aletinin sesini "şımpkkt" olarak icra etmesinden sonra, Jacky Terrason'u dört gözle aradım. Çin'de başarılar diliyorum arkadaşlara.

Atilla'nın telefonunu bin bir emekle beresine sarıp gönderen esatCanÜ'nün yanlış telefonu göndermesi üzerine, bugün yurt görevlisinden kilitli kapıyı açması için izin alırken, "beni araması lazım, veya ben onu arayayım hemen, numarası kaç" dedi görevli. "Telefonu odasında olduğu için size geldim, ama hobi olarak ara istersen" şeklindeki cüretkar cevabımı sona sakladım. Bundan hemen sonraki olay, alıcı hanesine ismini ve adresini yazdığım zarfı gören haberleşme merkezindeki adamın "Bir de telefon numarası gerekiyor" demesi oldu. "Telefonunu gönderiyorum zaten, numarayı yazsam da birşey ifade etmez şu anda" dedim, "Hahah, evet ya" dedi.

yazmazsam çatlarım

2010-04-19T10:12:00.000-07:00

Geçtiğimiz haftasonu okulda kalmama sebep olan bir etkinlik vardı. İstanbul Politikalar Merkezi adına burslu çalışan öğrenci olarak katıldım ben de bu konferansa. Şimdi bu konferanstan aklımda kalan birkaç şey yazacağım.

Bir adamın adı : Baykal Deniz'di. Yaka kartından gördüm.

İlk sunuma Cemil Koçak moderatör olarak katılınca, "güzel bir şeyler var lan herhalde" deyip içeride bekledim. Ankara'dan gelmiş özel bir ilköğretim okulu, öğrencilerine dersin son beş dakikası, derste aklında kalan bilgiler üzerine bir karikatür çizmelerini söylediklerini anlattı. Ve sonuçları sundular. Bir elektronik devreye bağlanmış seri bağlı pillerin lamba parlaklığı ile ilgili bir dersin sonunda, bir öğrenci, kağıdın sol tarafına bıyıklı bir ampul çizmiş. Ampulu çok parlak sarı ile boyamış. Sağ tarafta ise, birisi bıyıklı, diğeri etekli iki ampul çizmiş. Onları hafif bir sarı renkle boyayıp, en altta da şunu yazmış "Bekarlık sultanlıktır". Tam içimden "dostum 5. sınıf demişsin ama çocuk senden benden akıllı" derken, kapıda beliren süpervizörüm "senin dışarda beklemen gerekiyor" dedi.

Diğer bir sunuma geç kalan bir katılımcının, kural gereği onu içeriye almamam üzerine niye "Ama ben Niğde'den geldim" dediğini gerçekten anlayamadım. Cevap olarak dilimin ucuna "Ben de Denizli'den ama bu geç kaldığın gerçeğini değiştirmiyor" gelmişti. Galiba onu söyleseydim, Gregory House ile aramda hiç bir fark kalmayacaktı (bacağı saymıyorum, mavi gözü de halleder idik lensle).

Diğer gün Mersin'den gelen bir okul cezerye getirmiş, bana ikram ettiler, ben de alıp Yankı'ya verdim ("oha, cezerye sevmiyor muymuş" insanı isen devamını oku, "hayır, karnım toktu"). Yankı ikinci bir cezerye almak için (bir arkadaşıma dedi bana ama, bilemedim) sınıfa girdiğinde kadının tepkisi "Sen şu programdaki yan flüt çalan kız mısın, yoksa dün geceki otobüs yolculuğunun etkisi hala üzerimde mi ? " oldu.

Yarınki işlerin konuşulduğu toplantı masasındayız:
-Şimdi arkadaşlar, İsminiHatırlayamadımŞimdi isimli arkadaşa yardımcı olabilecek birisini arıyoruz. Meselaa, Murat Mustafa.
-Tamam, olur, hallederim ben.
-Yaparsın değil mi, çok yorgun değilsin.
-Yok yok, yaparım, sorun değil.
-...
-...
-Şimdi ?
-Haa (Ayağa kalkar, "öyle desenize abi" bakışı atıp çocuğun yanına gider).

unplugged

2010-04-14T06:43:00.000-07:00

bu akşamki konserde iki grup ile sahne alıyorum.

nane limon: grubun ismi sibel'in haluk'a "akustik konser gruplarının isimleri lazım, afiş için" dediğinde, haluk'un elindeki bardağın içindeki maddeden geliyor (hakatten). solistimiz idil de, bir müzikus toplantısında "hadi lan, ben de geliyorum" deyip bize katıldı. dört şarkımız var (yirmisekiz nota eder, sertar ortaç kafası).

sufle: shuffle'ın akustik versiyonu. ismini alma hikayesi, "grubun ismi de sufle olur, shuffle'ın türkçesi ve fişsiz, distortionsız versiyonuymuş gibi düşün, ehuehue"dir. beş şarkımız var, sürprizlerimiz var.

gelin bence.

Şimdi

2010-04-06T00:17:00.000-07:00

"Sınavların olduğu gün dersler kendini lağveder" kuralını yeni yazdım. Gayet iyi de oldu, cuma günü dersi olmayan bir bünye olarak, sınav haftalarını çok çabuk atlatıyorum böylece. Yazıcımın midterm basmaktan sıtkı sıyrıldı orası ayrı.

Haftanın önemli gelişmesini, korosu rock-metal kolajı olarak ilan ediyorum. Deep Purple - Burn ve dahası bu kolajın içinde kalacak.

Şimdi tam olarak bu noktada fikrim ve zikrim olacak. Rock-metal diye bir "genre" oluşmuş olması beni içten içe güldürüyor. Rock müzikte Yavuz Çetin ile mor ve ötesi arasındaki çizgiyi tartışırdık bir zamanlar. Şimdi ise koral düzenlemelerini ele aldığımızda bu iki müzik akımı aynı imiş gibi, aynı olmasa da benziyormuş gibi konuşmaya başladık. Yakın zamanda distorted gitar müziği olarak anılması, ondan sonra ise, müzik aleminde birisinin lider, diğerinin ise ilgi çeken ama geniş kitleler ile içli dışlı olmayan müzik türleri olması, benim bu iki müzik tarzı için çizdiğim yol haritasıdır (Haydi şuradan demeyin, bunu Marx yapsaydı, oo demiştiniz). Bu, İngiltere-Fransa'nın 1.Dünya Savaşı'ndaki haline benziyor, sanki İngiltere ve Fransa tek bir ülkeymiş gibi (tespit by Burcu). Sonra 2. Dünya Savaşı ve sonrasında bambaşka bir paydada, kapitalizmde anılıyor bu iki ülke. Günümüzde ise tekrar kendi sesleri ile yer alıyorlar basında.

Selimcan için özet: Türk Sanat Müziği günümüz müziğinin hasta çocuğu.

Şaşkın

2010-04-02T12:19:00.000-07:00

Carrefour'dayız, Ebru'yla. Carrefour tarihindeki en tenha cuma akşamıymış, öyle dediler. Express kasada, benden bir önceki müşterinin işleminin bitmesine ramak kala, arkama döndüm, manzara şöyleydi: Facebook "Express kasa daha hızlı ilerler" diyen bir milyon insan bulabilmiş gibi, 9 kişi vardı arkamda. Tam o anda yan kasada (Express olmayan kasada) boş boş oturan kadın sıkılmış bir sesle, "Buraya alabilirim, boş burası" dedi. Lan !?

Shuttle bekliyoruz taksi kulübesinde. Sinan da bekliyor shuttle, sonra neden bilmiyorum vazgeçti kararından, ben shuttle'a doğru ilerlerken de arkamdan şu dialogu duydum: "-Keşke önceden haber etseydiniz, taksi yok, gelmesi de 20 dakikayı bulur. * -Nasıl taksi yok ya, taksi durağı değil mi burası."

Math202 midterm'ündeyim (Atilla tarzıyla, yazılısındayım). Üçüncü soruyu, dördüncü soruya bağlayan gece, saat 03'te, canlı yayında. Dur lan, üçüncü soruyu dördüncü soruya bağlayan şıkkı anlamadım, soruyorum sınav görevlisi asistanıma. Adam dinlemedi hiç beni, önceki sayfayı açtı, "Oha, yaptın mı üçüncü soruyu, vaay, çalışır mıydın sen matematik" dedi. Sınavdan şöyle 80 falan alsam da, Teşvikiye Camii'ne sıçırtsam arkadaşı.

Utku'yu uyandırıyorum. Yazık garibim kanepede yatmış, yastık da yok kafasında. "Utku kalk abi boynun tutulcak bak", "Hıı, yok yok, duyuyorum ben sizi", "Ney?", "Hı, ne, (ayağa kalkar, yatağa tırmanmaya başlar), doğru söylüyorsun abi, çok haklısın". O son birayı içmeyecektin Utku.

Bu dört olayın ötesinde, son günlerde en çok şaşırdığım şey ise, Zaytung haberini gerçek olarak algılayan Ermeni köşe yazarı ve "hadi o arkadaş Türkçe bilmiyor, mizahtan anlamıyor, ya da işine geldiği gibi okuycak abi tabi ki, spekülasyon yapıyorlar" diyenlere cevap olarak, Banu Avar'ın, Özbükey Bey'in Dışişleri Bakanlığı'nın resmi açıklamasında uyarıldığını söylemesi oldu.

Nöron

2010-03-25T17:10:00.000-07:00

Fotoğraflarını çektiğin partide, kendine ait bir fotoğrafa rastlamamaktır fotoğrafçılık. Özveri ister. Deneme maksadıyla, kısa süreliğine elimde bulunan bu DSLR makina bana şunu aktardı "Fotoğraf çekme demiyorum, hobi olarak yine çek."

Nöron meselesi de, şu anda ağrımakta olan hücrelerime ithafen yazılmıştır. Saçımı toplayınca, kafamdaki tacın sıkıştırması ile başım ağrıyor. Tabi bu eyleme, CS ödevi ile while fonksiyonu halinde uğraşmak ve while'ın istediği önkoşulu yani ödevi bitirememeyi sürekli olarak sağlayıp, tekrar başlamak eklenince acı katlanıyor.

Nöronlarıma etki eden iki şey daha var bir on dakikadır. Birincisi şu ki: Kardeş Türküler - Bahar albümünü indirdim, dinliyor idim. "Yanıyorum" isimli şarkıya geldi, "oha, Neşet Ertaş şarkısı, ver sesini ver" dedim, şarkıya eşlik etmeye başladım. 1.22'ye geldi şarkı ve o ana kadar "hea, iyi yorumlamışlar hakkaten" şeklindeki sözüm "oha, Neşet geldi, aç sesini aç" oldu. Zerre kadar beklemiyordum bunu. Konuk sanatçının, süpriz sanatçı olduğu şarkıların hastasıyım.

İkincisi de, sözlük yaran başlıklar okurken oldu. Bi'kaç örnek vereyim, anlayacaksınız beni:
"Soğuk savaş sırasında füzesine kazak giydiren ülke"
"Sinirden atom parçalayan fizikçi"
"Klip çekmesinler diye boş fabrikaya köpek bağlamak"
"La havle ve la isla bonita"
"Maraş Dondurmacısına para uzatıp çekmek"
"hüseyin düzmez kız yurdu"

sözlük

2010-03-19T07:44:00.000-07:00

house m.d. : elinizde izlenmemiş lost bölümü yoksa, "hmm, 1 saat kadar boş vaktim var, ne yapayım" etkinliğidir.

kahvaltı : uyanma sebebi. yatakta keyif yapmaktan daha güzel bir şey yok diyenlere, bir adet cemil koçak kahvaltısı öneriyorum.

manga : sonisphere'e gitme sebebiydi bir çok insanın, etkinlikten "gelen acımasız tepkiler" üzerine ayrılmaları kötü oldu. ayrıca gelmiş geçmiş en efsane manga, death note'un soundtrack'leri şahanedir.

nevruz : eskiden, lisede, nevruz kutlamaları ile okul içinde çeşitli turnuvalara ve yarışlara katılırdım. çuvalla koştum, ağzımda kaşıkla yumurta taşıdım (kırıldı), halat çektim, yoğurt yedim, ateş üzerinden atladım. sebebini bilmiyordum hiçbirinin. bugün ateş üzerinden atlamanın sebebini öğrendim, eski usül bir etek tıraşıymış. halat çekmenin eski usül bir kadın doğum uzmanlık sınavı olmasından korku ve endişe duydum.

fasıl : güzel kişilerle sohbet zirvesi.

return 0 : kapat, kapat.

Tıp

2010-03-14T11:01:00.000-07:00

Cuma günü, vergi dairesinden aldığım "yok, biz tutanak tutmuyoruz artık, nüfus müdürlüğü ile halledicen işini" cevabından sonra, elimi ayağımı çektim şu nüfus cüzdanı mevzusudan. "Nasip", "kader", "her işte bi' hayır vardır", "boşver ya, olan oldu", "şuraya ne yazıldıysa o olur" diyerek geziniyorum. "Pazartesi günkü konserin nasıldı" diye soran insana, "ya nüfus cüzdanımı kaybettim ben o gün" dediğim anda üzüldüm ama yine de. Nüfus müdürlüğündeki salak memura bağırıp çağırınca geçer sandımdı halbuki. İnsanın Bronx'ta ilk sahne aldığı günü böyle anlatması sıkıcıymış. Gerçi ben ilk Ege Üniv. konserini (bu mayısta bir daha olacak diye ilk dedim) de "konser" olarak hatırlamıyorum, o hiç de sıkıcı değil mesela. Neyse o konuyu sonra konuşuruz.

2010'un şu ilk günlerinde günde iki tane 1000mg'lık antibiyotik almak bünyemde "evet lan, uzay çağındayız, haplarla beslenicez artık" hissini yarattı. Yine de beyti kebab varken, kimsenin kapsülle yetineceğini zannetmiyorum. Veya, Türkiye'ye geç gelir bu uygulama (bkz. matbaa), ("2010'a girdik, nerde lan uçan arabalar" başlıklı yazıyı da unutmamak lazım).

"Bugün dünya pi günüymüş, üç alıcakmışız bugün pi'yi ehue" diyen her 3 kişiden birisi süper bir mini cooper kazanıyor diye bir şey yok! Kimden duyuyosunuz olum böyle şeyleri.

Doktor "Başın ağrırsa eğer, haber et sevk yazayım, nörolog'tan kafatası filmi isteyelim, ciddi bir şey olabilir" dedikten bir saat sonra başım çatlamaya, hatta kıvılcım çıkarmaya başladı. Cihan aradı, "Abi şu ilaçları kullanıyorum", "Olum, o ilacın ciddi yan etkileri var, öyle hemen başlamasaydın kullanmaya". Dedim, aha ölüyorum. Sonrasında Burcu, "Başım çok ağrıyor" deyince, "Oley, bi' tek benim ağrıyor zannetmiştim, cuma içtiğimizden oldu herhalde" deyip rahatladım. Ardından Cihan'ın odasından defter almaya gittim, "Ahanda, ilaç bu", "Haa, yok lan, alakası yok, benim dediğim ilaç bu değil, bu ilaç iyi ki, ayrıca bende defter yok". Şu anda, mutlu mesut bu paragrafı yazıyorum. Tıp yoktur, az psikolojik korku vardır.

Veya, yukarıdaki olay şöyle oldu. Doktor ilk cümleyi dedikten sonra içtiğim ilaç, baş ağrısı yan etkisi yaptı. 1 saat önce aldığım majezik de beni iyileştirdi. Evet lan, öyle oldu. Tıp da var hatta, bilimlerin içinde en bilim tıp.

Alternatif yollar

2010-03-09T13:45:00.000-08:00

12.45 kadıköy shuttle'ı ile rıhtıma gitmeye niyetlenip de yapamazsan, bu yazıyı hatırlamak hayatını kurtarabilir.
Alternatif yol : 12.48-50 civarı kalkan viaport servisine bin, viaport'ta koşarak (yoksa yetişemezsin) pendik (veya bostancı) servisine bin, ordan da ver elini kadıköy minibüsü. 3TL'ye yaklaşık 2.45 gibi kadıköyde oluyorsunuz ("dünyanın en güzel kızıyla pendik'e gitmek" başlıklı sözlük girdisine de saygılar, güldüm).

Eğer Tuzla'ya gidip, adliye-karakol bulmak isterseniz okları takip etmeye çalışın önce. Muhtemel sonuç olarak mekanı bulamayacaksınız.
Alternatif yol : O anda bir insana sorun (Tuzla insanı sözlüğü : Karşına mopaş gelcek = Mopaş'ı göreceksin; Dimdirek git = Düz ilerle).

Karakolda, "nüfus cüzdanımı kaybettim, tutanak tutturmak istiyorum" deyip, "Biz kayıplara bakmıyoruz, çalıntılara bakıyoruz" cevabı üzerine, "Belki yere düştü ve birisi çaldı" dedikten sonra karşınızdaki adamdan cevap beklemeyin.
Alternatif yol : OkBy.

"Sigaranız var mı?" sorusuna, "Yok ama Djarum var" yanıtını verirseniz, "Oha, jarumsun! " cevabını aldığınızda ürkmeyin hemen.
Alternatif yol : "Ehe.. He.. (Djarum'u paketiyle birlikte verip, o anda bırakmak)".

Hasta

2010-03-05T02:58:00.000-08:00

Hastası olduğum birkaç olay var şu hayatta.

Öncelikle, kahvaltıda çay /sütlü kahve içmeyi çok seviyorum. Ama öyle, bayıldığım falan yok çayın /sütlü kahvenin tadına. Kahvaltı, uzun süreli bir açlığın sonunda geldiği için, çok şahane bir olgu zaten genel olarak. Çayı sevmemin sebebi de, poğaça, peynir ve zeytin ile dolu ağızdan, mideye giden yolun habercisi olması. Kahvaltı masasının sohbeti de gayet iyi bence. Hiç susmaz kahvaltı sohbetleri. Gecenin bir köründe yanından ayrıldığın insanla, sabahın ilk ışıklarında kahvaltı ediyor isen bile, rüyalardan sohbet açılır.

İkincisi, CS201 dersi. Programlama dilini bilmek bile, "maillere bakmak" gibi bir boş zaman aktivitesi olan bir adam için şahane bir şey. Üzerine, bu derste uygulamalı olarak program yazmak ve programın çalışmasını izlemek insana huzur veriyor. Bu dersin en büyük ödülünün "Press any key to continue..." olması biraz üzücü yine de.

Müziği ne kadar sevsem de "Prova iptal" haberine de hastayım ben. Haftada 4 akşam prova alınca, hayatındaki müziği durgunlaştırmak gerektiğini hissediyorsun haliyle. Ama meyvesini almaya başlayacağım yakın zamanda.

Hastası olduğum bir şey daha var ki şimdi hasta kendisi.

İpad

2010-02-27T17:17:00.001-08:00

Ipad'a "ayped" demek ile, "aypad" demek arasındaki 7 fark:

- Ayped demek, olduğu gibiliğin sembolüdür. Grubu olan varsa bu insanlar içerisinde, şarkıları olduğu gibi cover'larlar. Aypad ise, özgün ses, "sinemada yeni bir soluk" demektir.

- Ayped diyenler, Ipad'in tanıtım videosunu izlemişlerdir, aypad'çılar Fatih Terim'le bir süre zaman geçirip ingilizcelerini dumura uğrattıktan sonra, tanıtım makalesini okumuşlardır.

- Ayped diyenler, "aa, yeni mi çıkmış, ince miymiş" tarzındaki kadın sorularına gögüs germeyi baştan görev bilmişlerdir, aypad'çılar ise buna cesaret edememiştir.

- Ayped 499 dolar gibi (vergisiz) ucuz bir fiyata satılmaktadır, aypad yoktur.

- Ayped diyenler sies, tielel dedi, aypad diyenler hist dedi (bunu okuyanın kafası karıştı, alttakine geç).

- Ayped demek, "dur, şunun gönlünü hoş edelim, he diyelim" şeklindeki kabullenişçiliktir, aypad gereksiz ısrardır, yarım milliyetçidir, sonunu yazıldığı gibi okur.

- Ayped, "önünde sonunda benim olacaksın" tadında vakurdur, taviz vermez. Aypad, talaş alevi gibi hızlı parlayıp çabuk söner, günün adamıdır ama ay sonunda ortadan kaybolur.

Vedat Özdemiroğlu'nu takip eden varsa, bu yazıya özenti diyecektir; onlara Osman Bay Demir dedikten sonra şunu diyorum, "en azından ipad insanın kendine yakışanı giymesidir demedim.".

Need for Vacancy

2010-02-27T14:52:00.000-08:00

Niyetimi az çok belli ettim kendime. Akademik kariyerime, küçük bir asistanlık göreviyle başladım sanıyorum. 3 ay önceden verilmiş spoyler'a, spoyler denmezmiş, unutulurmuş çünkü. Ama bir kararlılık var, inanıyorum. Akademisyenlikle ilgili hiç bir sıkıntım da yok açıkçası. Üzerinde çalışacağım kitabı Akmar'dan almamak koşulu ile kabul edebilirim seve seve. Yine de kafamı toparlayamadığım bir konu var ki, o da bölüm seçmek. Tabi, bölümüm de beni seçmeli aynı zamanda. Keşke bunun kolayı olsa, bölüm beni öldürmeye çalışsa da o zaman anlasam mesela. Ya da Social and Economic Engineering isimli bir bölüm açılsın.

Zihnimde güçlü bir yer edinmiş çok fazla insan yok açıkçası. Ama "şahane adam" dediğim biri var bu ara. Kahvaltıda falan bazen karşı masada oturuyor bu ince sesli adam. İki gün önceki konuşmasında, "Ben hapishanedeyken kendimden 10 yaş küçük kız kardeşime uzun mektuplar yazardım." dedi, "Geçen yine hapisteyim" tarzında.

Bir önceki paragrafta anlattığım konuşmadan sonra, şarap ikramı vardı. Dadandım haliyle. Sonrasında da kendime bir şey ispatladım, bir gösteriyle, gösteriden önce /sonra ikram edilen şarap arasında ters bir orantı var. (İlgili bkz. Jacky Terrason konseri ile konuşma)

3 ay öncesinden spoyler verebileceğim mayıs ayı konserleri şöyle ki: Neşeli GK 5.yıl konseri @sgm, Neşeli GK Ege Üni. Şenlik @izmir, KoroSu time konseri @sgm.

Başlığa dönecek olursak da, boş vakitlerimde nasıl eğlenebildiğimi görünce (balık-rakı, how i met, puzzle) kendime biraz daha boş vakit arar oldum. Boşluk doldurmak için duyuru atanlar da, umarım kendilerine en layık insanı seçerler, amin.

Not : Castrato'yu İtalyanca zannediyordum, castrate'den geliyormuş, ürktüm. I love the way Baroque moves.

Mavi

2010-02-24T15:28:00.000-08:00

Hayatımdaki en yeni şeyleri yazıyorum,

Mavi bir defter: umarım yeni dönem cümlemiz adına hayırlara vesile-i şahit olur.

Turuncu bir dosya: derslerimle ilgili her türlü dosyayı koyabileceğim genişlikte.

Siyah bir taç: evet abi, saçım baya uzadı.

Tears Naturale Free gözyaşı damlası: tamamen doğalmış ve zararı yokmuş, öyle dediler, kaleciler falan hep bunu kullanmış, bilgisayar karşısında kızaran gözlere iyi gelirmiş, az uyuduğun günlerde de faydasını görürmüşsün.

MuteMath'in son albümü: şeker gibi bir albüm yapmışlar. Darısı tüm diğer sevdiğim gruplarımın başına. Tabi Pink Floyd ve Led Zeppelin için aynı şeyi söylemek mümkün değil, söylersem gülersiniz (bkz. bir alttaki yeni şey)

"Dostoyevski'nin son kitabı geldi mi ?": bu başlığı sözlükte okudum, gülmekten yoruldum.

Akşamları KöpüklüKahve'den waffle yememe kararı: bu karara vesile olan birkaç şey olsa da, ve bu sebepler güpegündüz bana bu kararımı hatırlatsa da, bugün dayanamayıp yine yedim.

Dört : Ay.

Format

2010-02-15T01:41:00.000-08:00

Dönem başlangıçlarındaki heyecanımı gören birkaç kişi var yeryüzünde. Bu heyecana yeni tanık olanlar da var. Bilenler bilmeyenlere anlatsın demeyip, kendim yazmaya karar verdim hepsini: "SUCourse'taki 7 dersin ve yığınla birikmiş learning modules, announcements, assignments'ın bir anda silinip, yerlerine yeni başlıklar, boş duyuru sayfaları ve yeni syllabus'ların yerleştiğini görünce ister istemez zihnimde "güzel günler göreceğiz, güneşli günler" şarkısı dönüyor."

Avatar filmini IMax stüdyosunda izledim, dünyanın en çok kırmızı gül satılan gününde, ve şunu söylüyorum: "Yüzüklerin efendisini sinemada izledikten beridir, bu kadar soluksuz izlememiştim hiç bir filmi." Çok eleştirdiler senaryosunu, hatta bir arkadaşım "Yönetmen Titanic'in yönetmeni, demek ki çalıştığı insanlar reklamcılık sektöründe bir numara" diye filme laf soktu. Bana sorarsanız zaten bir Memento senaryosu, ya da İki Dil Bir Bavul gibi derin bir konuyu işlemesini beklemek pek akıl karı değil. Matrix'ten (ç)alıntılar gözümden kaçmadı yalnız, o insan hareketlerine duyarlı zırhlı makina, ve bir bedende uyuyup diğer bedende uyanma olayı.

İhsan Oktay Anar'ın Kitab-ül Hiyel'ini okuyorum. 21.yy'da Osmanlıca dilini yeniden canlandırma fikri ve bu konudaki iradesi (Puslu Kıtalar Atlası'nı da o dilde yazdı) bana büyük zevk veriyor. Her kelimeyi anlamıyorum tabi, ama kitabın genel seyrini çok rahat takip edebiliyorum. Bana sanki başka bir dili doğuştan biliyormuşum hissi verdi.

Bilgisayarıma format atıldı ve artık 16 aydır yeni albümler dışında sabit olan müzik arşivime eklemeler ve yenilikler getirmenin vaktinin geldiğini düşünüyorum. Galactica ile zevk aldığımı farkettiğim funk müzik türünden eserleri ekleyeceğim ilk olarak, lay down that boogie and play that funky music till you die.

Pinhani bana eski lise grubumu hatırlatıyor. Konserlerinde müzikten başka bir şey yok, ne bir görsel kaygı, ne de sahne şovu (Akın Eldes'in Ağlama'daki muhteşem koşu hareketini saymıyorum). Tabi müziklerini yüzde yüz verimli çalmaları lazım geliyor öyle olunca. Ankara'dan gelip akşamında Balans'a konsere çıkmak zor zanaat.

Toparlayamadım. Küt.

Hayal Kahvesi

2010-02-09T10:54:00.000-08:00

Geçen pazar, taksimde sabahladık. Galactica diye bir grup varmış, iyi çalıyorlarmış, "eeylendiriyo aabi", "gitar coşştu aabi resmen" gruplarından iyilermiş. Bunun üzerine canlı dinleyelim dedik ve pazar gecesi saatler 00.30'u gösterirken, Hayal Kahvesi'nin vestiyerindeki bir askıda kırmızı bir atkı, siyah, şapkalı bir bere ve birkaç mont bulunmasına sebep olduk.

Ünlü kişinin müzisyen olanına hastayım. Buket Doran elimi sıkarken, "Merhaba, ben Buket" dedi. Abi, şimdi bir insan, ismi 6000 kişilik Şebnem Ferah konserinde bangır bangır söylenince azıcık şımarır değil mi? Yok abi, hatun hala misafirliğe gitmiş insan ağırbaşlılığında. Matbaa bize geç geldi belki ama, Buket batının iyi yanlarını almış göründü gözüme. İyi de çalıyor.

İtiraf edeceğim, bildiğim 2 şarkı vardı topu topu. Ama şarkıların hepsini bilsem, bu kadar eğlenemezdim gibi geliyor. Eğlenceli Funk müziğin de hastasıyım.

Gitarist, solo atmadan önce, dikkatleri gitarın üzerine öyle habersiz çekiyordu ki, 10 saniye boyunca "solo atıcam, solo atıcam" fısıltıları vardı sahnede. "I didn't see them, but i can hear them, they whisper-.. Jack,Jack-.. What happened Sayid-.. We not alone." gibi düşün. Solo atarken de bir kaşı havaya kalkıyordu zaten.

Yankı geldi bir ara, hasret giderdik, avuttuk biraz (çok üzülmemiş gerçi elendiğine).

Erkek vokalleri, Can, o kadar şahaneydi ki, Wicked Game'i söyledikten sonra, kadın vokalin söylediği yerlerin ince back vokallerini yaptı. Bir de 32 tane dişi var, saydım.

Taksim Bambi Cafe 05.00'da kapanıyor. Murat Çorbacısı'nın mercimek çorbası baya kötü. Ama sabaha kadar açıklar maşallah, her ne kadar garsonların gözlerindeki kırmızı kapatmak istese de. 07.00 Taksim Shuttle'ı da 4.Levent'e uğruyor, sonra shuttle'da uyanıp "Nerdeyiz lan biz, burası neresi, oha, böbreğim nerde" telaşını yapmayın. Biz yaptık, güldük, eğlendik, orası ayrı.

On İki

2010-02-06T23:31:00.000-08:00

On iki gün olmuş Denizli'ye ayrılalı. Vakit öyle özlem dolu geçti ki, sormayın gitsin.

İstanbul'a çok geldim otobüsle, ama biraz evvel ilk defa, İzmit'i uyuyarak geçmedim (kahvaltı servisi falan yapıyolarmış lan). Sol tarafta önce ta uzaklarda bir liman, bir kaç gemi göründü. Sonra gemiler çoğaldı, liman da iyice seçilmeye başladı. Sonra baya deniz, kum, güneş gözler önünde kendilerini sergiledi. Azcık daha ileride, sahil kent sitesinin yanından geçtik, karayolu ile deniz arasında, sadece tek şeritli sahil evleri var idi. Bir süre sonra onlar da kayboldu, artık önümüzdeki aracı sollasak denizle burun buruna gelecek haldeydik. Sonra böyle bi' ışık.

Denizli'deki evde herkesin kendine ait bir battaniyesi vardı. Ama yataktaki battaniye değil bahsettiğim, yemek falan yiyordu bizimle yazık. Soğuk, ayaz tabi orlar (Ah Egeliler).

House izlerken her bölümde, şükür yareppim, bak, gör, ne durumda olanlar varmış, diye düşünen bir tek ben miyim merak ediyorum. "Evladım, dizi o" desin biri bana.

Bu arada, iki paragraf üstteki hikaye şakaydı ha. Yok ışık mışık.

Taksi şöförünün Desmond'a benzemesi peki. Ya da ben çok Lost izliyorum. Lost demişken, ilk yayın iki saat olacak dediklerinde, hmm, öyleyse 40ar dakikadan 3 bölüm, oley, deyip Lost'un reklamsız, reklam geliri olmadan çekildiğini düşünmüş olmamın bi' sebebi olmalı bence. "Öyle çikiliyo zannediyo"muşum meğersem. Mendil mi lan bu.

Yankı Akoğlu'na bu geceki canlı yayın-yarı finali için bol şans diliyorum. Provalardaki kadar güzel söylerse hiç şüphem yok ki yetenek o.

O kadar zor muymuş ya, on iki gün. Neyse, bitti artık, geldim ben.

Konser II

2010-01-28T13:23:00.000-08:00

Bundan tam bir hafta önce, bir gün sonraki proj sunumuna "sokiyim ya" deyip, Jacky Terrasson (ceki teğaso okunur, ebeveynlerinden birisi fransızmış, biz babasıdır diye tahmin ettik, siz de öyle yapın) konserine davetiyemizi alıp, yola çıktık.

Konserle ilgili söyleyebileceğim tek güzel şey, şarap ve yemek ikramlarıydı.

Şaraplar, Güler Sabancı'nın kendi ürünüymüş. "Ehue, üzümleri kendisi mi eziyomuş tek tek" diyen olacaktır, "yok abi, öyle değil, kendisi sadece üretimini kontrol ediyormuş şarapların".

Yemekteki kısırın içindeki nar ise, ayrı bir zevk-ü sefa yaşattı bizlere.

Hazır müzikten az buçuk anlamaya başlamış ve jazz müziğin İlhan Erşahin ile dibine vurmuşken, biraz da klasik jazz dinleyelim dedik. Adamın ilk şarkısı şöyleydi, "Merhaba, bu piyano, ve bundan ses çıkıyor." Diğer şarkılarda doğaçladı, ama öyle doğaçladı ki, "Saat kaç oldu ya"lar ve "Aa ütüyü fişte unutmuştum, ben gideyim"ler arttı bi süre sonra. Son şarkıdan sonra, "Hadi hadi bis yok, oley" dedik, ama üç alkış sonra tekrar gelince Teğaso, üzüldük resmen, "Hadi abi, doğaçla bitsin".

Referanslar;

- 91 (sakallı tavernacı)
- 112 (ekşi)
- 116 (michael jackson)

yükselişteyim bence.

Duygusal olarak da -11'i yaşıyorum, birazdan -10 olucak.

Kar

2010-01-19T11:59:00.000-08:00

Yine cümleler şeklinde geçecek bir kayıt olacak bu. Şu anda yazabileceğim tek kompozisyon, taylor serileri ile ilgili çünkü, onu da okumazsınız bence.

Bugün kar yağmasa hava ortadan ikiye ayrılacaktı ve kendimizi aniden sahra çölünde bulup, at üzerinde gelen iki silahlıya "Turgkce bilyor mısınuz?" diyecektik bence. Ne biçim soğuktu o öyle.

Kar yüzünden Koç Üniversitesi'nin 20.01.2010 tarihli finalleri iptal edilip, ertelenmiş. Hadi olum coni, başarabilirsin.

Yarınki matematik sınavına çalışmayan bir tayfa var. İki midterm'ün yüksek olan notu final olarak sayılıyor bu sınava girmeyenler için. Ben hala Taylor.

7/24'teki kimse ders çalışmıyor, solitaire de oynamıyorlar işin kötüsü, güzel güzel oyunlar yüklemişler, yüksek çözünürlükte stratejik savaşlar yapıyorlar. Bir teorim var bu noktada, bence 7/24 insanların burada geçirdikleri sürenin, burada ders çalışarak geçirdikleri süreye oranı.

Hazır iki hafta kalmışken, azcık daha heyecanlanalım diye şu linki veriyorum. http://img24.imagevenue.com/img.php?image=99650_lost_supperr_122_437lo.JPG#

Finaller

2010-01-14T07:20:00.000-08:00

Hist 192 prospektüsü - Yan etkiler, geyik

Kendi aldığım amfi notlarına çalışıyorum. 5 Ocakta şöyle bir şey yazmışım: "1959 Londra Konferansı : Aslında 1923'ten beri adanın (Kıbrıs'tan bahsediyorum) Yunanistan'a girmesi düşünülüyor."

Allahtan konferansta Osman Bay Demir (bilerek yanlış yazdım) yokmuş o sıralar. Yanlışlıkla söz verirler ona, "Yunanlılar, şu karşıdaki ada var ya, size girsin, eheh eheh".

Ve Kıbrıs "adamınız gol dedi" kuralı ile Yunanistan toprağı olur.

Hassiktir diyorum, hassiktir.

Hist 192 sınavı öncesi

2010-01-12T13:52:00.000-08:00

Modernleşen Türkiye'nin Tarihi'ni okuyorum. Tarih finaline az zaman kaldı. Kitapta ilgimi çeken bir pasaj var, onu paylaşacağım birazdan.

work 'n travel ile ilgili bir yazı yazmıştım fi tarihinde, isterseniz onu okuyun bu alıntılardan önce. Ama biraz gazete okuduysanız veya ntv haber sitesini takip ettiyseniz bu yaz, o da kafi. Eminim rast gelmişsinizdir work 'n travel haberlerine.

Almanya'ya işçi gönderimi 1970'lerin hem devletin ekonomi politikası açısından, hem de dönemin kırsal kesimindeki vasıfsız sayılan (gerçi ilk gidenler vasıflı teknik elemanlardı, ama ben ilk tayfayı istisna kabul ediyorum) işçileri açısından önemli bir fırsattı. Şimdilerde de Work 'n Travel için, Amerika görmek veya aileden uzakta, kafa dinleyerek, güzel bir yaz geçirmek adına güzel bir fırsat deniyor.

"... eşlerini ve çocuklarını yanlarına almadan tek başlarına gelmişler, genellikle kasvetli öğrenci yurtlarında kalmış ve her kuruşu biriktirmişlerdi." (s. 390)

"... tek başlarına gelmişti arkadaşlarım, genellikle kasvetli öğrenci evlerinde kalmışlar ve her kuruşu biriktirmişler, hatta biraz daha fazla biriktirebilmek için ikinci iş bulmuşlardı." (bu söz benim, biraz evvel yazdım)

"... kendilerini her türden baskıya maruz bırakıyordu. Yine de, Almanya'da başarı gösterenlerin öyküleri, Türkiye'deki birçok kişi için Almanya'nın vaatler ülkesi olarak kalmasını sağladı." (s.391)

"... yine de, work 'n travel'da başarı gösterenlerin öyküleri, özellikle aracı şirketler aracılığı ile manşetler halinde sunularak, Türkiye'deki birçok fakir öğrenci için work 'n travel'ın vaatler yazı olarak kalmasını sağladı." (bu söz de keza demin yazıldı)

Kasvetli öğrenci evi olarak kendi evimi saymıyorum, jakuzili banyosu olan bir odam vardı. Göreceli olarak da başarı öyküsü sayılabilecek bir yaz geçirdim work 'n travel ile. Gretsch g6128t gitar artı dört analog pedal artı iTouch alıp, 9 günlüğüne araba kiralayarak 3000 mil yapıp 8 doğu kıyısı şehri gezdim Amerika'da. Üstelik kendi kazandığım para ile yaptım bunları.

Yine de aşırı benzerlikler olduğunu düşünüyorum, Almanya'ya işçi gönderimi ile work 'n travel arasında. Günde 14 saat fabrikada çalışan insanlar da var sonuç olarak work 'n travel'da.

Midterm'deki gibi uyumasam bari bu sınavda da.

Almanya ile ilgili soru sorarsanız, affetmem bunu yazarım ama, önceden anlaşalım. Fikret A'nın blogumu takip etme olasılığı sizce yüzde kaçtır? "Te"arım yaparım eğer bu yazıyı okuyorsa.

Aklıma sonradan gelen edit : bugün farkettim bunu. "hist yüzdoksaniki seçkisi" demeye çalışın. eminim zorlanacaksınız. sürekli söyleyince anlamsızlaşıyo bir de. ayrıca "Kuş Adası"nda yaşayan insanların kendilerine nerelisiniz sorusuna "Kuş Adasılıyım" demesi gibi bir sıkıntı da var. son olarak armağan amcalar'ın canlı yayındaki ekşi sözlük deneyi çok rerörerö bence.

Konser

2010-01-10T01:52:00.000-08:00

9 Ocak 2010 Şebnem Ferah Konseri

Konser öncesi çalınan 35 dakikalık playlist'in sesi kısılınca insanlar çığlıklarla beklemeye başladı. Bir süre sonra, perde aralıklanmaya başladı.

Sıçramaya başlayan bir kalabalığı izleyen grup yeni şarkılarla başladı konsere. Kadın vokali, yükselen eller ve zıplayan kafalar arasından görmeye çalışırken, bir yandan da unuttuğum şarkı sözlerini hatırlamaya çalışıyorum. Elimin ucundakinden kopya çekmeye başladım, o biliyor hepsini.

Buket basçı, enerjisiyle kendi üzerine çekiyordu gözleri. Ama onun derdi farklıydı, monitöründen gelmeyen bas gitar sesi. Tonmaister'ı ıslıkla çağırdığını duymuştum, ama bu sefer yakındı zaten ona, hemen yanına gidip söyledi derdini. Monitörden gelen sesi duyacak kadar yakından izliyorum konseri. Şarkılara eşlik etmeye devam ettim.

"Pardon, afedersiniz". Çok terlemiştim. Mekanın kapasitesinin üzerinde bilet satılırsa (6 bin), sahne alçak ve havalandırma yetersiz olursa, bir takım problemler de olur.

Daha yüksek bir yerden izliyorum şimdi konseri. Tam karşı cephedeyim. Elektro gitarın sesi ile, bas, davul ve vokal daha ahenkli geliyor burdan.

Dumansız hava sahası bir şarkı ile ihlal ediliyor. Sigaralar havada. Güvenlikçiler uyarmaya başlıyor insanları.

Yeni şarkılar çalınmaya başladı. Mahalle, Uçurtma, Ateşe Yakın... Duygulanmaya başlıyorum. Bu kadar da "hayvan" çalınmaz ki beyler.

Bis'ler başladı. Eski-2. Ne güzel bir konser oluyor yareppim.

"Sol taraf her zamanki gibi daha iyi."
"Biz bize bahşedilen hayatı güzelleştirenleri gösterdik, bize hayat bahşedenleri değil."
"Trip atcan mı? - Mm, bilmem, sence?"
"Teşekkür ederim geldiğin için."

Tamamen Bağımsız

2010-01-06T04:13:00.000-08:00

Proj102 posterinin muhtemelen olası "nihayet bitişi" ile ilgili bir deadline koymuştum. Yaklaşık 2 saat önceden bitti.

3 hafta önce yaşadıklarımın üzerinden bir yıl geçmiş gibi geliyor bana. Size de oluyor mu bu merak ediyorum.

TLL102 final sınavının 50 puanlık "hayvan" sorusuna, "Düşünüyorum öyleyse varım çıkarımı ile başlayalım. Kendimi bu sorunun doğru yanıtını düşünürken düşünüyorum. Ben düşündüğüm için, var olduğum şüphe götürmez. Kendimi doğru yanıtı düşünürken hayal ettiğim için, hayal ettiğim kendimin de aslında var olduğu şüphe götürmez. Öyleyse, şu anda yazdıklarım bu sorunun doğru cevabıdır." yazdım. Üçüncü bir efsane üniversite final sorusu cevabı oluştu böylelikle "Risk budur" ve "Hangi sandalye?"dan sonra.

Müzikus Tk-Yk maillistteki spam niteliğindeki, art arda yapılan "şunu dinliyorum", "heyt koçum neler dinlermişsin", "ne zannettin abi sen beni, senin müzik zevkin de fena değil hani", "seni sevdiğimi söylemiş miydim", "mmmmcck" şeklinde ilerleyen yorumlardan sıkıldım.

Yazarken

Jesse Johnson - My Life
Joe Bonamassa - Bridge to Better Days
Lenny Kravitz - Always on the Run

Trafik II

2010-01-04T14:02:00.000-08:00

Tuvalet Trafiği

Çatı'dayız. Müzikus dönem sonu toplantısının ardından, beyti kebabı yemeye Çatı isimli restoranta gitmişiz. Günlerden bugün. Kebabtan sonra lavaboya gittim (evet, lavaboya işiyorum). Sıra bekleyen üç kişi var, Esat, Onat, ben. Tam o sırada karşıdaki iki kapıdan birisi açıldı, Mert çıktı içeriden, Onat girdi çok kıvrak bi' hareketle. Mert ellerini yıkarken, "Abi, baya sıra, kuyruk olmuş burda" dedim. O anda, diğer kapıdan bir ses geldi, "Burası doluu". Kapıyı tıklattım muziplik olsun diye, "Doluu". Bir daha tıklattım, cevap gelmedi, açmaya yeltendim kapıyı. Açıldı! Baya açıldı kapı, çok ince açılan kapı aralığından Bekir'in silüetini gördüm. Mert ve Esat "asddgljks" şeklinde gülmeye başladılar. Ben de, aynen.

Abi, yaşadığımız çağ nanoteknoloji çağı. Biz "Burası doluu" yerine, kapıyı kitliyoruz direk. Yapıyoruz böyle şeyler. Arada sen de yap, güzel oluyo.

Trafik

2010-01-04T01:52:00.000-08:00

Trafik I - Telefon Trafiği

Yeni bir seri başlatmak umuduyla başlık attım. Çünkü, akıl defterime hayatımı yazdıktan sonra, blog sayfama yeni bir şeyler yazma dürtümü ancak bu şekilde kazanabilirim belki diye düşünüyorum. Çok uzun zamandır yazmıyorum buraya, kısmet yeni senenin birlik ve beraberliğe her zamankinden çok ihtiyaç duyduğumuz şu gününeymiş (bunu da hep demek istemişimdir, politika güzel şey).

Dün gece, saat 12 civarı. Kadıköy shuttle'ı okula yeni gelmiş. Okula girer girmez Kaan'ı aradım, hangar anahtarını istemek için, telefonu kapalıydı. İhsan'ı aradım sonra, "Abi Kaan yanında mı", "Evet", "Hangar anahtarını almam lazım ondan, malum yarın sabah 9.40ta şan dersi var. Veya sen açabilirsin istersen, eğer yarın sabah ders-", "Dur abi, Kaan'ı veriyorum", "Abi, hangar anahtarı, bikbikbik", "Tamam abi, getireyim sana nerdes-". Telefon kapanır. Sonradan öğrendim ki, bataryası bitmiş. Beş dakika sonra Esat aradı, "Abi Kaan ulaşamamış sana da, nerdesin diye soruyo", "Odaya doğru gidiyorum şu anda", "Ha, tamam, Kaan'a söyleyim ben bunu", "Hadi görüşürüz". Odaya giderken Emre'yi aradım, stüdyonun anahtarını vermek için, "Nerdesin", "Odadayım abi, BX XXX" (Emre'nin oda numarasını merak edenler, özelden dönebilirler bana sonra), "Tamamdır, getiriyorum ben 10 dakkaya". Odaya girdim, oda telefonu çalmaya başladı, "Selam abi, Kaan ben, odaya getiriyim hemen anahtarı", "Arabayla geliyosan, B3'ün oraya gidiyorum ben, otoparkında buluşalım", "Tamamdır".

Olay 10 dakika sonra, Kaan'ın arabanın camından bana hangar anahtarını verip, (evet, baya durmadılar, cam açık, Kaan'ın kolu dışarda, anahtarı alıp, hemen Emre'nin odasına koştum, bayrak yarışı gibi) "Ahahah, haydi görüşürüz" demesinden sonra, Emre'nin odasından cebimdeki stüdyo anahtarından arınmış bir vaziyette çıkıp, A5'e doğru yürürken tamamen bitmişti.

"Müzikus YK olmak eşittir oda anahtarı değiş-tokuş etmek midir peki?"

Son cümlem, yukarıdaki yazı ile baya alakasız olacak. Yeni yıl, baya güzel başladı bence.

Politik

2009-12-13T06:16:00.000-08:00

Orhan Pamuk'un Kar kitabını okuyorum bu ara. Demiş ki yazar bu kitap için, "ilk ve son politik romanım". Galiba bu da benim ilk ve son politik yazım olacak bu blog'taki.

Geçtiğimiz hafta DTP kapatıldı, 11e karşı sıfır oyla kapatıldı. Ben kişisel görüşümden ziyade, bu konu hakkında nasıl konuşulduğunu yazacağım;

Dengin Mir M. Fırat : "Gerekçelerini tartışmaya gerek yok, açıklanmıştır zira. Benim görüşüm ise şu ki, parti kapatmaktan daha faydalı bir yöntemi olmalıydı çözümün. Çünkü P harfi kalacak, gerisi değişecek."

Ufuk Uras : Ahmet Türk'ü arayarak "Siz kararınızı verin, ben desteklerim o kararı." (yeni kurulacak partinin 20. milletvekili olup, mecliste bir grup oluşturmakla ilgili karardan bahsediyor)

Ahmet Altan : Kara Cuma...

Ahmet Türk : İstifa yok, boykot var (bazı parti üyelerine yasak gelirse diğer parti üyelerinin istifa etmesi üzerine bir karar açıklamışlardı haftanın başında, ama kapatılma ve yasaklardan sonra istifada değil, fiili olarak meclise gitmeme boykotunda karar kılmaları üzerine konuşuyor).

Okuldan bir arkadaşım : Abi, belki daha iyi olmuştur böyle. Belki yeni parti, barış açılımını desteklemeye karar verir, bunların hatasına düşmez.

Yine okuldan bir arkadaşım : Bana kalsa AKP de kapatılmalıydı.

EkşiSözlük : Başlık , "CHP hariç her partinin kapatılması"
Enrty , "Gelecekte olması muhtemel olaylardan birisi"

Bi' Şarkı Var - II

2009-12-09T01:06:00.000-08:00

Dün saat 13.30'dan 23.59'a kadar (hangardan çıkarken saate baktım, ahah deadline zamanı diye dalga geçtim, ordan hatırlıyorum) müzik yaptım veya dinledim. Kral TV'nin tek kamera ile üç farklı açıdan çekip, bize her şarkıyı üçer kere (provaları da sayarsak şarkı başı ortalama 6) performe ettirmesi (böyle bi kelime yok, evet) üzerine bir de 4 saat prova yaptık hangarda. Yattığımda 3-4 gün şarkı dinlememeye karar vermiştim. Baya radikal bir karardı bence.

Bunun üzerine geldi işte bu şarkı. Küçük amfiden odaya dönerken kafamda döndü baya, media player'da da döndü (bence bu cümlede çok döndü bu kelime, yeter) üç kez bu yazıya başlamadan önce (bu üç takıntısı Bilge Karasu'dan bulaştı), şimdi beşinciyi dönüyor galiba. Evet, basit bir linear algebra ile bir buçuk paragraf yazma hızımı hesaplayabiliriz böylece (şarkıyı yaklaşık 5 dakika alınız).

Coldplay'in, belki de en iddialı şarkısı bu. Girişindeki basit solonun hastası oluyoruz ilk. Şarkıdaki English Muff'n resmen "naber?" diyo, çok net-basit-etkili bir ton seçilmiş. Vokalin kafa sesi bazen rahatsız ediyor, ama şarkıyı bu kadar süre döndüren onun renkli sesi aslında. Solo öncesi (don't you shiver'a girmedenki) decrescendo'lar da etkileyici olmuş. Ama keşke, İngiliz müziğindeki baslara benzese imiş, şarkıdaki bas partisyonları. "Pink Floyd'u hiç mi dinlemedin olum" diyesim geldi basçıya, ritmin üzerine hi-hat tarzında bas yürümemeliymiş. Kesin yapmamış geçişleri, "cross'u duymamış", ya da "genç bir arkadaşmış, bu camiada yeni" gibi iyi niyetli teorilerim var bu konuda.

Yorgunluğumu unutturan çok az sebep var hayatımda. Birisi müzik. Basit bir oran orantı yaparsak (evet abi, cumartesi math201 sınavım var), müziğe baya aşığım.

Coldplay - Shiver

Küçük Defter

2009-12-07T16:39:00.000-08:00

Küçük Bir Akıl Defteri

Küçük (evet, bu sıfatın ilk 7 kelimemin üçünü oluşturduğunu ben de farkettim) bir defterim var. Niye aldım, çünkü hayatımı unutan bir insanım. Çok çabuk yeni tecrübelere adapte oluyorum. Eskilerini çöpe atmıyorum tabi, ama unutuyorum bildiğin. Yaşadığım her şeyi, unutmadan yazıp ileride belki bakarım o deftere diye düşündüm. Küçük de bir kalem aldım.

Şu anda, zaten bir gözüm kapalı olduğundan, okuyabildiğim kadarıyla bir göz attım deftere, dikkatimi çeken iki not hakkında bir şeyler karalayasım geldi (yok bunu hatırlamak için yazmıyorum, sıcak şeyler yazacağım, maksat üşümeyelim gece gece).

- 4 Aralık cuma - saat 10.40 - Yanağımdaki tuzlu sular, güzel kokarmış:

Çok geç bir saat. "İçime döndüm yine" diye sayıklayan bir şarkı var listemde. Galiba, kanıksadım şarkıyı. Şöyle bir hayatım var, kart faturam yurt odama geliyor benim. Baya uzaktayım, daha önceleri yaşadığım yerden. Sürrealist mi yazmaya başladım ben yine, Bilge Karasu - Kılavuz okudum ondandır belki. Tutuk gördüm kendimi bu gece. İçemedim, ondandır. Başlığa gelirsek, evet, baya güzel kokarmış.

- 7 Aralık pazartesi - Mutluyum ve uykuluyum şu an (:

Bu smiley'in kafası niye ters? Uykumu getirdi, baya uzanmış yatıyor, yattığı yerden gülüyor gibi. Mutlu da sanki. Evet lan, "Tesadüfler" dedi şarkı "Ne büyüktüler". Keşke daha evvelden tutmaya başlasaydım bu defteri, mumları falan yazardım. Biraz evvelki tesadüf bu değil tabi, Kral Tv geliyor yarın, onu diyorum.

Bu yazıyı okuduğum blogların bir kolajı olarak ele alıp, önümüzdeki lecture'da anlatacağım. "I will be come up to that in the following lecture, see you on thursday".

Bi' Şarkı Var

2009-11-29T01:48:00.001-08:00

Bi' Şarkı Var

Aslında baya eski bir şarkı. Lisedeyken dinlemiştim. Çok paylaşımsız bir şarkı bence. Sanki tek başına çıkıp, güzel güzel gitar tonlarıyla birisi küçük bir hikaye anlatıyor. Hiç "beni dinleyin, eşlik edin" havası yok. "Böyle hissediyorum, söyleyim dedim". Çok emin değil mi kendisinden, kaygısı yok.

Müzisyenin bu havasına bayılıyorum. Tabi her müzisyenin değil, müziğini satmaya uğraşmayan müzisyenin bir havası var. "Ya" diyor, "dün sabah kıvrandım, uyuyamadım, tartıştık biraz çünkü, kötü hissediyorum ki ben öyle olunca, utanıyorum, sıkılıyorum" diyor, "ee" diyor karşıdaki, "sabah uyandım, beyaz ışıklar vardı her tarafta, unuttum" diyor "üzgünlüğü". "ee abi", "neden tartıştık, unuttum" diyor, "özlemiştim zaten, tüm hepsi bundan oldu belki, kim sinirliydi hatırlamıyorum, neyse" diyor, "boşver". Bu konuşma şarkı oluyor bir süre sonra. Havaya baksana. O kadar, sade, paylaşımsız, tekil bir duyguyu şarkı yapabilme cesareti, bunu konserde bin kişiye söyleme cesareti. Müzik, başka bir evren.

Sadece bir duygu yoğunluğunun yarattığı bir kaç söz ile yazılmış bi' şarkı var. İşte bu eski şarkı, lise zamanımdan kalan, taze bir duyguyu hatırlattı bana bu sabah, yazmak istedim.

Syd Waters (a.k.a. VeRa) - "Boşver"

Mini Öykü - Tatil

2009-11-23T01:48:00.000-08:00

Mini Öykü - Tatil

Sifonu çekip, sıvı sabundan iki damla aldı eline. Saat 11 olmuştu, ve üzerinde garip bir sorumsuzluk vardı. Ne acayip. Kapıyı açıp, odaya girdi. Masaya baktı, her tarafa dağılmış, kağıtlar, üzerinde notlar. Her biri bir deadline'ı bekleyen ödevler, sınavlar için alınmış küçük notlar. Diğer tarafta lambalı gitar efektleri, iki tane. Onun üzerinde, okuma kitapları ve shot bardakları. Ortada laptop. Çok yönlü bir masa, her şekle, her zamana, her olaya uygun şekilde döşenmiş.

Ne acayip. Saate bakıp, bir yerlere yetişiyor olması gerekiyordu. Birisi perşembe günü ders arasında, "tatil" dediğinde, "deadline'ı ne zaman?" diyesi gelmiş, zor tutmuştu kendini. Lan! Tatil derken? Öyle bir şey yok ya. Tatil bile ödevlerle dolu idi ilk başta, memlekete git, kavurma ye, bayram ziyaretleri vs.

Laptopu açtı. Ekşisözlük-istatistikler-haftanın en beğenilen 20 entry'si (e malum, günlerden pazartesi). Uzunları atlardı hep, zamanı yoktu çünkü. Okudu hepsini bu sefer, güldü ağzını açarak. Birazdan güneş gözlüğünü alıp, havuza inecekti kahvaltıya. Lan. Hobi olarak yapardı eskiden bunları.

8 hafta. Akademi zorlar insanı. Geçen sene oda arkadaşım (larımdan biri), en zor sene birinci sınıftır derdi. Görüyorum, ve artırıyorum. Provalar zorlar insanı, iki orkestra, bir grup. Çaldığım konserler (25 günde 3 konser, birisi şehir dışı). Birinci dereceden sorumlu olduğum konser önceleri, hangar-sgm arası mekik dokumalar. IC. yani evet, aslında hiç de öyle çılgınlar gibi yoğun bir 10 günlük süreç sonrası yorgunluğum yok. (laptop diliyle) batarya birden yüzde 5 olmadı, ama 8 haftadır yüzde 15te seyretti.

Tatil böyle şaşırtırmış insanı.

Bir de, özledim. Yoğun akademik programımı değil, elbet.

Mini Öykü - Moral

2009-11-12T06:18:00.001-08:00

Mini Öykü - Moral

Telefonu açtı. Alo, dedi telefonu açan. Nasılsın diye sordu, bu taraftaki. - İyiyim, gönderdiklerimi aldın mı? -Evet, dedi, almadığını, unuttuğunu farketse de duraksamamıştı bu evet'i söylerken. Yalan söyleyemiyordu, sadece bir durumda söylerdi, eğer daha önce doğruyu söylediği bir noktada insanları üzdüğünü farketti ise. Devam etti, moralim bozuk biraz. Son söylediği doğruydu, ki zaten kafasını dağıtmak için arıyordu onu. Tamamen farklı bir dünyası vardı, telefonu açanın. Bu taraftakinin eski dünyasıydı o, küçük, içten ve kimsenin kızmadığı bir dünya. Bazen, şu yaşadığı dünyadan sıkılır, onu arardı, o dünyayı. O eski dünyayı özlemiyordu hiç üstelik. Sebebi yoktu, arıyordu işte. Karşıdakinin konuştuğunu dinlemiyordu bile artık, alışık olduğu ses tonu kulağını doldururken, düşüncelere dalmıştı.

Ne zaman böyle hissetse, bu duyguyla olan savaşı, onu (acziyetini) önemsemeyerek, küçümseyerek ya da unutmaya çalışarak yönetirdi. Bugün farklıydı biraz. Önemsenmez ise, tekrar edeceğini hissediyordu. Aramak, anlatmak, üzerine gitmek lazım geliyordu bugün. Müzik, akademi, yönettikleri ve sorumlulukları çok fazla geliyordu, bunun zaten farkındaydı ama, böyle birden patlayacağını hiç düşünmemişti. Hepsini "öylesine idare ediyordu".

Dün gece idi sanırım dedi kendisine, kafası çok karışmıştı şu aralar, sınav konularını bitirince mutlu olduğunu, yine öylesine idare edebildiğini düşünmüştü. Dayanmaya çalışmanın üstesinden gelemeyecekti. Güçsüzdü birkaç saattir. Belki ona güç veren yanında olmadığı için.

"Baya zayıf hissediyorum kendimi. Üşüyorum. Abarttım veya. Dünyanın sonu gelmiş gibi. Havadandır belki. Hastayım. Kafka'nın akbabası gelse keşke. Ara vermem lazım, müziğe. İdare edemiyorum." dedikten sonra, buluşmam var, adam geldi dedi. Telefonu kapattı.

Mini Öykü - Sınav

2009-11-08T07:03:00.000-08:00

Mini Öykü - Sınav

Başına ağır bir tokmak vurulmuş gibiydi, kafasını kaldırdığında. Saate baktı. İlk anda, göz bebeklerinin başka bir noktaya odaklanması sürecinde, birkaç saniye karartı hissetti. Damlasını kullanmamıştı bugün de, gözünü yormuştu üstelik. Muhtemelen kanlanmıştır diyordu. Saat üçe yirmi vardı. Galiba bu noktadan sonra, tevekkül ile dinlenmek lazım gelir dedi içinden. Çantasını toplarken gürültü çıkardığının farkındaydı, ama bilgi merkezindeki 7-24 hizmet veren odanın sakinleri pek alınmamıştı gürültüden. Zaten onlar da çalışmıyorlardı artık, muhtemelen facebook'taki "al dedi-git dedi" videosunu izliyorlar, veya ekşisözlük açmış "brutal vokal olarak devlet bahçeli" başlığında kaybolmuşlardı. Belki, kimseden homurtu veya çirkin bakış gelmemesinin sebebi şuydu, bu beş kişi zaten 3 saattir birbirleriyle olan sessizlik anlaşmasını bozmak istemiş ama cesaret edememişlerdi, cesaret edeni de alkışsız bir saygıyla dinliyorlar ve bu gürültüden garip bir haz alıyorlardı. Burnun sürekli aynı kokuyu aldığında yaşadığı uyuşukluğu, kulaklarıyla tecrübe ediyorlardı bu sefer. Uzun süre ses duymamanın verdiği garip alışkanlıkla kulaklarını yok zannedip, gürültü orkestrası eşliğinde duydukları sesleri, "aa, benim kulağım vardı lan" şeklinde bir hayretle ve sevinçle dinliyorlardı. Herneyse, zaten o sırada bunları düşünemeyecek kadar yorgun ve halsizdi. Öyle ki, hava soğuk olmasa, belki yurda varana kadar, genel vücut bitkinliğine yenik düşecek, çimlere yığılıp uyuyacaktı. Odasına giderken de kafasından geçen tek şey, iki saat önceki uyuşmazlıktı. Belki bu kadar çok kafasını derse vermemiş, zihnine giden tüm atpyi harcamamış olsaydı unutmazdı, kızın üzülmesine sebebiyet veren şeyi. Çok zor olacak yarın, diye düşünüyordu. Muhtemelen gelmeyecek, peki o zaman ne anlamı var ki haftasonu olmasının, diye söylendi içinden. Boşverdi hepsini, küsmesin diye fısıldadı kendine. Üzüldü yine, uğuldamaya başladı kulakları. 7 saat sonra math201 sınavı, aklında ise, formülden başka herşey.

ekim '09 hakkında

2009-11-01T06:50:00.000-08:00

Hakkında Serisi 4 - "Ekim 2009"

Israrlar üzerine, hakkında serisine devam etmeye niyetlenip ne hakkında yazacağıma karar veremedikten sonra kasım ayına girmiş olmanın hüznüyle, kimse kusura bakmasın da, gayet güzel bir ay olan ekim '09 üzerine bir şeyler karalamak lazım dedim. Çok kişisel bir şey olacak. Bireysel blog sayfasını kamuya mal etmeye uğraşan ve yazdığım her yazıyı facebook'ta paylaşan biri olarak, bu yazının diğerlerinden farkının olacağını baştan söyleyeyim. Tekil söylevler için değil, düşündüklerimi paylaşmak ve yorumlar/geri beslemelerle dolu bir platform olmasını düşünerek açmaya karar verdiğim bu blog sayfası bu günleri de gördü. Başlamadan önce bir de başlıktaki tırnak işaretinin sebebi ilgili bir şey söylemek istedim. Sebep basit olarak şu karmaşayı önlemek: 4 ekimde n'olmuş ki lan ?!

Amerikadan dönüşte yeniden yaşadığım kültür şokunun genel hatlarıyla ortadan kalkmaya başladığı ekim ayının ilk haftaları, odayı adam etme kargaşası vardı içimde. Utku ile, ver elini via-port, ver elini bauhaus, ver elini ikea. Sonra adam akıllı bir hal almaya başlayan odaya (perde bile aldık olum), içkiler alınıp, küçük çaplı neşeli, korosu, irregular tayfa, ve "utku-murat ortak arkadaşları" içmeleri renk kattı.

10 ekimi, Utku'nun doğum günü partisi ile baya eğlenceli bir havada kutladık (havuz, mangal, kokteyl, gitar dörtlüsü). Ben çok sarhoş olup kayboldum(kaybolmuşum) gene (kaybolmayan Murat isteyin). Ardından 11 ekim TanışaRock'ta Kurban dinledik, müzikus'la diğer klüpleri tanıştırdık.

14 ekim, büyük gün, Neşeli Günler Kumpanyası Ege Üni. Konseri ile İzmir'i dağıttık resmen. Kordonda konser öncesi içmecesi, dönüşte de Köfteci Ramiz'in ilk kurulduğu noktadan köfte-höşmerim yemecesi geziyi ikiye katlayan etkinlikler olarak akıllarda kaldı (bu höşmerim muhabbetine hemen her blogda rastlarsınız). 15 ekim perşembe bir grup neşeli üyesi ile bizim odada konseri kutlama içmecesi yaptık. 17 ekimde Utku, Nazlı, Neylan, ben dörtlüsü olarak Kanyon'da dört boyutlu sinema diye yola çıkıp, Ortaköy nargile ve Levent çiğ-köfteye dönüşen bir gün yaşadım. Net, güzel bi gündü.

20 ekim Kolpa Parti ile çıldırdık. 22 Ekim Hangar konseri ile, Can-Utku-Mert-ben, nam-ı diğer SCUM, grubu ile ilk konserimizi verdik. Süper de tepkiler aldık. "O değil de hangar"ı baya güzel bir hale soktuk. Ve 24 ekim gecesi ile, unutanın ağzına sıçayım o geceyi, eğlendik. Eğlendik denmez tabi o geceye, benim için özellikle baya eğlence ötesiydi. Özel bir gündü. O günü bir "the 20th november" tarzında bir efsaneye sokmayan her insanı dövüyorum. Sevin o günü, sayın, hatırlayın. Seneye müzikus olarak 24 ekim 2010 gecesi hava-i fişek falan atalım, ne biliyim, yapalım böyle şeyler.

24 ekim sonrası haftası baya dingin (dinlendiren, dinçleştiren manasında) bir haftaydı. İlk haftaydı öncelikle, ve baya, olasılık-dışı olarak düşündüğüm bir anlamda baya, nasıl diyordum buna, "eşşek gibi", güzel bir ilk haftaydı. 30 ekim İki Dil Bir Bavul ile de tavan yaptı bu hafta. Bu konuyu sonra bir ara konuşuruz yine.

İmzasız bitirmek istiyorum bu yazıyı. Böyle küt diye. Küt.

Film 101 - İki Dil Bir Bavul

2009-10-30T15:15:00.000-07:00

Film 101 - Lecture 2 - İki Dil Bir Bavul

Bugün Beyoğlu Alkazar sinemasının önüne geldiğimde, inşallah 19.30 seansının biletleri tükenmemiştir diye düşündüm. Tükenmemiş, iki tane aldık. Oturduk ve beyaz perdede oynamaya başlayalı sadece 7 gün olmuş ikisi uluslararası 6 ödüllü bir filmi, ikinci bir ağzın önyargılarından yoksun bir şekilde izlemeye başladık.

Filmin öyküsü kısaca Denizli'li, çiçeği burnunda bir öğretmenin doğu görevine Diyarbakır'ın bir köyünde başlaması ve ilk yılı üzerine. Fakat okul ile ilgili iki büyük sıkıntıyla karşı karşıya, birisi okulun fiziksel yetersizliği (tek sınıf var okulda, okul sobalı vs.), ikincisi de birinci sınıf öğrencilerinin neredeyse hiç birinin Türkçe bilmemesi. Başlarda, fukaralık üzerine gönderimler yapılıyor, mesela çeşmeden su akmıyor, okulun içinde çeşitli böcekler yuva yapmışlar, elektrik çok sık kesiliyor, ve köyde taştan başka hiç bir şey yok neredeyse (bkz. görsel2). Annesi ile olan bir telefon görüşmesi var, çok kritik "hiç bir şey yok ya anne, hani farkındaydım bir köye geleceğimin ama hiç bir şey yok burda".

Yetersizlikler içerisinde başlayan okul macerası, dilini anlamayan bir sınıfa kendini anlatma derdi de girince, öğretmen iyice sıkıntıya giriyor. Çocukların dil bilmemesi tek sorun değil, kalem tutmayı, kalem açmayı, çöpü kullanmayı, tuvalete tek başına gitmeyi bile bilmiyor çocuklar. Bu dertler, o kadar ince detaylar ile komik fakat olağan bir dille anlatılmış ki yönetmenler tarafından, filmi belgesel tadında veya ağır ödüllerle donatılmış bir nuri bilge ceylan durağanlığında, sıkıcı fotoğraf kareleri ile oynatılmış bir film olmaktan çıkarıyor. Nuri Bilge Ceylan'ın hastasıyımdır, ama eksik noktaları olan bir yönetmendir, mizahı eksik kalmıştır mesela. Bu film, mizahı ile bir basamak atlamış gibi duruyor seyircinin gözünde ( ve tabi ki de benim gözümde). Öğretmen gözünden bir çıldırışa tanık olmayan da bir film. Çünkü, anlatılandan, olması gerektiği gibi düşündürülenden o kadar farklı bir durumda ki (Türkçe kitabının üzerine Kürtçe yazılar yazılması, ödevlerin Kürtçe verilmesi gibi), öğretmen şaşırmaktan ve hak vermekten de kendini alamayan bir şefkatten ötürü ne bir cinnet geçiriyor, ne de lanet ediyor duruma. Olabilecek en sabırlı ve eğlenceli dille, tüm bir yıl boyunca tüm müfredatı bir kenara atıp, çocuklara sadece Türkçe'yi öğretmek istiyor.

Çocuklar açısından ise durum şok etkisi ile karşılanıyor ilk başta. Bir adam var, annen, baban seni bu adama emanet ediyor, 8 saat geçirmen için. Bunu yaparken de saçını tarıyor, yeni okul önlüğü, yeni defter alıyor. Seviyor seni, okşuyor, sorular soruyor okulla ve öğretmenle ilgili. Demek ki diyor çocuk, öğretmen önemli. Fakat öğretmenin dediklerini anlamıyor, anlayamıyor, anlamak için uğraşıyor, anlamayınca da cezalandırılıyor, bu ceza üzerine hiç bir şey anlamıyor haliyle. Tam anlamıyla bir travma. Televizyonda duyduğu çat-pat Türkçe ile idare etmeye, derdini anlatmaya çalışıyor. Hiç olmadı, hocanın dediklerini tekrar ederek kendine bir çıkar yol bulmaya çalışıyor. Yabancı olduğu bir dil var, annesi bile bilmiyor Türkçe. Çabalıyor öğrenmeye, anlamını bilmediği kelimeleri her gün tekrarlasa dahi, ezberleyerek öğrenmeye başlıyor yavaş yavaş. Taklit ediyor hocasını. Tenefüslerde de, taştan başka oynayacak bir şeyi olmayan köyünde eğleniyor.

Ebeveynlerin karnenin ne olduğunu bilmemeleri, veliler toplantısında "hocam sen de iyisin, bu sayede yabancı bir dil öğreniyorsun" denmesi, hocaya ikram edeceği tek bir elmayı sürekli düşüren çocuk, horoz kentli Emre, yazın kitap okumayacağını iddia eden Zülküf (nam-ı diğer Zilkif) filmden ufak enstantaneler. Filmle ilgili son diyeceğim şey, bu filmin iki Kürt yönetmen tarafından yapılıyor olması ve Türkiye'nin son yıllardaki politik can damarı olan Kürt dilinde olası eğitime dair olması hakkındaki hafif tahminsel yaklaşımıma dair. Ben filme dair okuduklarımla tahmin ettim ki, "Kürtlerin dağa çıkmasının haklılığı"na veya "PKK propagandası"na dair bir perspektiften yönetilmiş bir filmdir bu. Ve yanıldığımı şöyle özetleyebilirim: hiç bir Kürt evinin arka planında ne bir yeşil-sarı-kırmızı renk, ne de bir "büyük lider" posterine rastlamadım. Politik meselelere dokunmayı geçtim, ona dair nefes bile alınmamış bu filmde. Hatta yoğun bir kısmı, batıdan gelen Türk öğretmen Emre'nin ağzından anlatılıyor. Çift bakış açılı ve birden çok düşünce penceresi içeren bir film olmuş. Hem öğretmen, hem öğrenci bazlı bir farklı dilde eğitim sorunlarına değinilmiş sadece. Ki o da gözümüze acılı doğu edebiyatıyla değil, muzip bir doğal yaşanmışlıklarla ortaya konulmuş.

Mutlaka izlenmesi gerekiyor.

Görsel2 :

Film 101 - Kasaba

2009-10-29T06:24:00.000-07:00

Film 101 - Lecture 1 - Kasaba

Film kasabada yaşayan fakir bir ailenin (fakirlik konusu her zaman için göreceli bir kavram olduğu için, Nuri Bilge Ceylan fakir bir kasabanın standartlarına göre bile fakir olan bir aileyi seçtiğini göstermek için sınıftaki kokan yiyecek sahnesini koymuş) 24 saatini anlatır. Türkiye'de yaşayan fakir bir kasaba ailesinin yaşayışına dair nokta atış tespitlerle doludur film. Bana çok zevk vermiştir doğrusu bu yönü. Fakirliği bir kenara bırakıp kasaba ismine odaklanmak da lazım. Filmi şehirli birisi, kültürlü ve şehirli birisi de denebilir, bir yönetmen çekiyor, bu konuya kafa yormak lazım. Niye bir şehirli kasaba filmini çekiyor? Çünkü şehirde olmayan, kasabada olan bir çok şeyi gözden kaçırdığımızın farkında. nedir bu şehirde olmayıp kasabada olan şey? İnsan dışındaki canlı nüfusu. Filmin fotoğraf kareleriyle dolu olması kimsenin gözünden kaçmamıştır. Yönetmenin izleyenleri odaklamak istediği noktaları belli etmek istediği bu donuk karelerin içinde bir sürü hayvan ve tabiat vardı. Köpek, kedi, kaplumbağa, oğlak, eşek, karınca, sincap, yılan (bu ikisini görmesek de gayet doğal bir biçimde sözü geçti filmde) ve daha bir çok hayvan. Artı doğa, filmin ve gösterilen kasaba hayatının vazgeçilmezi. Ağaç, otlak, sazlık, fidan vb. tabiata özlem midir, tabiatı unutmayın demek midir, tabiattadır özümüz diye haykırmak mı istemiştir, tabiatı şehirlerden uzaklaştırmayalım bakın ne kadar güzele mi vurgu vardır bunu sadece Nuri Bilge Ceylan bilir tabi ki.

Karakterler çok oturmuş ve güzel oynamışlar.

Büyükbaba, cahildir, hakikaten öyledir, çok konuşur ama dedikleri kendini sürekli tekrar etmekten ileri gitmez. bilmez, bilmediği gibi bilmemeyi de doğal karşılar. Bilince ne oluyor, her şeyi bilmek olmaz, insan yaşayacağı kadar bilmeli gerisini allaha bırakmalı gibi sözler eder.

Büyükanne, o da cahil, fakir, elinden aşı eksik olmayan biri. Konuşmalardan rahatsız olan bir kadın. Güzel geçen konuşmaları bile susturup olayı kendine getiren, konuşma kendine gelince de acılarından ve hastalıklarından başka bir şeyden bahsetmeyen tipik bir yurdum hastalık hastası yaşlısı.

Anne, çocuklarıyla ilgilenen birisinden başka bir şey değil. O da kelimelerden rahatsız oluyor, sürekli susturmaya çalışan, o ne biçim söz, ne biçim konuşuyorsunlar ile yaşayan bir kadın. Ama çocukları onun için bir tane. Gözü gibi bakıyor onlara. İyi aile çocukları bu gibi güzel annelerden çıkıyor işte.

Baba, ailenin içinde en akıllısı. en akıllı olmanın zorluklarıyla baş başa. Ne kendini anlayan kimseyi bulabiliyor, ne de kendini anlatabileceği. Bu yüzden kitaplarla baş başa kalmış. Yalnızlığı seçmiş, ama aklını yine de bileyebildiği kadar biliyor, okuyor, düşünüyor.

Genç, asi bir kasaba genci. Yeteneklerinden bihaber. Kasabadan gitmek istediğini söylüyor her fırsatta ama asker yolculuğunun ne kadar zorlu geçtiğini duyuyoruz ondan. Kasabada iken de bir hiç, kasaba olmadan da bir hiç.

Çocuklar, küçük kız, düşünen bir kız. Gözlerinin zeka dolu bakışları bana bu durumdan nasıl kurtuluruz, nasıl akıllanıp kasabanın dışına çıkarız, nasıl fakirliği bir kenara itebiliriz, sorularına cevap arar gibi süzülüyor. Küçük erkek ise etrafındaki olaylardan bihaber, kasabanın içindeki durumlarından, cehaletten, fakirlikten habersiz, etrafında olan bitene karşı büyük bir merak besliyor. Sürekli bir yerlere çomak sokuyor bu merakından dolayı. kaplumbağayı öldürdükten sonra rahat uyuyamıyor ama. Bir daha yapmaz öyle şeyler yapmaz diye tahmin ediyorum.

Müzikle ilgili de birkaç söyleyeceğim var. Ben, beni bu kadar dinlendiren bir müzik duymadım uzun zamandır. İstanbul Şehir Tiyatrolarında oynanan Sait Faik'in yazdığı "Meraklısı İçin Öylesine Bir Hikaye"yi hatırlattı bana yalnız başına klarnet. Mükemmeldi.

Mini Öykü - Aşk 2

2009-10-27T05:32:00.000-07:00

Mini Öykü - Aşk II. Dudaklar ve Kelimeler

Kokusu geldi yine burnuna. Küçük bir amfide, en önde, yıllarını amerikalarda eğitimine adadıktan sonra, korkunç otuz yıllar yaşayan ülkesine yine de sinirlenmeyip, özlemle geri dönmüş, "çılgın profesör sarı gömlek"i dinlerken, hocanın kullandığı ağır ingilizcenin de etkisiyle, bir anda uyuklamaya başlamıştı. Tam o sırada geldi koku. Çok sakin karşıladığını düşündü bu seferkini. Tüylerinin ürpermesini saymaz ise tabi. Alıştığını düşünüyordu, fakat her seferinde heyecanlanıyor, her seferinde mutlu oluyor, hepsinin ötesinde her seferinde şaşırıyordu. Nasıl koktuğunu anlatamıyordu, anlatmaya kalksa güzel diyebilirdi anca. Öyle özel bir kokuydu ki, hepsine kendine saklamak için derin bir nefes aldı burnundan. Şimdi koku, dudaklarına ulaşmıştı. Artık kimse, farkında olmadan dahi paylaşamazdı o kokuyu. Dudakları kokunun başladığı yerdi çünkü. Bilen iki kişi vardı, o kokuyu. Baharatlıydı biraz. Kırmızı biber gibiydi, kokudan mı, lezzetinden mi, yoksa teması sonrası bıraktığı o sıcak bağdan mıdır bilinmez, tekrar tekrar tadına bakmak istiyordu. Yavaşça ve hissederek. Özledi yine.

Ders bitmeye yaklaşmıştı, koku üzerine düşünmekten kaçırdığı noktalara takılmış, Cihan'ın notlarına biz göz atıp yeniden yakalamaya çalışıyordu konuyu. Duble espresso istemişti ruhu, uyanması lazımdı bir an evvel. Birazdan quiz vardı. Sarı gömlek, tonlaması ile yine tüm dikkatleri toplayıp konunun son cümlesi ile ilgili merakları yoğunlaştırırken, argo bir sıfat kullanmıştı aniden. Düşünceler doluştu yine, dumanlı bir fanus içinde kaldı zihni, zaten uykusu da bastırıyordu, dumanları dağıtmaya yoğunlaşmaya tenezzül bile etmedi, saldı kendisini içine doğru. Yine dün geldi aklına, argo konuşabilmek için yer aramıştı, biraz önceki kokunun kaynağı dudaklar. Konuşmayı renklendirmekten başka ne işe yarardı ki argolar? Argolar, kelimelerden daha komikken, kim neden hoşlanmamıştı ki onlardan? Renkti argolar, sarı gibi bir renk, ki tanımları renkler oluşturur. Kelimeleri kendisi etrafında toplardı, merkeze yerleşir, ilk o hatırlanırdı. Zamanın birinde çocuk ne demiş " Hii, bok dedi". 3 saat dünyanın sırrını anlatsa da birileri, akıllarda o kelime kalır, komik çünkü, hem de çok komik. Hem bok deyince aşkın güzelliğine de zarar gelmiyor ki. Kelimelerin önleyemeyeceği bir nokta orası.

Mini Öykü - Aşk 1

2009-10-25T04:11:00.000-07:00

Mini Öykü - Aşk: 1.Parmaklar ve gözler

Merdiven basamaklarını birer birer inmeye başladı. Ayak parmakları güzel soluklu bir harmoniye özenir gibi, kıvrıldığı eklemleri ile dans ediyordu. Soğuktu, üşüyordu ayak parmakları. Yok hayır, üşümüyordu, titremesinin bu sebeple olmadığını düşündü. Kafasını kaldırdığında, çıkış kapısına yaklaştığını farketti. Evet, dışarısı hiç de soğuk değil, dedi içinden. Sabah uyandığında aklına bile gelmeyecek bir fikir fırtınası yaşadığını farketti. Komikmiş diye düşündü son olarak, duygularının en çıplak anında ne gereği vardı ki ayak parmaklarını düşünmenin. Muhtemelen ayak parmakları bile başka şeyler düşünüyordu. Olayın merkezine parmaklar girmeliyse eğer, o kesinlikle el parmakları olmalıydı. Sıkıştığını hissediyordu bir süredir, ve evet o bilindik mutlu parmak sıkışıklığıydı bu. Son basamağını da aldı merdivenin ve arkadaki kıza döndü. "Bırakma elimi" diyecek gibi oldu, sonra durdu ve sustu. Bırakmayacaktı zaten. Gözleri ile söylemişti bunu. Gözleri de baya güzeldi hani.

Kafasını kaldırdığında kendisine bakan bir çift göz gördü. Biraz önce bir şey fısıldamaya çalışmıştı göz. Cevap bekliyordu. Sustu, ve gözleri ile fısıldadı cevabı. Rahatlamıştı karşıdaki göz, hayranca bakmaya başladı. Bu göz çiftinin diğerlerinden farklı kılan iki şey vardı, birincisi anlamlı bakıyordu, ve bu anlamı söylemedikçe tahmin edemiyordunuz. Esrarlı bir manayı tahmin etmeye çalışmak güzel geliyordu kıza. İkincisi, bu gözler sürekli bir şeyler fısıldıyordu. Cevap almak istediği şeyi sakince sorup, beklemesi. Söylemek istediği fakat kırıcı olmamaya çalıştığı şeyi, sohbetten sonraki süzgün ama emin bakışı ile fısıldaması. Eğlendiğini söylemekten utanırmış gibi, mevzu mutluluğa gelince oluşan parlaklık ve renk açılması. Bunların hepsinin üstünde, kahkahalarla güldüğü veya güldürdüğü bir konuşma sonrası sessizlikte, "seninle vakit geçirmekten hoşlanıyorum" ifadesi. Tüm bunları fısıldayan gözleri, biraz evvel nasıl olmuştu da kelimeleri dudakları ile boşaltmıştı, kız şaşırıyordu. İyi oldu, diye düşündü. Sarılmış halde idiler. Bir sürü şey düşünmüştü kız merdivenden inerken, şimdi ise hangisini söylesem diyordu. Ve daha da önemlisi bunları nasıl söylesem. Sonra düşündü, sözleri karşısındaki uzun boya bıraktı. O daha güzel ifade ediyordu dakikaları. Onun gözlerine bıraktı konuşmayı ki, fısıltıların sarhoşluğu ile daha mutlu olabilsin. Biraz sonraydı. Merdiven basamaklarını sıkışıklıklar ve fısıltılarla, birer birer çıkmaya başladılar.

Mini Öykü - Kayıp

2009-10-18T16:15:00.001-07:00

Mini Öykü - Kayıp

İki gün önce, tam olarak bu saatlerde, ipod touch'ımın olmadığını farkettim. çantamı aradım, utkunun çantasını aradım, tüm defterlerimin falan arasına baktım yoktu. Kulaklık da yoktu işin kötüsü. Ege Üniversitesi konseri çok sorunsuz geçti gibime geliyodu, demek sorunu tek ama inanılmaz büyükmüş diye düşündüm. İpodTouch ve kulaklığı en son nerde ve nasıl kullandım tahmin edebiliyordum gayet. Bir arkadaşımla otobüste birlikte dinlemiştik en son. Sonrasında Cihan'ı aradım bir telaş, "amerikan başkanı dahil herkesi devreye sok, ipod touch'ım kayboldu, ney, hı, evet touch'ım" dedim. Cihan'da otobüs şöförünün telefonu vardı, onu istemekti amacım. Cihan ben arayayım dedi, aradı şöförü, şöför bir buçuk saat sonra ara vereceğim, yoldayım şu anda, arada koltukların altına falan bakayım, ama şu anda otobüs full dolu ve kimse bana birşey buldum diye gelmedi demiş. Terler bastı, hoşuma gitmedi'den öte bi hal aldı durum. Dizlerimi yere çöküp hayıır diye bağırmak istiyorum dedim Utku'ya, güldü, gülmesini isteyerek söyledim de bunu, çünkü ipodTouch kaybettim ama hayata küsmedim, hemen alıştım hatta espriler yapıyorum demek içindi bu. Utku'nun gülüşünü duyunca hiç de iyi hissetmediğimi tekrar anladım. Cihan aradı sonra tekrar, abi sen en son benim çantaya koymuştun onu, ordan alıp ne yaptığını hatırlıyor musun dedi. Ben senin çantaya koyduğumu bile hatırlamıyorum dedim. Dur o zaman bi çantaya bakayım ben, sen çünkü çantana iTouch koydum dedin bana dedi. Çanta uzakta ama dedi, bekleticem, o 35 saniye ümitlensem mi yoksa ümitlenmek için geriye kalan son opsiyonun birkaç saniye sonra biteceğini mi kendime hatırlatsam kararsız kaldım. Cihan kulaklığı buldm dedi. Oh.. İki saniye sonra ipod da burda dedi. Ooooh.. Satın alırken o kadar da istekli olmadığım aleti, tekrar satın alınca, yani kaybedip bulunca, niye bu kadar sevindim bilemedim.

Eski Şiir Defteri - 2

2009-10-09T14:15:00.000-07:00

Ne Dediğim Tutarlı
Ayın 5'i Ocak bugün
Tam dalmışken dibine tatmak için kokusunu
Sorar bulursun kendine niye yapıyorum bunu
Halbuki mutsuzluğumun sebebi yaptığım değildir
Her şeyden açıklama bekler halde yaşayışımdır
Silgim hiç olmasa daha mutluyumdur aslında
Dediklerimden sorumlu olmasam daha çok konuşurum
Düşünmesem bu kadar derin, daha çok malzeme bulurum düşünecek
Sorgulamasam aldığım nefesi, belki bu şiir bile olmayacak
Dönüp bakmasam ardıma, farkı açacağım bilmeden
İstediğim de bu değil mi zaten?
E, ne anladım ben bu işten?
Perhiz, lahana muhabbetine dönüştüm çoktan
Ne dediğim tutarlı, ne düşündüğüm
Yazdığım iki satır arasında bile bağ yokken
Ölü gibi yatar halde bile, elimdeyse kalem
Ne sözümü tutarım, ne özümü anlarım
Yani
Ne dediğim tutarlı ne düşündüğüm
Zamanı çok yaşayanlara imrendiğim halde
Tutarım ben kalemimi, yastığım arkamda
En tembel hayvanı getirseler yarışamaz benle
Bense arkama baktığımda utanırım, gün sonunda
Sanki hava bile zorlanıyor içime girerken
Soluğum tutuluyor, öksürüyorum kusarcasına soğuğa

Devam eden her sayfa bana yazılıyor
Çünkü beni ben yapan, benim yazdıklarıma bakan
Hep düşünen, hiç konuşmayan ruhum var
Hapis falan değil bedenimde, o istediği için yaşıyor
Bedenimin en temiz bölgesinde
Okumadan satırları teker teker, bakmadan geriye
Yazamam, her ne kadar nefret ettimse
Bu oldu zamanla, benlik dediğim nesne
Hayatım hep kamera ardında sanki
Sanki hep bir nehir akan önümde
Dışındaysam sakin ve tembel izlerim yeteneğimi
Ben dışında olmaktan ne kadar bıksam da
Beni dışa iten bir güç var, engel olamadığım
Daha doğrusu olmak istemediğim
Kendi küçük dünyamın, ebedi efendisiysem
Niye atlayım nehrin sert dalgalarına
Oradakiler mücadelenin güçlendirdiği askerler, kaslı maslı
Benim göbeğim çıktı, ben hala Marslı
Kimsenin anlamadığı, anlamak için uğraşmadığı
Anlamak için gelenleri de kovan cinsten hem de
Ne anım olacak torunlarıma anlatacağım
Ne beni anlayan eşim, dostum kalacak böyle gidersem
Telefona sövüp her gün niye çalmıyor diye
Yaşlanıp gitmekten korkar oldum

Ki bendim yine yüzünde güller açan
Bulutlar kadar hafif, onlar kadar beyaz
Hem de çekip alan istediğini, kimseye aldırmadan
Alan o pembe çiçeği, koklayamasam da
Karşıma oturmasından mutlu, bihaber, cahil, sakin..
En büyük erdemlerimden biri de
Bitmesini istemediğim aşkları
Tek satırda bitirmek, ağlamadan
Kedinin yün topla oynadığı gibi
Ulaşmaktır hedefim yün topa
Sahip olmak mutlu etmez beni
Sen hep koşmak peşindesindir, hep bir çabalama
Yediğin, yemediğin her şey ağzına gelene kadar koşma
Koşarken mutlu değilsindir
Sahipken de mutlu olamazsın
Sadece ilk yakaladığın andır seni mutlu kılan
O an, o kadar sarhoşsundur ki
Hatırlamazsın bile, sonra tekrar atarsın topu önüne...
Mutluluğu soğuramazken, içimize çekip ısıramazken
Nedir peki bu çaba, onun uğruna?
Neden bütün yaşam onun uğruna?
Yine başa döndüm, yine bir soru
Aynı dediğim gibi
Ne sözümü tutarım, ne özümü anlarım
Ne dediğim tutarlı, ne düşündüğüm

Dipnot: Kardeş Türküler - Demme eşliğinde yazıldı.
Dipnot2: Oluştuğu yıl 2008. Ayın 5'i. Ocak

Eski Şiir Defteri - 1

2009-10-04T15:53:00.000-07:00

KISA BİR ÖZET

Uçurumların şairane benliğinden bugünlere
Geçirilen devrimin özetini sayacağım
Nefretlere sebep, kösteklerin etrafındaydı belim
Elim bir gecenin vahşi tutunuşlarındaydı hayat
Kaldırdım kafamı
Bir o kadar daha vardı geride
Masa örtülerinden , koltuklardan
Tahta sandalye ama geniş yataklara
Sükunetten sıkılganlıktan
Kurtlar sofrasına ama heyecana günlerim oldu.

Kim niye dinlesin idi özetleri ?
Şimdi boş verelim bunları
Hazır aklıma gelmişken, titremiş parmakları ve
Tutulmuş gözyaşlarını
Bir tiyatro sahnesinin ışığı kadar canlı tutmak
Babayiğitlerin babalarının bile harcı değil
Sevgiler, sevgililer
Tütün kalmış tabaklar, içinden kan fışkıran sebepler
Bahçelerin uçlarından kırmızı mor çiçekler
Issızlığın ötesine geçebilmek için kalemler
Gerek yurduma
O zaman belki kalın uçlu sözcükler boşanır.

Bugün biten bir kitap mıydı zihnimde?
Nelere hakkım olduğunu öğrenmek için
Bedel ödenecek belki
Dolambaçlı kablolar kime yol göstermiş.

Ekim 2008

Not: 2009 yılı mayıs ayında çıkması planlanan Sabancı Üniversitesi Okyanus Dergisi için hazırlanılan bir şiirdi. O dergi çıkamadı, bu şiirin de kısmeti bugüneymiş.